منبع: Leon Hellegers / Pexels

توسط تیلیا لینثوت

زندان‌های امروزی اغلب شبیه «ابلییت‌های» قرون وسطایی هستند که در آن مجرمان برای مجازات اعمالشان و محافظت از جامعه محبوس می‌شوند. تحقیقات نشان می دهد که این رویکرد می تواند به جای بهبود، امنیت جامعه و مشکلات افراد زندانی را بدتر کند (به عنوان مثال، (1)). در پاسخ به این بینش، سیاستگذاران در سراسر جهان به طور فزاینده ای به زندان به عنوان مکانی برای بازپروری و ادغام مجدد به جای مجازات صرف نگاه می کنند (2). این ایده که جامعه می تواند با سرمایه گذاری بیشتر در سیستم زندان به سودهای بلندمدت دست یابد تا مردم با آمادگی بهتر از آنجا خارج شوند، محبوبیت پیدا می کند (3،4).

تأثیر بازداشت بر رفاه و ادغام مجدد افراد زندانی

نیازهای اساسی مانند خودمختاری، شایستگی و ارتباط (5،6) اغلب در زندان ها برآورده نمی شوند و زندانیان را از جامعه ای که بعداً انتظار می رود دوباره در آن ادغام شوند، دورتر می کند (7). بنابراین جای تعجب نیست که افراد زندانی معمولاً رفاه پایینی را تجربه می کنند (8). در داخل زندان، این امر با مشکلاتی مانند مصرف مواد مخدر، نگرانی های مربوط به سلامت روان، خودآزاری و حتی خودکشی همراه است (8،9). علاوه بر این، مسائل مربوط به رفاه اغلب پس از انتشار ادامه دارد. انگ بودن یک فرد زندانی سابق منجر به مشکلاتی از جمله در یافتن شغل می شود (10)، علیرغم شواهدی که نشان می دهد داشتن شغل برای ادغام مجدد بسیار مهم است (11).

ممکن است تعجب کنید که آیا انتظار اینکه افراد زندانی به عنوان افراد بهتر زندان را ترک کنند – جایی که حتی نیازهای اولیه در آن برآورده نمی شود – واقع بینانه است. نرخ بالای تکرار جرم در سطح جهانی نیاز به سرمایه گذاری بیشتر در سیستم زندان را نشان می دهد تا حبس بتواند به طور موثر به تغییرات مثبت منجر شود. در واقع، جرم و مجازات هزینه هنگفتی برای جامعه به همراه دارد و پیامدهای منفی برای زندانیان، خانواده‌های آنها، کارکنان زندان و جمعیت گسترده‌تر دارد (12).

اصلاح بازداشت: تلاش برای انسانیت

در سیستم زندان نروژ، اصل عادی بودن، هسته اصلی نوع انسانی تر بازداشت را تشکیل می دهد (13،14). این اصل با این ایده شروع می شود که محدودیت آزادی به اندازه کافی مجازات است و باید از هر چیزی که می تواند مجازات زندان را سنگین تر کند اجتناب شود. بنابراین، زندان ها باید تلاش کنند تا حد ممکن تناظر بین زندگی درون و بیرون زندان ایجاد کنند.

به عنوان مثال، در نروژ، توجه ویژه ای به فعالیت های معنادار، مراقبت های بهداشتی و فرصت های توانبخشی می شود (15،16). اصل عادی بودن در سیاست های بازداشت زندان های نروژ نیز مشهود است (17). به طور خاص، کارکنان از یک روش نظارت پویا استفاده می کنند که در آن تمرکز بر گشت زنی در راهروها نیست، بلکه بر ارزیابی ایمنی از طریق تعامل با بازداشت شدگان است (18). به عنوان مثال، دیدن یک فرد زندانی که با یکی از کارکنان اصلاح و تربیت کارت بازی می کند، امری عادی است.

بازداشت اسکاندیناوی اغلب در مقیاس کوچکتر از بازداشت در سایر کشورهای اروپایی است. اگرچه زندان‌های کوچک‌تر در ابتدا برای ارتقای تعاملات اجتماعی و ادغام مجدد طراحی نشده بودند، محققان متوجه شدند که این زندان‌ها چنین مزایایی را به همراه دارند (به عنوان مثال، (19)). در واقع، زمانی که بازداشت در گروه‌های کوچک‌تر صورت می‌گیرد، روابط مثبت و سازنده‌تری شکل می‌گیرد که منجر به کیفیت زندگی بالاتر هم برای افراد زندانی و هم برای کارکنان زندان و بازپروری و ادغام مجدد زندانیان بهتر می‌شود (20).

با در نظر گرفتن این یافته ها، جنبش اروپایی RESCALED از نوع جدیدی از کانون اصلاح و تربیت به نام بازداشتگاهکه حول سه اصل اصلی برای بازداشت آینده ساخته شده است: مقیاس کوچک، متمایز و یکپارچه در جامعه. این اصول به شدت با رژیم یکنواخت زندان های سنتی در تضاد است. در این قالب بازداشت، بازپروری نه تنها به عنوان وسیله ای برای کاهش تکرار جرم تلقی می شود، بلکه به عنوان یک حق شخصی ذاتی هر فرد زندانی نیز دیده می شود. بنابراین هدف اصلی فقط جلوگیری از تکرار جرم نیست، بلکه به حداقل رساندن عوارض جانبی مضر اقامت در زندان (یعنی آسیب بازداشت) است (21).

اگرچه بازداشتگاه ها گامی مثبت به سوی سیاست انسانی تر زندان هستند، اما اجرای آنها هنوز محدود است. جالب توجه است که سیاستگذاران با وجود شواهد علمی حاکی از مزایای بازداشت در مقیاس کوچک، هنوز اغلب زندان های بزرگ مقیاس را هنگام ساختن زندان های جدید انتخاب می کنند (19،20).

اهمیت سیاست های زندان مبتنی بر شواهد برای توسعه مهارت ها

علاوه بر سرمایه‌گذاری در فعالیت‌های معنادار و حمایت از سلامت روانی افراد زندانی، توسعه مهارت‌های مرتبط با زندگی پس از زندان ضروری است (22،23). کنترل تکانه یکی از این مهارت های مرتبط با رفتار مجرمانه است (24،25،26) که اغلب برای خود افراد زندانی نگران کننده است (27).

با این حال، تا به امروز، رویکرد به چنین مهارت هایی اغلب مبتنی بر شواهد نیست. در مقابل، کنترل تکانه به طور مکرر در زندان ها به چالش کشیده می شود بدون اینکه به افراد زندانی فرصتی برای توسعه این مهارت داده شود (23). کارکنان و مدیران زندان اغلب در هنگام رسیدگی به تخلفات، عمدتاً بر ایده های شهودی خود تکیه می کنند (28)، که معمولاً تنها آزادی هایی را که افراد زندانی باقی مانده اند محدود می کنند. این رویکرد معمولاً بی اثر است و فقط منجر به ناامیدی بیشتر برای زندانیان می شود (29).

در اجرای سیاست های زندان مبتنی بر شواهد که بر توسعه مهارت ها تمرکز دارد، مداخلات روانشناختی نقش مهمی ایفا می کنند (22). با این حال، اجرای مداخلات مبتنی بر شواهد پیچیده است، زیرا مطالعات انجام‌شده در داخل زندان‌ها محدود و اغلب از نظر روش‌شناختی ناقص هستند، با مسائلی مانند فقدان گروه کنترل و ترک زودهنگام شرکت‌کنندگان (مثلاً به دلیل آزادی یا انتقال افراد زندانی به زندان دیگر). (30)). بعلاوه، بیشتر مطالعات تنها بر تکرار جرم به عنوان معیاری برای سنجش اثربخشی مداخله تمرکز دارند، در حالی که این محدودیت های مهمی دارد.

از طریق رویکردهای مبتنی بر شواهد با معیارهای پیامد رفتاری مستقیم تر، افراد زندانی می توانند فرصت تغییر زندگی خود و ادغام مجدد در جامعه را داشته باشند. همچنین مهم است که سیاستگذاران مایل به دور شدن از رویکردهای سنتی و همکاری با دانشمندان برای تبدیل فعالانه شواهد علمی به کاربردهای عملی برای سیاست زندان باشند (22).

Tilia Linthout محققی در آزمایشگاه فرآیندهای یادگیری و ضمنی و آزمایشگاه مغز اخلاقی و اجتماعی در دانشگاه گنت است. این پست اقتباسی از مقاله هلندی “De Gevangenis van de Toekomst: Een Humaan en Evidence-Based Gevangenisbeleid” است که در وب سایت از ذهن کنجکاو. DeepL برای کمک به ترجمه استفاده شد (DeepL، 2024).