“آینه” ، شعری از سیلویا پلات ، درباره زنی است که در آینه نگاه می کند و تصویری را که در آنجا می بیند ارزیابی می کند. در شعر ، پلات تصویر آینه را به عنوان درگاه به ناخودآگاه بررسی می کند و به نظر می رسد که یک وضعیت متناقض است. آینه حاوی هر دو تصویری از خودش است ، اما او نیز نیست. ناظر و مشاهده شده ، ناظر و تماشاگر و تماشای آن در آینه نگاه می کند.

سیلویا پلات شاعر آمریکایی اواسط قرن بیستم بود که خود را در 30 سالگی به قتل رساند. او با تد هیوز ، شاعر انگلیسی ، ازدواج کرد ، اما این شعر رابطه یا عشق را به تصویر نمی کشد. او امور داشت. سالها او تلاش می کرد تا تصویر اجتماعی مورد انتظار و تصحیح اجتماعی را برآورده کند ، در حالی که خود واقعی او در تلاش بود تا دریابد که او کیست. نوشته های او نشان دهنده اکتشاف شدید است ، و درام و درگیری های آنها بسیار دلپذیر شده است ، اگرچه باعث انتقاد می شود ، زیرا او مبارزات شخصی خود را با تجربه جمعی بشر تراز می کرد.

سیلویا پلات نمایانگر نوع شخصیتی تحمیل کننده یا “اگر” است که سوء استفاده های عاطفی زودهنگام را تجربه کرده و در طول زندگی خود ادامه می دهد ، باعث ایجاد پریشانی ، افسردگی و ناامیدی هایی می شود که او به سمت خودش روی آورد. از عدم وجود دلبستگی والدین کافی ، او یاد گرفت که ماسک ها و نمای هایی را ایجاد کند که دیگران را خوشحال می کنند اما مانعی برای خود واقعی خود بودند. چندین شعر او ، از جمله “آینه ،” این را از فاصله ای که بین اوست و چه کسی می خواهد باشد ، توصیف کنید.

یک آینه برای بازتاب به یک گیرنده نیاز دارد. در شعر ، این زن است که در تلاش است تا در این شیء خارجی خود را پیدا کند در حالی که او در نقش تماشاگر که تماشا می شود داخلی است. ایده ای که شخص از عمل به دنبال آینه شکل می گیرد ، ایجاد ارتباط بین آگاهی به سمت داخل و شخص نگاه می کند. اگر کسی با تصویری که روی سطح به تصویر کشیده شده است ، شخص در خودشیفتگی محدود شود و به دنبال تأیید آینه و دیگران باشد. شخصیت زن در شعر به آینه گوش می دهد ، که در ارزیابی سخت و قضاوت انتقادی خود به عنوان مرد توصیف شده است.

آینه سیلویا پلات استعاره ای برای مبارزه بین خود واقعی و آنچه بین خودش ، مادرش ، زنان دیگر و تصاویر جمعی که مردان از زنان دارند درونی می شود. اگرچه گوینده شعر آینه ای است ، شخصیت اصلی زن است که از شخص آینه تر است و خودش را هم در داخل و هم به عنوان بازتاب آینه می بیند. او به عنوان یک همتای درونی از آگاهی از تماشای ، هدف قرار می گیرد.

آینه یک عمر از تعامل با یک زن بی نام و بی چهره روایت می کند. او همچنین روند طبیعی زندگی و پیری را به عنوان ناسازگاری یاد می کند. در شعر مشخص نیست که آیا زن در کلیت دیده می شود یا اینکه آیا می تواند در کل زمینه مادی خودش را بگیرد. پلات نشان می دهد که چگونه زن موجود در آینه از واقعیت خود خارج می شود. آینه را دوست ندارد ، آینه را نشان می دهد که چگونه ذهن یک تصویر خود کاذب را برای محافظت از خود واقعی از دیده می کند. خود و نقد اساسی خود شایع است و به عنوان درست پذیرفته شده است.

این شعر نشان می دهد که مقابله با آینه ، که به عنوان مربع ، فلزی ، سخت و سرد توصیف می شود ، آسان یا دلپذیر نیست. دیوار مسطح پشت زن در شعر ، بدن خود را به عنوان نامشخص و صرفاً بخشی از تاریکی در پس زمینه نشان می دهد ، که به سختی از دیوار جدا می شود. علاوه بر این ، این وضعیت به مدت طولانی ادامه یافته است که زن اساساً اکنون غیرقانونی است و از کل اجتناب یا انکار می کند. این دیوار نشانگر خالی بودن است که همچنین نمادی از عدم پاسخگویی به زنان جامعه ، خیانت که ازدواج او را مشخص می کند ، و چاپ های مربوط به انتشارات زنان در زمان او علیه آن.

این زن حتی اگر او را دفع و از بین ببرد ، به آینه کشیده می شود. سؤال این است ، او در این آینه چه می بیند که او را به عقب برگرداند ، روز به روز وسواس می کند ، حتی اگر از این ناراحت باشد؟ این آینه ضمن نشان دادن تأثیر و اجتناب ناپذیری زمان ، سن و وسواس با غرور سطحی به ناچار و غیرقابل اجتناب ، نیازهای خودشیفتگی را نشان می دهد.

در بخش دوم شعر ، آینه با یک زن خم شده و در جستجوی چیزی است. یک دریاچه مانند یک آینه منعکس می شود اما عمق دارد. هر دو آینه و دریاچه سطح را منعکس می کنند اما همچنین می توانند به اعماق جایی که سایه در آن ساکن است ، برسد. تصویر نشان می دهد که این دریاچه حاوی یک هیولا در اعماق است. به این “ماهی وحشتناک” گفته می شود و می تواند شیاطین شخصی یک زن و ناآرامی های زیر سطح را نشان دهد. هیولا در اعماق نیز هیولا روی سطح است ، شاید به طور دقیق تر هیولایی بودن سطح صرف با کمبود عمق باشد. وحشت این است که در این یک طرفه و بدون فرار به دام بیفتد.

شاعر درون شخصیت با زندگی غم و اندوه و افسردگی پلات با موفقیت های بسیاری او بیان می شود ، اگرچه برای او هرگز کافی نبودند. سخنان او دیدگاه هرج و مرج داخلی را به طرز چشمگیری در معرض شعر او قرار داده است. این روند روانشناختی شامل تمایل آمیخته با قدرتهای مخرب روان است که مسائل را برای ایجاد یک حس محکم از خود ردیابی می کند.

اشتیاق و انرژی پلات ، شدید بودن ، اصالت و تجسم توصیفی از معضلات روانشناختی و اجتماعی تا به امروز با قدرت باقی مانده است. هنرمندانی مانند سیلویا پلات شجاعت را نشان می دهند که توسط حقایق زندگی متزلزل نمی شوند که به راحتی فرو نمی روند. او الگویی از نوشتن از اعماق درون است تا روند پیچیده یافتن خود را نشان دهد. نوشته های او امروز با مردم پاسخ می دهد زیرا جنبه های بدخیم و مخرب در درون او نیز در درون ما قرار دارد. نارضایتی ، عدم تعادل و تنش درونی نیز منابع انرژی هنری وی بود ، با سنت شکستن و بیان خود فردی در جستجوی مداوم تحول و تجدید.