من یک سحرخیز هستم. صبح زود خرید می کنم. وقتی درها در Costco باز می شود، خط کوتاه است و من در عرض بیست دقیقه به خانه هستم.

امروز متفاوت بود

خط بیرون تا نیمه دو طرف ساختمان کشیده شد. وقتی وارد شدم، راهروها پر از گاری‌های پر شده بود و هر یک از خطوط صندوق باز و پشتیبان‌گیری شده بود.

بعد متوجه شدم چه خبر است: گاری ها با دستمال توالت انباشته شده بودند.

ما در میان دومین وحشت بزرگ دستمال توالت هستیم. اولین مورد در روزهای اولیه همه‌گیری کووید رخ داد، زمانی که قرنطینه بسیاری از فروشگاه‌ها را تعطیل کرد و مردم تشویق شدند که در خانه بمانند.

واکنش در آن زمان منطقی بود، زیرا دستمال توالت یک ضرورت تلقی می شود.

حداقل در آمریکا.

در سراسر اروپا اینطور نیست، زیرا بیدها به طور گسترده استفاده می شوند. بیدها نه تنها نیاز زیادی به دستمال توالت را از بین می برند، بلکه بهداشتی تر نیز هستند.

اگرچه بیدها در اینجا موجود هستند و خرید و استفاده از آنها ارزان است، آمریکایی ها به این محصول کاربردی روی نیاورده اند و مانند همیشه به دستمال توالت وابسته هستند.

برخلاف وحشت قبلی دستمال توالت، هیچ مبنای منطقی برای آخرین عجله برای انبار کردن وجود ندارد. این بار جهل علت است.

اعتصاب کارگران اسکله تأثیر بسیار کمی بر روی دستیابی به دستمال توالت خواهد داشت. زیرا محصولات دستمال توالت داخلی هستند و با کامیون به سراسر کشور ارسال می شوند. اگر اعتصاب طولانی باشد، محصولاتی که به محموله های خارج از کشور وابسته هستند، مانند موز، با کمبود مواجه خواهند شد.

اگر کمبود دستمال توالت وجود داشته باشد، ناشی از خرید وحشتناک بوده است. هرچه مردم کمتر در مورد محل تولید دستمال توالت بدانند، دستمال توالت بیشتری خریداری خواهند کرد. و با خرید بیشتر، از کمبود اطمینان حاصل می کنند زیرا مردم برای خرید چیزی که فکر می کنند به زودی وجود نخواهد داشت، می دوند.

وحشت از دستمال توالت نمونه ای از جهل است که یک پیشگویی خودسازنده ایجاد می کند.

اگر درسی که از اولین وحشت گرفته شده بود، برای خریدن دستمال توالت نیازی به عجله نبود – یک قیمت بخرید، کمتر از دستمال توالت استفاده کنید. شما پول بیشتری خواهید داشت و بهداشت بهتری خواهید داشت و نیازی نیست دفعه بعد که فکر می کنید، چه درست یا نادرست، فردا دچار کمبود دستمال توالت می شوید، وحشت کنید.