منبع: عکس مری ژان هرتزوگ

بر اساس یک نظرسنجی در سال 2021 توسط موسسه تحقیقات پیوند انسان و حیوان، 87 درصد از صاحبان حیوانات خانگی بهبودهایی را در سلامت روان خود به دلیل داشتن حیوان همراه تجربه کرده اند. من مطمئناً در مورد تأثیر حیوانات خانگی بر زندگی خود چنین احساسی داشته ام.

با این حال، متأسفانه، اکثر مطالعات با کیفیت بالا نشان داده اند که پس از در نظر گرفتن عوامل اجتماعی-اقتصادی و جمعیتی، صاحبان حیوانات خانگی نسبت به افراد بدون حیوان خانگی کمتر افسرده، کمتر تنها، شادتر یا سالم تر نیستند. این عدم تطابق بین تجربه شخصی ما با مزایای مالکیت حیوان خانگی و “علم” را “پارادوکس اثر حیوان خانگی” می نامند. مسلماً این بزرگترین راز در انسان شناسی است – مطالعه روابط انسان و حیوان. دو مطالعه بزرگ در حال حاضر نشان می دهد که این پارادوکس اثر حیوان خانگی در مورد تأثیر مثبت حیوانات خانگی بر رشد کودک نیز صدق می کند.

پارادوکس اثر حیوان خانگی و رشد کودک

این ادعا که علم ثابت کرده است که حیوانات خانگی برای بچه‌ها مفید هستند، با عناوینی مانند 8 روشی که بچه‌ها از داشتن سگ سود می‌برند، تقویت شده است، اکنون به طور گسترده پذیرفته شده است. اما آیا این حقیقت دارد؟ در مقاله‌ای در سال ۲۰۱۷، ربکا پوروال و همکارانش ده‌ها مطالعه را در مورد تأثیر حیوانات خانگی بر رفتار، مهارت‌های شناختی و رشد اجتماعی کودکان و نوجوانان بررسی کردند. برخی از مطالعات گزارش دادند که کودکانی که حیوانات خانگی دارند از نظر روانی بهتر از کودکان بدون حیوان خانگی هستند. با این حال، نتایج مطالعات مختلط بود و بسیاری از آنها یک نقص کشنده داشتند – محققان “متغیرهای مخدوش کننده” را در نظر نگرفتند. اینها عوامل غیر مرتبط با حیوان خانگی هستند که می توانند بر رفاه تأثیر بگذارند، مانند تفاوت در ثروت خانواده، تحصیلات والدین و مسکن.

یک مطالعه جدید و بسیار بزرگ در مورد حیوانات خانگی و رشد کودک

اخیراً یک تیم قدرتمند از محققان به سرپرستی Carri Westgarth در دانشگاه لیورپول گسترده ترین مطالعه تا به امروز را در مورد تأثیر حیوانات خانگی بر رشد کودکان و نوجوانان انجام دادند. آزمودنی‌ها 14000 کودک و نوجوان در مطالعه طولی Avon در مورد والدین و کودکان بودند، یک مطالعه اپیدمیولوژیک که در سال 1991 در انگلستان برای بررسی عوامل مرتبط با سلامت و رشد کودکان تأسیس شد.

علاوه بر تعداد زیاد شرکت کنندگان، پروژه تحقیقاتی از چند جهت منحصر به فرد بود.

• این یک مطالعه طولی بود – همان کودکان در سنین 2 تا 15 سال چندین بار مورد ارزیابی قرار گرفتند.
• محققان نتایج بیش از 200 تجزیه و تحلیل آماری جداگانه مربوط به جنبه‌های وضعیت عاطفی، رفتاری، اجتماعی، شناختی و آموزشی شرکت‌کنندگانی که حیوان خانگی داشتند و کودکانی که نداشتند را گزارش کردند.
• محققان بررسی کردند که چگونه انواع مختلف حیوانات خانگی بر رشد کودک تأثیر می‌گذارند (داشتن سگ، گربه، «نوع دیگری از حیوان خانگی» و «هر حیوان خانگی»).
• محققان ده‌ها متغیر مخدوش‌کننده بالقوه را به غیر از مالکیت حیوان خانگی کنترل کردند که می‌توانست بر نتایج رشد کودکان تأثیر بگذارد. این موارد از تفاوت در قومیت و درآمد خانواده تا افسردگی مادر را شامل می شد.

وستگارت و همکارانش این فرضیه را مطرح کردند که بچه هایی که حیوانات خانگی دارند (و به ویژه سگ ها و گربه ها) این کار را انجام می دهند:

• در معیارهای عزت نفس، رشد زبان و پیشرفت تحصیلی امتیاز بالاتری کسب کنید
• در معیارهای اضطراب، افسردگی و مشکلات رفتاری امتیاز کمتری کسب کنید

نتایج شگفت انگیز

پس از کنترل متغیرهای مخدوش کننده، محققان تنها چند نتیجه مثبت از چند صد تحلیل مربوط به مالکیت حیوان خانگی و رشد کودک یافتند. در برخی مناطق، بچه هایی که حیوانات خانگی داشتند به طور قابل توجهی بدتر از همسالان خود بودند که حیوان خانگی نداشتند. در اینجا مروری بر نتایج است.

• سلامت عاطفی – محققان هیچ مدرکی مبنی بر ارتباط داشتن حیوان خانگی با پیامدهای سلامت عاطفی پیدا نکردند. در واقع، آنها نتیجه گرفتند:یافته های ما در تضاد با این باور رایج است که حیوانات همراه برای سلامت عاطفی کودکان و جوانان مفید هستند.”
• مشکلات رفتاری – بچه‌های دارای حیوان خانگی و غیرصاحب در اکثر تحلیل‌های رفتاری تفاوتی با هم نداشتند. خبر خوب این بود که کودکان دارای حیوانات خانگی در چند زمینه رفتاری وضعیت بهتری داشتند. به عنوان مثال، کودکان سه ساله ای که سگ یا “حیوانات خانگی متفرقه” داشتند، نمرات رفتارهای طرفدار اجتماعی بالاتری داشتند. اما در 6 زمینه رشد رفتاری، بچه های صاحب حیوانات خانگی مشکلات بیشتری را نشان دادند.
• رشد شناختی – به استثنای یک استثنا، هیچ تفاوتی در رشد شناختی در کودکان با و بدون حیوان خانگی وجود نداشت. (استثنا این بود که یازده ساله‌هایی که سگ داشتند، در جابه‌جایی سریع توجه خود بین کارها مشکل‌تر بودند.)
• توسعه زبان-کودکان پنج ساله با “هر نوع حیوان خانگی” نمرات درک زبان کمی بهتر از کودکان پنج ساله ای داشتند که حیوان خانگی نداشتند. و کودکان دو ساله با حیوان خانگی نمرات ارتباط غیرکلامی بالاتری داشتند. با این حال، برای سایر متغیرهای زبان، داشتن حیوان خانگی تفاوتی نداشت.
• پیشرفت تحصیلی—بزرگترین شگفتی ها مربوط به موفقیت تحصیلی بود. هنگامی که در سنین 7، 11 و 15 سال ارزیابی شد، کودکان دارای حیوانات خانگی در حدود نیمی از متغیرهای موفقیت تحصیلی امتیاز کمتری نسبت به کودکان بدون حیوان خانگی داشتند. به عنوان مثال، کودکان 7 ساله با حیوانات خانگی نمرات پایین تری در خواندن، نوشتن و ریاضی داشتند. در حالی که تفاوت‌ها کم بود، نوجوانانی که حیوان خانگی داشتند کمتر در زیست‌شناسی، شیمی و انگلیسی نمرات خوبی کسب می‌کردند. توجه به این نکته ضروری است که این تفاوت ها به این معنی نیست که داشتن حیوان خانگی باعث پیشرفت تحصیلی پایین تر می شود. وستگارث و همکارانش پیشنهاد می‌کنند که یک عامل مخدوش‌کننده ناشناخته ممکن است تفاوت عملکرد تحصیلی را در بین کودکان صاحب حیوان توضیح دهد. شاید، برای مثال، برخی از والدین ممکن است سگی را برای حمایت از کودکانی که در مدرسه با مشکل مواجه هستند، تهیه کنند.

آیا پارادوکس اثر حیوان خانگی در رشد کودک صدق می کند؟

این تحقیق مهم است. این اولین مطالعه ای است که تأثیر حیوانات خانگی را بر رشد زبان و پیشرفت تحصیلی در کودکان بررسی می کند. و بیش از هر تحقیق قبلی در مورد حیوانات خانگی و کودکان، محققان مجموعه ای از عوامل اجتماعی-اقتصادی و جمعیتی را کنترل کردند.

شگفتی این بود که، به جز چند تفاوت در زمینه رفتار اجتماعی و زبان، شواهد کمی وجود داشت که نشان دهد کودکان دارای حیوانات خانگی از نظر رشدی بهتر از بچه هایی هستند که حیوان همراه نداشتند. نتایج این مطالعه به طور کلی با یافته های یک مطالعه در سال 2017 بر روی 5200 کودک توسط شرکت رند مطابقت دارد. محققین در آن مطالعه به این نتیجه رسیدند زمانی که عواملی مانند نژاد، مالکیت خانه، سلامت والدین و ثروت در نظر گرفته شد، تفاوت‌های بین بچه‌های حیوان‌دار و غیرصاحب ناپدید شد.»

حیوانات خانگی در دوران کودکی من نقش حیاتی داشتند و همین امر در مورد فرزندان من در زمان رشد آنها صادق است. من به سادگی نمی توانم تضاد بین نتایج این مطالعات بزرگ و به خوبی طراحی شده و تجربیات شخصی ما با حیوانات خانگی را تطبیق دهم. به طور خلاصه، پارادوکس اثر حیوان خانگی – عدم تطابق بین تجربیات شخصی ما و نتایج تحقیقات تجربی – ممکن است برای رشد کودک و همچنین مطالعات در مورد تأثیر حیوانات خانگی بر سلامت روان و جسم انسان اعمال شود.

کری وستگارث در ایمیلی به من نوشت. “توصیه شخصی من این است که مانند مجموعه ادبیات در بزرگسالان، حیوانات خانگی می توانند از تعاملات اجتماعی با دیگران حمایت کرده و آنها را تشویق کنند، اما نوشدارویی برای درمان بدخلقی یا اضطراب ما در مورد زندگی نیستند. چیزی که این داده ها نمی توانند به ما بگویند این است که چگونه داشتن یک حیوان خانگی ممکن است همچنان به آرامش کودکان در هنگام مواجهه با چالش های زندگی کمک کند.

موافقم