در تابستان داغ سال 1954، مظفر شریف، روانشناس اجتماعی دانشگاه کلمبیا، آزمایشی بحث برانگیز را در کمپ تابستانی اوکلاهاما انجام داد. او و همکارانش گروهی متشکل از پسران 11 و 12 ساله را به دو گروه تقسیم کردند و به عمد آنها را برای بی اعتمادی به یکدیگر تنظیم کردند.

گروه‌های پسر در پارک ایالتی غار رابر – همه از پیشینه‌های مشابه سفیدپوست، طبقه متوسط ​​و پروتستان – عملاً هیچ تماسی با دیگری نداشتند و هر کدام هویت درون گروهی خود را با پرچم، آهنگ‌ها، بازی‌های دوستانه خاص خود تشکیل می‌دادند. و سایر تمرینات پیوند. زمانی که این دو گروه در نهایت به هم رسیدند، این بود که در رویدادهای ورزشی پر سر و صدا برای کسب جوایز و امتیازات رقابت کنند – جوایزی که می توانستند به قیمت گروه دیگر برنده شوند. تنش ها با نام بردن شروع شد، اما به زودی به دزدی، خرابکاری و خشونت تبدیل شد. در یک لحظه به خصوص دراماتیک، یک گروه پرچم گروه دیگر را در حالی که پسرها فریاد می زدند و سنگ به طرف یکدیگر پرتاب می کردند، آتش زدند.

آشنا به نظر می رسد؟

در هفتادمین سالگرد آزمایش غار دزد، این چیدمان کمتر شبیه یک مطالعه آکادمیک است تا استعاره ای از وضعیت قطبی شده جامعه مدرن.

در عصر الگوریتم، ما به طور فزاینده ای در اتاقک های پژواک جداگانه و مرتب شده ای زندگی می کنیم که در آن اخبار، سرگرمی ها و رسانه های اجتماعی را با گروه های فرهنگی و ایدئولوژیک خود به اشتراک می گذاریم. در زمان اضطراب در مورد تغییرات اقتصادی، تکنولوژیکی و جمعیتی، عوام فریبی اغلب از “دیگر” به عنوان یک استراتژی قوی برای بسیج رای دهندگان استفاده می کنند. و – در عصر کار از خانه و فضاهای مشترک بسته – دشوارتر است که از برخوردهای تصادفی انسانی با “دیگری” سود ببریم.

در اوایل سال جاری، در سراسر کانادا، معترضان به تصویب قانون فدرال قیمت کربن، بزرگراه‌ها را مسدود کردند و القاب‌هایی را به مقامات دولتی تحمیل کردند تا هزینه‌های سیاست‌های آب و هوایی را محکوم کنند. همزمان، جنبش‌های بزرگ در سراسر کشور همچنان به دنبال توقف ساخت خطوط لوله نفت و گاز هستند و مردم از محل کار و مدرسه اعتصاب می‌کنند تا خواهان اقدام تهاجمی‌تر برای نجات آب و هوا باشند. این گروه‌های معترض ممکن است در یک کشور ساکن باشند، اما از نظر اخبار، اطلاعات و گفتمان اجتماعی در جهان‌های کاملاً متفاوتی زندگی می‌کنند.

این فقط یک قطبی سازی سیاسی نیست. این یک بعد انزوای اجتماعی است. و اکنون یک پدیده جهانی است.

تابستان امسال، در شهرهای سراسر بریتانیا، معترضان ضد مهاجر – با الهام از دروغ‌های آنلاین – به پنجره‌های افرادی که فکر می‌کردند شغل خود را می‌گیرند و فرهنگ خود را تغییر می‌دهند، سنگ پرتاب کردند. در ایالات متحده، جلسات هیئت مدیره مدارس در غیر این صورت عادی به نبردهای شدید بر سر دیدگاه های مختلف در مورد موضوعاتی مانند واکسن، نژاد و جنسیت تبدیل شده است. سیاست، تقریباً در همه جا، کمتر شبیه رقابت ایده‌ها است و بیشتر شبیه یک مبارزه با مجموع صفر بین گروه‌های رقیب – حلقه‌های مختلف تعلق است.

این می تواند احساس کند که این روزها همه ما در آزمایش غار دزد زندگی می کنیم.

بنابراین، راه خروج چیست؟

مطالعه روانشناسی 70 ساله یک پاسخ بالقوه ارائه می دهد. پس از اینکه درگیری‌های گروهی بین پسران به اوج تب رسید، محققان موقعیت‌هایی را معرفی کردند که در آن دو گروه باید برای حل مشکلات مشترک با یکدیگر همکاری می‌کردند. برای مثال، هر دو گروه از پسران مجبور بودند یک کامیون خراب را به محل کمپینگ برگردانند تا غذا و لوازمی را که همه به آن وابسته بودند، بیاورند. گروه ها مجبور شدند برای دستیابی به اهداف ملموس برای منافع متقابل اختلافات خود را کنار بگذارند. با شروع کوچک، محققان راه‌هایی برای در هم آمیختن این دو گروه در معنای متقابل پیدا کردند.

پاسخ، به طور خلاصه، پرورش هدف مشترک بود.

این همیشه آسان نیست. وقتی این همه گیری برای اولین بار شروع شد، به یاد می آورم – در میان ناامیدی – بارقه ای از امید را احساس کردم که چالش مشترک می تواند مردم را متحد کند و به قطب بندی پایان دهد. خیلی زود متوجه شدم که اشتباه کردم. ما نمی‌توانیم به سادگی روی چالش‌ها حساب کنیم تا به طور خودکار حس هدف مشترک ایجاد کنیم.

در عوض، برای درک بینش آزمایش غار دزد، باید زیرساخت اجتماعی برای تعلق ایجاد کنیم.

این می تواند با بازسازی اکوسیستم های اطلاعاتی ما شروع شود – نه فقط برای ممنوع کردن سخنان مشوق نفرت، بلکه برای کاهش انگیزه های مالی برای تفرقه. ویژگی‌ها و الگوریتم‌های طراحی اغلب برای به حداکثر رساندن اخبار و نظرات درون گروهی طراحی شده‌اند، زیرا این امر باعث تعامل کاربر و کمک به فروش تبلیغات می‌شود. یک پاسخ این است که از شرکت‌های رسانه‌های اجتماعی بخواهیم به شکستن سیلوهای اطلاعاتی کمک کنند و اهداف هدف مشترک را بالاتر از انگیزه سود قرار دهند.

ما همچنین به سرمایه گذاری در زمینه داوطلبی – از جمله خدمات ملی – نیاز داریم. یک نظرسنجی اخیر از موسسه سیاست هاروارد نشان داد که میزان داوطلبی در میان هزاره ها و ژنرال Z نسبت به نسل های قبلی کاهش قابل توجهی دارد. در حالی که من معتقدم این چیز بسیار خوبی است که نسل‌های جوان هرگز سربازی یا خدمت اجباری را نمی‌شناختند، اما اذعان به این نکته نیز مهم است که خدمت ملی – به‌ویژه از نوع صلح‌آمیز آن – می‌تواند یک کاتالیزور قدرتمند برای تعلق مشترک باشد. طیف وسیعی از مطالعات ارزش منحصر به فرد خدمات را به عنوان راهی برای ارتباط اجتماعی نشان می دهد. برای ایجاد حس عمیق‌تر از هدف مشترک، ما باید در برنامه‌هایی سرمایه‌گذاری کنیم تا جوانان، افراد مسن یا هر فردی که در حال تغییر شغلی است در کارهای ضروری مانند بهداشت عمومی، توسعه مجدد جامعه، امدادرسانی به بلایای طبیعی، احیای محیط‌زیست، یا پروژه‌های دیگر مشارکت یا استخدام کنیم. اهداف برای منافع مشترک

اینها تنها تعدادی از راهبردهای بسیاری هستند که می توانیم برای ایجاد تعلق در مقیاس سیستمی به کار ببریم. سرمایه گذاری در مدارس با کیفیت بالا، مراکز اجتماعی، حمل و نقل عمومی، هنر و خدمات اجتماعی و مراقبت های بهداشتی فقط سرمایه گذاری در رفاه عمومی نیست. اینها نیز سرمایه گذاری در اوراق قرضه قوی جامعه است.

نتیجه ساده است: ما نیاز داریم که تعلق را به کانون مرکزی نه تنها سیاست گذاری، بلکه در گفتمان و تصمیم گیری روزمره تبدیل کنیم.

در روز آخر در پارک ایالتی غار رابرز، دوستی های شکوفا بین اعضای دو گروه وجود داشت. گزارش شده است که در اتوبوسی که به خانه می رفتند، اردونشینان اجرای روحیه ای از موزیکال را خواندند اوکلاهما! با هم، و تعداد کمی آماده رفتن بودند.

حتی زمانی که قطبی شدن و انزوا غیرقابل غلبه به نظر می رسد، سیاست تعلق همچنان ممکن است.