به طور گسترده ای اذعان می شود که بیشتر نوجوانان خواب کافی ندارند و منجر به کاهش تنظیم عاطفی ، عملکرد شناختی و دانشگاهی و مشکلات بهداشتی می شوند. بسیاری از دلایل اصلی توسط محققان خواب ارائه شده است.

بهداشت ضعیف خواب پیشنهاد شده است ، به معنای رفتارهایی مانند زمان خواب نامنظم ، عدم رعایت یک روال آرامش بخش در خواب ، عدم اطمینان از یک محیط خواب تاریک ، آرام ، خنک و مصرف نوشیدنی های کافئین دار. برای برخی از نوجوانان ، جنبه های ساختاری محیط خانه و محله برای خواب خوب هدایت نمی شود. سطح سر و صدا در داخل و خارج از خانه برای نوجوانان سخت است که دمای محیط و رطوبت آن کنترل می کنند. استرس ناشی از درگیری خانوادگی ، درگیری همسالان ، زورگویی ، احساس رها شدن و تبعیض همه با خواب ضعیف مرتبط بوده است. عدم نظارت والدین و تنظیم عادات خواب به عنوان مشکل ارائه شده است. بسیاری معتقدند که زمان شروع مدرسه زمان کافی برای خواب کافی فراهم نمی کند.

همه اینها بدون شک در ترکیب برای اکثر نوجوانان درگیر است. اما از بین تمام دلایل خواب ضعیف ، یکی از مواردی وجود دارد که من معتقدم ممکن است بزرگترین علت باشد – استفاده از تلفن های هوشمند ، رایانه ها ، تبلت ها ، دستگاه های بازی و تلویزیون نه تنها در طول روز بلکه در عصر.

مرکز تحقیقات Pew تخمین می زند که حدود 95 ٪ از نوجوانان آمریکایی دارای یک تلفن هوشمند هستند ، 90 ٪ به رایانه رومیزی یا لپ تاپ دسترسی دارند و 80 ٪ یا بیشتر به دستگاه بازی دسترسی دارند. بیش از نیمی گزارش می دهند که آنها “به طور مداوم” در تلفن های خود قرار دارند و تخمین می زند که میانگین زمان استفاده بیش از پنج ساعت در روز است. حدود 40 ٪ روزانه با استفاده از تلفن ها هشت یا بیشتر از ساعت گزارش می دهند. بسیاری از نوجوانان شب قبل از خواب از رسانه های اجتماعی استفاده می کنند و تعداد قابل توجهی از تلفن های خود در شب سکوت نمی کند و منجر به بیدار شدن از خواب بعد از خواب می شود.

چیزهای زیادی از این واقعیت ساخته شده است که پس از بلوغ ، انتشار ملاتونین به گونه ای به تأخیر می افتد که بیشتر نوجوانان “جغده های شب” می شوند و تا اواخر عصر نمی توانند به خواب بروند. در حقیقت ، این مبنای اصلی جنبش سراسر کشور است که بعداً مدارس را آغاز کند. در حالی که شواهد زیادی برای این تاخیر در مرحله رشد خواب وجود دارد ، همچنین درست است که استفاده بیش از حد از صفحه نمایش عصرانه باعث سرکوب تولید ملاتونین می شود.

یک مطالعه تجربی انجام شده در خانه های نوجوانان نشان داد که حتی یک ساعت استفاده از صفحه نمایش 23 درصد را سرکوب می کند. دو ساعت استفاده ، حداکثر زمان صفحه نمایش آزمایش شده در مطالعه ، 38 ٪ آن را کاهش داد. نویسندگان نتایج را با مطالعات قبلی که با بزرگسالان انجام داده بودند (میانگین سنی 28 سال) مقایسه کردند و دریافتند که نوجوانان نسبت به بزرگسالان نسبت به نور غربالگری حساس تر هستند (Figueiro & Overington ، 2016). فراتر از این واقعیت که استفاده از صفحه نمایش در ساعاتی که برای خواب در دسترس است ، زمان مصرف می کند ، یک پایه بیولوژیکی برای استفاده از صفحه نمایش وجود دارد که منجر به خواب به خطر می افتد.

خبر خوب این است که برخی تحقیقات نشان می دهد که کاهش زمان صفحه نمایش می تواند منجر به شروع خواب زودرس و خواب طولانی تر شود. Perrault و همکارانش (2019) مطالعه ای را در مورد بیش از 500 نوجوان 12 تا 19 ساله انجام دادند که به آنها آموزش می دادند که چگونه صفحه نمایش برای خواب مضر است. از نیمی از نوجوانان خواسته شد تا بعد از ساعت 9 بعد از ظهر به مدت دو هفته زمان صفحه نمایش را کاهش دهند و با یک گروه کنترل که مداخله دریافت نکردند مقایسه شدند. داده های خواب با Actigraphy جمع آوری شد و شرکت کنندگان برای تکمیل نظرسنجی ها به آزمایشگاه آمدند ، سطح ملاتونین را اندازه گیری کرده و یک کار توجه پایدار را انجام می دهند. کسانی که در گروه آزمایشی بودند ، زمان شروع خواب زودرس و مدت زمان طولانی تر خواب نسبت به گروه های کنترل داشتند. آنها همچنین در مورد کار توجه به طور قابل توجهی بهتر عمل کردند.

اعطا می شود ، نتایج مانند این به راحتی انجام نمی شود. بسیاری از والدین مایل نیستند یا قادر به اجرای قوانین مربوط به زمان صفحه نمایش عصر نیستند. بدون شک بسیاری از نوجوانان حاضر نیستند حتی سعی کنند زمان صفحه نمایش را کاهش دهند. اما والدین و نوجوانانی که مایل و قادر به انجام این کار هستند ، احتمالاً مزایای مهمی را می بینند. من عجله می کنم که اضافه کنم که تولید کنندگان و ارائه دهندگان دستگاه ها و سیستم عامل های رسانه های اجتماعی مسئولیت عواقب منفی ناخواسته آنچه را که می فروشند ، بر عهده دارند. آنها باید برای ایجاد برخی از راه حل های فناوری برای مشکلاتی که در ایجاد آنها کمک کرده اند ، پاسخگو باشند. علاوه بر این ، آنها باید بودجه برنامه های آموزش و پروژه های مداخله را برای کاهش آسیب ها تأمین کنند.