منبع: جورج پاگان/Unsplash

همه ما می دانیم که فعالیت بدنی برای ما مفید است. ممکن است آن را در شمارش گام ها، مایل ها یا دقیقه ها اندازه گیری کنیم، برخی از آنها با دقت بیشتری نسبت به دیگران. حتی ممکن است سعی کنیم از دستورالعمل‌های مشخص شده توسط سازمان‌هایی مانند مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها و انجمن قلب آمریکا پیروی کنیم که نشان می‌دهد ورزش متوسط ​​به مدت 30 دقیقه، پنج روز در هفته، برای سالم ماندن مفید است.

مردم اغلب به فعالیت بدنی به عنوان ابزاری برای سلامت جسمانی فکر می‌کنند، اما امیدواریم که بسیاری از شما نیز می‌دانید که از سلامت کل بدن حمایت می‌کند و مزایای سلامت روانی فعالیت بدنی به اندازه فواید سلامت جسمانی قوی است. در واقع، مطالعات بی‌شماری ارزش ورزش را به عنوان دارویی برای درمان افسردگی، اضطراب و غیره نشان داده‌اند. یک متاآنالیز از درمان ورزشی برای افسردگی نشان داده است که افرادی که 30 دقیقه حداقل پنج روز در هفته ورزش متوسط ​​انجام می دهند، مزایایی مشابه با داروهای ضد افسردگی یا روان درمانی مشاهده کرده اند (1). حمایت مشابهی برای درمان اضطراب وجود دارد (2).

منبع: چارلز چنگ/Unsplash

من فواید شفابخش فعالیت بدنی را به طور مستقیم تجربه کرده‌ام و مرتباً به حرکت به عنوان راهی برای رسیدن به موفقیت روی می‌آورم. گیر نکرده، خلق و خوی خود را متعادل کنید، یا کمک کنید تا وقتی یکی از عزیزانم را از دست دادم غصه بخورم.

حمایت از استفاده از فعالیت بدنی به عنوان ابزاری برای بهبودی در بین بازماندگان تروما مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) افزایش می یابد. بیشتر تحقیقات بر ورزش به عنوان تقویت کننده درمان تروما درمانی متمرکز است. به طور خاص، یک بررسی سیستماتیک و متاآنالیز تمرین بدنی در درمان PTSD نشان داد که طیف گسترده ای از فعالیت بدنی می تواند در کاهش علائم PTSD مفید باشد و ورزش بیشتر به طور کلی منجر به کاهش بیشتر علائم می شود (3). این نشان می‌دهد که برای پزشکانی که بیماران مبتلا به PTSD را درمان می‌کنند، تشویق به فعالیت بدنی خارج از جلسه، علاوه بر سایر توصیه‌های درمانی، می‌تواند تأثیر مثبت قابل توجهی بر نتایج داشته باشد. همچنین از مداخلات متمرکز بر بدن که شامل فعالیت بدنی است، مانند یوگای حساس به تروما، پشتیبانی وجود دارد (4).

منبع: طراحی آگاهانه/Unsplash

با این حال، مهم است که به رسمیت شناخته شود که بازماندگان تروما اغلب به فعالیت های بدنی دسترسی برابر ندارند، تا حدی به دلیل ضربه ای که تجربه کرده اند و نتایج پایدار (مانند خشونت جنسی یا خانوادگی، درآمد محدود) (5). موانع فعالیت بدنی (فضاهای امن، تجهیزات و غیره) ممکن است توسط بسیاری از افراد نادیده گرفته شود یا در صورت وجود موانع هستند توجه داشته باشید، بازماندگان تروما ممکن است تشویق نشوند که ورزش را به عنوان دارو دنبال کنند. تلاش ها باید برای شیوه های آگاه از تروما در این فضا افزایش یابد. این ممکن است به معنای کمک به غیر پزشکان در مورد شیوه‌های آگاه از تروما و تلاش‌های گسترده جامعه برای حمایت ایمن از بازماندگان تروما باشد.

منبع: Nature Zen/Unsplash

پژوهشی به رهبری دکتر فرانسین داروخ این نیاز را برجسته کرده است و یک راه حل بالقوه از طریق فعالیت بدنی مبتنی بر تروما و خشونت (TVIPA) ارائه می دهد، یک رویکرد درگیر جامعه که خواستار رسیدگی به اثرات متقاطع خشونت سیستمیک، ساختاری و بین فردی در سراسر جهان است. توسعه، اجرا و ارائه برنامه های فعالیت بدنی (5). TVIPA بر آگاهی از تروما، ایمنی و قابل اعتماد بودن، استقلال، همکاری و ارتباط و رویکرد مبتنی بر نقاط قوت تأکید دارد. دکتر میشل پبول و همکاران. (6) همچنین نیازهای خاص زنانی را که بازمانده از ترومای جنسی هستند هنگام در نظر گرفتن مداخلات فعالیت بدنی برجسته می کند. آنها خاطرنشان می کنند که لازم است از مداخلات ورزشی “یک اندازه مناسب” فاصله گرفت و در عوض به سمت استراتژی های متفکرانه و آگاهانه از تروما برای درگیر کردن مؤثر جمعیت های مختلف تروما در مداخلات فعالیت بدنی کم هزینه و کم انگ حرکت کرد. تلاش‌هایی مانند این به فشار دادن سوزن در مسیر درست ادامه می‌دهد، راه‌های پشتیبانی بهتر برای هرکسی برای دسترسی ایمن به مزایای شفابخش حرکت، و افزودن یک ابزار دیگر به جعبه ابزار استراتژی‌های ما برای ارتقای رفاه در جوامع آسیب‌دیده است.