مویرا طوری تربیت شد که ایمان خود را بالاتر از هر چیز دیگری قرار دهد. او در خانواده‌ای سخت‌گیر بزرگ شد که والدینش از ایمان خود به عنوان راهی برای توجیه تنبیه بدنی، شرمساری و اطاعت استفاده کردند. او به یاد می آورد: «من در ترس دائمی بزرگ شدم. اما چیزهای خوب زیادی هم داشت. او دین خود را دوست دارد و حس آرامش و عشقی که به او می دهد. او خاطرات خوبی از سنت هایی دارد که اغلب در تعطیلات مهم و گردهمایی های خانوادگی بود.

شوهرش در ابتدا بسیار مهربان و جذاب بود اما خیلی زود شروع به استفاده از آزار فیزیکی و کلامی کرد. او اعمال خود را با ایمانش توجیه می کرد که به گفته خودش مرد خانه بود. مویرا به یاد می‌آورد: “من مجبور بودم به خواسته‌های او عمل کنم. در ابتدا، این خوب بود، زیرا او یک آقا بود. او تصمیم می‌گرفت کجا برای شام برویم، به امور خانه رسیدگی می‌کرد و مواردی از این قبیل.” “اما خیلی زود ترسناک شد. بعد از اولین ضربه او به من خواستم به زوج درمانی بروم.”

او تا زمانی که با کشیش آنها بود موافقت کرد. مویرا هیچ چیز بدی در آن نمی‌دید – بالاخره این همان ایمانی بود که او به عشقش بزرگ شده بود. اما به زودی متوجه شد که به نظر می رسد کشیش رفتار بد شوهرش را توجیه می کند. او مدام آن را روی من می چرخاند و از من می پرسید که چه کاری می توانم متفاوت انجام دهم.

با گذشت زمان، مویرا تصمیم گرفت که می خواهد طلاق بگیرد. با این حال، کشیش آنها به صراحت گفت که این چیزی نیست که او از آن حمایت کند.

او گفت: «من خیلی احساس تنهایی و ترس می کردم.

منبع: House of Legacy/Pixabay

در برخی از جوامع مذهبی، آموزه های مربوط به تسلیم، گذشت و حرمت ازدواج را می توان برای مشروعیت بخشیدن به رفتارهای توهین آمیز در خانواده ها و روابط تحریف کرد. به عنوان مثال، برخی از تفاسیر کتاب مقدس ممکن است بر این ایده تأکید کنند که زن باید بدون توجه به شرایط، تسلیم شوهرش شود. این می تواند قربانیان را به این باور برساند که باید رفتارهای توهین آمیز را به عنوان بخشی از وظیفه زناشویی خود تحمل کنند یا حتی کاری برای ایجاد آن انجام داده اند. یکی از درمانگران به نام «جان» که متخصص آسیب های مذهبی است، می گوید: «متاسفانه، آموزه های دینی را می توان برای توجیه رفتارهای توهین آمیز سوء تعبیر یا دستکاری کرد و محیطی را ایجاد کرد که قربانیان در آن احساس گرفتار شدن و درماندگی کنند.

در حالی که تک تک بازماندگان ممکن است موافق نباشند که ایمان آنها سوء استفاده را تایید یا ترویج می کند، تحقیقات نشان می دهد که بسیاری هنوز می توانند پیام ها یا ساختارهای خاصی را “مرتبط با اعتقادات خود که باعث فعال شدن و نادیده گرفتن سوء استفاده علیه زنان شده است” شناسایی کنند.² علاوه بر این، رهبران مذهبی ممکن است سهوا یا عمداً روایت‌های مضر را با وجود انکار مکرر این چیزها توسط بسیاری از مؤسسات مذهبی، تداوم بخشند.³ جان گزارش می‌دهد که ممکن است به بازماندگان گفته شود که «برای سوءاستفاده‌کننده‌شان دعا کنند» یا «روی گونه‌شان را بچرخانند»، که باعث می‌شود آنها در قبال رفتار شریک زندگی‌شان احساس مسئولیت کنند. این می‌تواند محیطی را ایجاد کند که قربانیان آزار را درونی کنند، با این باور که به نوعی سزاوار آن هستند یا می‌توانند با دعا و صبر، آزارگر خود را اصلاح کنند. مانند مویرا، بسیاری از بازماندگان احساس می کنند که این “باری که باید تحمل کنند” است، همانطور که بسیاری گفته اند.

احساس گناه و شرم به عنوان ابزار کنترل

سوء استفاده کنندگان ممکن است از آموزه های مذهبی یا پیام های مذهبی برای القای احساس گناه و شرم در شریک زندگی خود به عنوان راهی برای تشویق بیشتر و کنترل بیشتر استفاده کنند. مانند مویرا، قربانی ممکن است این احساس را داشته باشد که ترک یک رابطه سوء استفاده‌کننده، شکست ایمان یا خیانت به تعهدات معنوی آنها است. علاوه بر این، آموزه های دینی اغلب بر اهمیت وحدت خانواده، آشتی و بخشش تأکید دارند.⁴ برخی از ادیان مانند مسیحیت ادعای بخشش را به عنوان یک وظیفه دارند.⁴ این احساس گناه و سرزنش قربانی می‌تواند باعث شود قربانیان در روابط سمی باقی بمانند، زیرا احساس می‌کنند چاره دیگری ندارند.

عدم حمایت و درک

در بسیاری از موارد، جوامع مذهبی ممکن است فاقد درک یا منابع لازم برای حمایت مؤثر از بازماندگان خشونت خانگی باشند. هنگامی که قربانیان برای کمک دراز می‌کنند، ممکن است با پاسخ‌هایی مواجه شوند که حفظ ازدواج را بر ایمنی آنها ترجیح می‌دهد. ترس از طرد از سوی جامعه مذهبی آنها می تواند کمک گرفتن را برای بازماندگان دشوارتر کند، زیرا آنها نگران قضاوت و عواقب جامعه مذهبی خود هستند.

در اینجا چند نکته ایمنی برای بازماندگانی که ممکن است با سوء استفاده مذهبی در روابط خود دست و پنجه نرم کنند آورده شده است:

1. ایمنی شما اولویت شماست: انجام کارهایی که برای ایمن ماندن باید انجام دهید مهمترین چیز است. و اگر این به معنای “ناامید کردن” رهبران خانوادگی یا معنوی است، ممکن است به هر حال آنها نگران امنیت شما نباشند. امنیت شما و فرزندانتان، حیوانات خانگی و سایر وابستگانتان، مهمترین چیز است.

2. اشکالی ندارد ایمانی را که دوست دارید از سوء استفاده ای که تجربه می کنید جدا کنید: بسیاری از بازماندگان نگران این هستند که اگر رابطه خود را ترک کنند و اذعان کنند که سوء استفاده معنوی را تجربه می کنند، به این معنی است که باید ایمان خود را تقبیح کنند. این درست نیست. در حالی که بسیاری از جوامع مذهبی می‌توانند آسیب‌های روحی را تداوم بخشند، مهم است که بدانیم ایمان همچنین می‌تواند منبع قدرت و شفا باشد. جان می‌گوید: «اشکال ندارد که بپذیرید ایمان شما به عنوان ابزاری برای سوءاستفاده استفاده می‌شود، در حالی که می‌دانید این نوع ایمانی نیست که می‌خواهید بخشی از آن باشید. این ممکن است شامل بازتعریف رابطه خود با ایمانتان، جستجوی جوامعی باشد که به روشی که می‌خواهید تمرین یا عبادت کنند، یا کاوش در مسیرهای معنوی جدید که با ارزش‌ها و تجربیات شما همسو هستند.

3. کشیش شما (به احتمال زیاد) یک درمانگر نیست: رهبران معنوی معمولاً آموزش بهداشت روانی ندارند، که می تواند منجر به بروز بسیاری از رفتارهای مضر حتی ناآگاهانه آنها شود. رهبران ایمان ممکن است به جای تشخیص نیاز به ایمنی و مداخله فوری، زوج ها را تشویق به مشاوره کنند، با این باور که ارتباط می تواند مسائل را حل کند. جان گفت: “به همین دلیل است که من اغلب به مشتریانم می گویم که کشیش آنها می تواند حس خوبی برای آنها حمایت کند، اما آنها یک درمانگر نیستند.” “و تشخیص آن اشکالی ندارد! هر دو می توانند جایگاه خود را در زندگی و درمان شما داشته باشند.” جان توصیه می کند برای راهنمایی معنوی به کشیش یا رهبر معنوی خود مراجعه کنید اما به دنبال یک درمانگر سلامت روان مجاز برای درمان فردی، زوجی یا خانواده باشید.

با گذشت زمان، مویرا توانست درمانگری را پیدا کند که با او هم عقیده بود، اما از تروما مطلع بود و ایمنی مویرا را در اولویت قرار داد. او گفت: “او به من کمک کرد تا ببینم من مستحق آزار و اذیت نبودم و اشکالی ندارد که به جای درد، ایمن باشم.” مویرا توانست با خیال راحت طلاق بگیرد و اکنون احساس خوشبختی بیشتری می کند.

اگر شما یا شخصی که می شناسید، خشونت خانگی یا یک رابطه ناامن را تجربه می کنید، با خط تلفن ملی خشونت خانگی 1-800-799-SAFE تماس بگیرید یا یک درمانگر را در فهرست درمان روانشناسی امروز پیدا کنید.