منبع: DragonImages / @dragonimages

چند ماه گذشته به من نگاهی عمیقاً شخصی به سیستم مراقبت‌های بهداشتی ما داده است – هم از دیدگاه بیمار و هم از دیدگاه خانواده. به عنوان یک جراح با بیش از 20 سال تجربه، من به خوبی از چالش هایی که بیماران با آن روبرو هستند آگاه هستم: ناامیدی از زمان انتظار طولانی، استرس ناوبری در یک سیستم پیچیده، و عوارض احساسی مواجهه با بحران های سلامت. با این حال، قدم گذاشتن در نقش یک دختر به من دیدگاه جدیدی داد، دیدگاهی که درک من را از وزن عاطفی خانواده ها در هنگام پیمایش مراقبت های بهداشتی برای یک عزیز عمیق تر کرد.

در طول حرفه‌ام، درمان بیماران با همان مراقبتی که برای خانواده‌ام می‌خواهم را در اولویت قرار داده‌ام. این فلسفه مرا به کاوش عمیق‌تر در زمانی که علائم با هم اضافه نمی‌شوند و انجام تشخیص‌هایی که در غیر این صورت ممکن است نادیده گرفته شود، واداشته است – مانند مورد مرد 80 ساله‌ای که شکایات مبهم بینایی‌اش در نهایت خونریزی گوارشی را آشکار کرد. اما وقتی وضعیت سلامتی پدرم تغییر کرد، متوجه شدم که هیچ مقدار تجربه حرفه ای نمی تواند مرا برای احساسات بعدی آماده کند.

تماشای مبارزه پدرم با یک بیماری شدید و غیرقابل توضیح و به دنبال آن بیماری دیگر، تجربه ای عمیقاً احساسی بود. این اولین باری بود که او را اینقدر مریض می دیدم، بدون اینکه راهنمایی روشنی در مورد بهترین درمان وضعیتش داشته باشم. سوابق پزشکی من به من اجازه داد تا از مراقبت او دفاع کنم و تصمیمات درمانی گرفته شده را درک کنم. با این حال، درماندگی یا نگرانی من را از بین نبرد. دیدن پدرم، آنقدر قوی، که ناگهان آسیب پذیر می شود، تجربه بیمار در مراقبت های بهداشتی را در کانون توجه قرار می دهد.

خوشبختانه، پدرم تحت مراقبت عالی قرار گرفت و از آن زمان بهبود یافته است. با این حال، این تجربیات چشمان من را به شکاف های سیستم مراقبت های بهداشتی ما از دیدگاه کاربر باز کرد. در طول بستری شدن در بیمارستان، او را در یک واحد سرریز قرار دادند، و اگرچه کادر پزشکی تمام تلاش خود را انجام دادند، اما واضح بود که سیستم ضعیف شده است – نه تنها به دلیل هجوم بیماران، بلکه به دلیل کمبود متخصصان مراقبت های بهداشتی. در سیستمی که در حال حاضر تحت فشار است، این کمبود لایه‌هایی از استرس را هم برای ارائه‌دهندگان و هم برای خانواده‌ها اضافه می‌کند و بر تعاملات و محیط کلی مراقبت‌های بهداشتی تأثیر می‌گذارد. تیم‌های پزشکی برای ارائه مراقبت‌های با کیفیت سخت کار می‌کنند، اما محدودیت‌هایی که با آن‌ها روبرو هستند و ماهیت پرمخاطره کارشان می‌تواند ارائه مداوم پشتیبانی شخصی و همدلی را چالش‌برانگیز کند.

متوجه شدم که بین نقشم به‌عنوان یک پزشک حرفه‌ای و نقش دخترم سرگردان شده‌ام – ساعت‌ها کنار بالین او با مادرم می‌ماندم، نمی‌خواستم از ترس از دست دادن پزشکان کنار بروم، در حالی که مسئولیت‌های خودم را انجام می‌دادم. این لحظات اهمیت حیاتی همدلی در مراقبت های بهداشتی را برای من تقویت کرد – نه فقط برای بیماران بلکه برای خانواده های آنها نیز. ارتباط موثر و حمایت عاطفی ضروری است، با این حال این عناصر اغلب در یک سیستم مراقبت بهداشتی که با محدودیت منابع واقعی مواجه است، تحت فشار هستند یا فاقد آن هستند.

با تأمل در مورد بسیاری از بیمارانی که طی سال‌ها تحت درمان قرار داده‌ام، تعجب کردم که چگونه خانواده‌های بدون دانش پزشکی، ترس، عدم اطمینان و عوارض عاطفی بیماری یکی از عزیزان را مدیریت می‌کنند. وزن عاطفی، همراه با خواسته های زندگی روزمره، اغلب نادیده گرفته می شود، اما عمیقاً بر سفر مراقبت های بهداشتی تأثیر می گذارد. چالش‌هایی که خانواده‌ها با آن‌ها روبرو هستند – و چالش‌هایی که ارائه‌دهندگان برای برآورده کردن این نیازها با آن‌ها مواجه هستند، نیاز به سیستمی را برجسته می‌کند که بتواند مراقبت بالینی و عاطفی را متعادل کند.

چند ماه گذشته تعهد من را برای ارائه مراقبت های بالینی عالی و در عین حال شناخت نیازهای عاطفی و روانی بیماران و خانواده ها تجدید کرده است. کار من در رهبری عصبی به من نشان داده است که چگونه درک واکنش مغز به استرس، همدلی و تصمیم گیری می تواند به ایجاد انعطاف پذیری در محیط های مراقبت های بهداشتی کمک کند. همانطور که به جستجوی راه‌های حمایت از توسعه رهبری و انعطاف‌پذیری عاطفی برای ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی ادامه می‌دهم، پر کردن این شکاف‌ها را ضروری می‌دانم – وزن عاطفی خانواده‌ها به همان اندازه مهم است که مراقبت‌های بالینی ما ارائه می‌کنیم.

گام های ساده برای تامین کنندگان و خانواده ها

برای ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی:
زمانی را برای تمرینات خود انعکاس و ایجاد همدلی، مانند آموزش ذهن آگاهی یا هوش هیجانی اختصاص دهید. این شیوه‌ها انعطاف‌پذیری را افزایش می‌دهند، آگاهی را بهبود می‌بخشند و ارتباطات بهتر را در محیط‌های پرفشار تقویت می‌کنند. حتی اقدامات کوچک، مانند یک لحظه بررسی حضوری با بیماران و خانواده‌هایشان، می‌تواند تأثیر قابل‌توجهی داشته باشد، حتی در محدوده محدودیت‌های سیستم.

برای خانواده ها:
از پرسیدن سؤال، شفافیت یا درخواست حمایت اضافی از طرفداران بیمار یا مددکاران اجتماعی دریغ نکنید. گروه های همسالان یا خدمات مشاوره نیز می توانند حمایت ارزشمندی را برای مدیریت خواسته های عاطفی مراقبت ارائه دهند. به یاد داشته باشید، لازم نیست به تنهایی آن را پیمایش کنید.