آخرین باری را که احساس امید کردید را به یاد بیاورید. شما منتظر نتیجه بودید اما نمی دانستید که نتیجه چگونه خواهد بود. همانطور که ساعت ها یا روزهای زیادی را در تعلیق سپری می کردید، سناریوهای احتمالی مختلفی را تصور می کردید و همیشه آرزو می کردید که همه چیز خوب پیش برود. شاید شما یا یکی از عزیزانتان برای یک موقعیت مهم یا فرصت تحصیلی درخواست داده باشید. پس از فشار دادن دکمه “ارسال”، دیگر کاری نمی توانید انجام دهید. برای حفظ روحیه خود، با خوشحالی روزی را تصور می کنید که ایمیل “تبریک” می رسد.

اگرچه امید را به عنوان یک احساس می‌شناسند، اما روانشناسانی که این حالت تعلیق متحرک را مطالعه می‌کنند، آن را بیشتر به عنوان مجموعه‌ای از باورها یا خواسته‌ها می‌دانند تا یک احساس. درست است که وقتی به یک نتیجه مثبت امیدوار هستید، از خود می پرسید که آیا آن را به دست خواهید آورد یا خیر، اما این روشی که می تواند شادی شما را افزایش دهد در نظر نمی گیرد. امید بدون توجه به موقعیت عینی، روحیه شما را بالا نگه می دارد.

ویژگی های عاطفی امید

مگان ادواردز و همکارانش از دانشگاه میسوری (2024) بر اساس این مشاهدات که روانشناسی مطالعه ویژگی های عاطفی امید را از دست داده است، خاطرنشان می کند که امید یک احساس منحصر به فرد است. در «چارچوب خلق و خو به عنوان اطلاعات»، امید ممکن است «به عنوان یک پیوند عاطفی بالقوه سازگار با نتایج مطلوبی که «در حالت تعلیق» باقی می‌مانند یا در آینده‌ای دور هستند و خودتنظیمی مؤثر را ترویج می‌کنند، عمل کند. به عبارت دیگر، وقتی نمی‌دانید اوضاع چگونه پیش می‌رود، اجازه دادن به خود برای تجربه این احساس مثبت می‌تواند شما را تا زمانی که از نتیجه، هرچه که باشد، یاد نگیرید، ادامه دهد.

این دیدگاه از امید به عنوان یک حالت احساسی از ادبیات رایج متمایز است که امید را به عنوان یک حرکت به سمت دستیابی به یک هدف یا اعتقاد به توانایی خود برای دستیابی به آن هدف، به عبارت دیگر، احساس خودکارآمدی در نظر می گیرد. با این حال، همانطور که ادواردز و همکاران. توجه داشته باشید، “تجربه زندگی به ما می گوید که احساس امید می تواند وجود داشته باشد حتی زمانی که گام برداشتن به سمت یک هدف غیرممکن است.”

با توجه به پتانسیل امید به عنوان یک احساس برای انجام یک عملکرد انطباقی، محققان دانشگاه میسوری تصمیم گرفتند بررسی کنند که آیا می توانند این حالت خلقی مثبت را از طریق دستکاری تجربی القا کنند یا خیر. چنین القایی به طور بالقوه می‌تواند به افراد در سخت‌ترین زمان‌ها کمک کند، زمانی که یک نتیجه دلخواه به نظر تیره و تار به نظر می‌رسد، هرچند هنوز قابل دستیابی است.

القای امید به صورت تجربی

ادواردز و همکارانش از میان تمام راه‌های ممکن برای الهام بخشیدن به مردم برای احساس امیدواری بیشتر بر این باور بودند که تصاویر کودکان می‌توانند پتانسیل منحصر به فردی داشته باشند. همانطور که آنها اشاره می کنند، راه های زیادی برای ایجاد احساس امید وجود دارد، اما کودکان – و به ویژه نوزادان – باید از جمله هیجان انگیزترین آنها باشند. مطابق با نظریه اریک اریکسون و مفهوم مولد، «نسل بعدی امکانات نوآوری، پیشرفت و تغییر را در اختیار دارد». این سؤال پیش می‌آید که چرا برخی از مردم در رکود به نظر می‌رسند (قطبی متضاد زایش)، که در آن به جای اینکه به آنها ایمان داشته باشند برای ادامه به آینده، جوانان را سرزنش می‌کنند. با این حال، با توجه به همه چیزهای دیگر، نویسندگان معتقدند که نگاه کردن به صورت یک نوزاد و احساس نکردن نوعی دلیل برای ادامه کار دشوار است.

در طول هفت مطالعه روی 3357 بزرگسال، محققان نمایش آنلاین تصاویر خاصی را که برای ایجاد احساس امید بود، دستکاری کردند. این مطالعات شامل مقایسه‌های مختلفی از عکس‌های نوزادان در مقابل بزرگسالان (مانند خواب یا گریه) و همچنین عکس‌ها در مقابل پرتره‌های نوزادان، اشیاء مربوط به نوزاد در مقابل بزرگسالان، و عکس‌های درختان در مقابل نهال‌ها و توله‌ها بود. سگ ها. شرکت کنندگان احساسات خود را در مقیاس های 1 تا 7 برای شادی، امیدواری، خصومت، نوستالژیک، غمگین و نگران ارزیابی کردند. آنها همچنین مقیاس هایی را تکمیل کردند که به طور خاص امید را می سنجند (مثلاً “من نسبت به زندگی ام امیدوار هستم”). تضاد کلیدی در مقیاس های درجه بندی احساسات بین «امیدوارانه» و «شاد» بود. شرکت‌کنندگان غیردانشجو نیز به سؤالی پاسخ دادند و از آنها پرسیدند که چقدر امیدوار هستند که در قرعه‌کشی که به شرکت‌کنندگان ارائه می‌شود، 2 نفر از هر 400 نفر می‌توانند بلیت شانس را بکشند، برنده می‌شوند.

یافته‌ها در این شرایط چندگانه، پیش‌بینی مطالعه را تأیید کرد که عکس‌های نوزادان، حتی پس از فاکتورگیری شادی و این احتمال که احساسات والدین می‌تواند بر رتبه‌بندی امید تأثیر بگذارد، احساسات قوی‌تری از امید ایجاد می‌کند. حتی نهال ها در مقابل درختان به عنوان محرک امید عمل کردند، اما توله ها در مقابل سگ ها این کار را نکردند. همانطور که تیم نویسنده نتیجه‌گیری کرد، «در مجموع، چیزهایی که نزدیک‌ترین چیزی را نشان می‌دهند که با آینده انسان یا جهان مرتبط است (نوزادان و نهال‌های درخت در مقابل اشیاء، نقاشی‌ها، توله‌سگ‌ها) بیشترین تأثیر را در القای احساس امید داشتند.

برخلاف تأثیر القای «زندگی جوانی» بر احساس امید، شرط مطالعه بر امیدواری به عنوان یک ویژگی کلی (یعنی امیدوار بودن به طور کلی) تأثیری نداشت. علاوه بر این، اگرچه مردم شانس خود را برای برنده شدن در قرعه کشی بیش از حد تخمین زدند (35 درصد در مقابل 0.5 درصد واقعی)، هیچ تأثیری از دستکاری در این معیار امید وجود نداشت. ممکن است با ارائه یادآوری هایی مبنی بر اینکه آینده ممکن است بهتر از حال باشد (همانطور که زندگی جوان نشان داده می شود)، تغییر چشم انداز کل زندگی فرد یک چالش بیشتر باشد. با این حال، به‌عنوان وسیله‌ای برای کمک به افراد برای صبر کردن در زمانی که چاره‌ای جز انجام این کار ندارند، ارائه یادآوری‌هایی از آینده بهتر می‌تواند به تسهیل فرآیند سازگاری مقابله با عدم اطمینان کمک کند.

الهام بخشیدن به امید وقتی همه چیز گم شده یا حداقل نامشخص به نظر می رسد

این نتایج شگفت‌انگیز نشان می‌دهد که تمرین ساده استراحت از مشغله‌های فعلی‌تان برای تجسم تصویری امیدوارکننده می‌تواند پادزهری قوی برای این احساس ایجاد کند که زمانی که مجبور هستید محکم بنشینید تا زمانی که آینده‌تان آشکار شود، پایانی در چشم نیست. علاوه بر این، لازم نیست فردی امیدوار یا خوش بین باشید تا بتوانید نتایج مثبت را در زمانی که آن نتیجه دیگر در کنترل شما نیست تصور کنید.

با بازگشت به مثال آن برنامه آنلاین، Edwards et al. یافته‌ها نشان می‌دهد که هیچ فایده‌ای ندارد که از چشم‌انداز موفقیت خودداری کنید. حتی ممکن است با برداشتن یک صفحه از کتاب بازی مطالعه، ادامه دهید و از طریق فید رسانه های اجتماعی خود همه آن تصاویر نوزادان و کودکان خردسال را جستجو کنید. توله سگ ها در مطالعه کار نکردند، اما شاید بچه گربه های تازه متولد شده این کار را انجام دهند. تعداد زیادی از این موارد در جریان تصویر مردم وجود دارد.

نکته مهم دیگر از ادواردز و همکاران. مطالعه این است که امید به عنوان یک احساس از امید به عنوان یک هدف آرمانی یا حتی اعتقاد به خود متمایز است. لازم نیست چیزی جز موجی از این احساس مثبت را تجربه کنید تا به خودتان کمک کنید تا از قوز دلسردی عبور کنید.

به طور خلاصه، به عنوان یک احساس انطباقی، توانایی تجربه امید حتی زمانی که به نظر می رسد همه چیز از دست رفته است، ممکن است همان چیزی باشد که برای برداشتن گام هایی به سوی آینده ای مثبت تر و رضایت بخش تر به آن نیاز دارید.