به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه قرن،محرم پشت محرم می‌گذرد و به درازای سالی که تو دنیا را ترک گفته‌ ای افزوده می‌شود اما هنوز شعله آتش نبودنت دل و جان جهانیان را می‌سوزاند و سکوت غمبار نبودن تو انسان را خفه می‌کشد. این روزها در هوای شهر بوی سیب می‌پیچد همان سیبی که کربلا را عطرآگین کرده بود، همان سیبی که وقتی عاشورا میخوانیم لحظه‌هایمان را معطر می‌سازد همان سیبی که حسین اندکی از آن در جان عاشقان دمیده است؛لحظه‌ها از بوی سیب آغشته است دشت از امن یجیب آغشته است.

امسال نیز به رسم هرسال ما عاشقان ارباب بی کفن سلام می‌کنیم بر محرمش که از کودکی تا اکنون یادش ما را رهــــا نمی‌کند. سلام می کنیم بر حسین (ع) از دل تاریکی های شب های عاشورای کودکی مان تاکنون که عشقش اسیرمان کرده است. سلام می کنیم و بر غربت و قرابت حسین (ع) از مدینه تا کربلا. سلام می کنیم بر حال و هوای محرم که با همه ماه‌ها فرق می‌کند. محرم را باید ثانیه به ثانیه تفس کشید و اشک ریخت.

سلام بر لبِ تشنه ی حسین (ع)، که تشنه ی آب نبود، تشنه ی لبیک بود. لبیکی که سال‌هاست جواب درخوری نیافته است و همچنان آخرین زلاله امامت در پرده غیبت است. سلام بر شبی که حسین (ع) وداع کرد با آن هایی که مرگ را واهمه داشتند.سلام بر عزاداران حسین (ع) که راه او، هم عزادار می خواهد و هم پیرو و ما عزای حسین (ع) را برای لبیک به ندای «هل من ناصر ینصُرُنی» ابا عبدالله است که برپا می‌کنیم.جوشش خون حسین (ع) در نینوا شیعیانت را به خروش می آورد. مرگ سرخ تو آینده ی سیاه بشریّت را، عاشقانت را، شیعیانت را سفید کرد.ما گدایان کوی دوست، رستگاری دو عالم را در عشق به تو یافتیم و این عشق ما را از تن دادن به هر ذلتی دور سازد. محرم برایمان فرصتی است تا از عشق تو سیراب شویم، رذالت ها را کناری بگذاریم، چند صباحی آدمیت را تجربه کنیم که تو خواهان آن بودی. و تو هر سال که محرم می شود، زنده می‌شوی تا همان فریاد را سر دهی که آیا کسی هست مرا یاری کند؟ و آنگاه که ظهر عاشورا می‌رسد نظاره می کنی که لبیک گویان کم شده اند یا زیاد؟! و باز شهید می‌شوی تا دل خون تو، دل‌های جا مانده از قافله را بسوزاند…و ما همچنان در خوف و رجا هستیم که اگر آن روز همراهت بودیم کدام طرف می‌ایستادیم؟! می‌دانی حسین! تمام تاریخ به تو تکیه دارد و به خون تو؛ خونی که قطره‌قطره‌اش سرنوشت انسان‌‌ها را تا ابد رقم خواهد زد و پیامی سرخ را به گوش تمام زمین و زمان خواهد رساند. چشم ِ تمام گذشتگان و آیندگان به توست؛ به مرد قهرمانی که با شمشیر خویش، با خون عزیزان و خون خویش، پرده از حقایق برمی‌افکند و هر چه باطل را محو می‌‌کند. به آنان‌که انتظار تو را کشیده‌اند، آنان‌‌که آرزوی اقتدا به قیام تو را دارند، بگو شمشیرهای‌شان را مهیا کنند. تو اینک متولد شده‌ای و قیام بی‌بدیل خون علیه شمشیر اینک تولد یافته است. از امروز کربلا چشم به راه می‌ماند برای روز موعود تو ای حسین! روزی که شبیه هیچ روزی نیست.

ما خوب می‌دانیم شیعه ی حسین(ع) بودن را اگر می‌خواهیم، باید آن گونه زندگی کردن و این گونه مرگ را برگزینیم. به این آگاهی که رسیدیم همه ی روزها عاشورا ست و همه ی زمین‌ها کربلاست.حسینی زیستن، حسینی به دیدار معبود و معشوق شتافتن، راهش همین است.

کربلا عصاره ی بهشت است و عاشورا آبروی عشق…اگر کربلا نبود هیچ گلی از زمین نمی رویید و مشام هیچ انسان آزاده‏ای، حقیقت را استشمام نمی‌کرد. اگر کربلا نبود عاشورا نبود و اگر عاشورا نبود، امروز عشق بر سر هر کوی و برزنی بیگاری نمی کرد. حسین آمد و عشق را آبرو بخشید و عباس با دستان بریده و لبان خشکیده با مشکی زخمی عشق را سیراب کرد تا حرف و حدیثی باقی نماند.زینب، عشق را تداوم بخشید و آن را در گستره زمین و آسمان منتشر کرد تا از آن پس تمام عاشقان وام دارِ حماسه ی عاشورا باشند.

کربلا قبله الهام عاشقان شد و عاشورا میعادگاهی برای آنان که می‌خواهند نماز عشق را در محرابی به بلندای تاریخ بپا دارند. امروز عاشوراست… همان نیم روزی که به وسعت تاریخ گسترده است.

عاشورا یعنی تا فرصت ظهور حسینی بمانیم و ما اکنون بعد از گذشت چندصدهزارسال همچنان در آتش عشق اربابی می‌سوزیم که اگر محبتش در قلبمان نباشد خسران زده دنیا و اُخری خواهیم بود و بعنوان شیعه اثنی عشری باید بکوشیم تا مقدمات ظهور حضرتش را مهیا سازیم.

“یا رب الحسین بحق الحسین اشفع صدر الحسین بظهور الحجه”

پایان/*

اندیشه قرن را در ایتا دنبال کنید

اندیشه قرن را در تلگرام دنبال کنید