[ad_1] “انسان در حال پیشرفت است که به اشتباه فکر می کند که آنها تمام شده اند.” – دن گیلبرت آیا تا به حال به یک ژورنال قدیمی ، یک پست رسانه های اجتماعی از سالها پیش یا حتی یک انتخاب لباس قدیمی نگاه کرده اید و فکر کرده اید...
[ad_1]
“انسان در حال پیشرفت است که به اشتباه فکر می کند که آنها تمام شده اند.” – دن گیلبرت
آیا تا به حال به یک ژورنال قدیمی ، یک پست رسانه های اجتماعی از سالها پیش یا حتی یک انتخاب لباس قدیمی نگاه کرده اید و فکر کرده اید ، “من چه فکر می کردم؟” اگر چنین است ، شما آنچه را که روانشناس هاروارد دن گیلبرت آن را “توهم پایان تاریخ” می نامد ، تجربه کرده اید – این ایده که در حالی که می دانیم که ما از گذشته خود تغییر کرده ایم ، ما اغلب دست کم می گیریم که چقدر در آینده تغییر خواهیم کرد بشر
در صحبت های تد ، روانشناسی خود آینده شما، گیلبرت تحقیقات قانع کننده ای را ارائه می دهد که نشان می دهد ما اغلب به شخصیت ها ، ارزش ها و ترجیحات ما اعتقاد داریم که سنگ است. با این حال ، زمان راهی برای تغییر شکل ما به روش هایی دارد که بندرت پیش بینی می کنیم. این مفهوم پیامدهای عمیقی برای چگونگی درک روانشناسی خود و روابط بین فردی دارد-دو عناصر اصلی توسعه شخصیت.
خود یک موجود استاتیک نیست. در عوض ، این یک سازه پویا و در حال تغییر است که با تجربیات ، روابط و حتی گذر زمان خود شکل گرفته است. مدلهای روانشناسی خود ، مانند مدل های ارائه شده توسط هاینز کوهوت ، تأکید می کنند که خودپنداره ما از طریق یک فرآیند مداوم تعامل با دیگران شکل می گیرد. ارزش و هویت ما در پاسخ به اعتبار سنجی بیرونی ، ارتباطات عاطفی و راه هایی که روابط خود را درونی می کنیم ، ظهور می کنند.
به همین ترتیب ، مدل های اومانیستی و وجودی شخصیت ، مانند موارد معرفی شده توسط کارل راجرز و ابراهیم مازلو ، نشان می دهد که خودآگاهی یک سفر مداوم است. به جای یک نقطه پایانی ثابت ، رشد شخصی یک فرآیند مادام العمر سازگاری ، اکتشاف و تغییر است.
تحقیقات گیلبرت این فرض را به چالش می کشد که ما با گذشت زمان اساساً یکسان هستیم. مطالعات وی نشان می دهد که وقتی از آنها خواسته می شود ترجیحات ، سرگرمی ها و حتی دوستی های آینده خود را پیش بینی کند ، مردم به طور مداوم تصور می کنند که آنها شبیه به آنچه امروز هستند باقی می مانند. با این حال ، وقتی به عقب نگاه می کنند ، آنها تصدیق می کنند که طی یک دهه گذشته به طور قابل توجهی تغییر کرده اند. این پارادوکس یک نقطه کور در درک خود را برجسته می کند: ما ماندگاری هویت فعلی خود را بیش از حد ارزیابی می کنیم.
روابط بین فردی نقش مهمی در شکل دادن به ما دارد. از اوایل کودکی تا بزرگسالی ، افرادی که با آنها در تعامل هستیم ، بر اعتقادات ، رفتارها و درک خود تأثیر می گذاریم.
در نظر بگیرید که اکنون شما با پنج یا ده سال پیش چقدر متفاوت هستید. شانس این است ، رویدادهای مهم زندگی – فارغ التحصیلی ، تغییر شغلی ، یک رابطه مهم یا یک چالش شخصی – دیدگاه شما را دگرگون کرده است. این تحول بر این ایده تأکید می کند که هویت روان است ، ثابت نیست.
در دنیای بیش از حد متصل امروز ، چشم انداز دیجیتال لایه جدیدی را برای درک خود و شکل گیری هویت اضافه کرده است. سیستم عامل های رسانه های اجتماعی به ما این امکان را می دهند که نسخه ای از خودمان را تهیه کنیم ، اما آیا این هویت های دیجیتالی روی چه کسی تأثیر می گذاریم؟
برخی از روانشناسان معتقدند که رسانه های اجتماعی تغییر و تحول خود را تسریع می کنند ، زیرا افراد دائماً در معرض ایده ها ، جوامع و دیدگاه های جدید قرار می گیرند. برخی دیگر نگران این هستند که فشار برای حفظ شخصیت آنلاین خاص ممکن است رشد شخصی را محدود کند و افراد را در یک نسخه ثابت از خود به دام می اندازد.
به عنوان مثال ، اگر کسی هویت آنلاین ایجاد کند در اطراف علاقه مندان به تناسب اندام ، ممکن است برای حفظ آن تصویر احساس فشار کند حتی اگر علایق آنها تکامل یابد. به همین ترتیب ، افرادی که برای جنبه های خاص شخصیت خود (به عنوان مثال ، طنز ، فعالیت یا تخصص در یک زمینه خاص) اعتبارسنجی دریافت می کنند ، ممکن است به طور ناخودآگاه رفتارهای خود را شکل دهند تا با هویت دیجیتال درک شده خود هماهنگ شوند.
با ظهور هوش مصنوعی (AI) ، درک خود ما به روشهای کاملاً جدیدی تحت تأثیر قرار می گیرد. الگوریتم های AI محور محتوای ترجیحات ما را متناسب با اعتقادات و رفتارهای خاص تقویت می کنند. دستیاران شخصی و سیستم های توصیه شده با هوش مصنوعی ، اتاق های اکو را ایجاد می کنند و به طور ظریف علایق و ارزشهای ما را شکل می دهند. فناوری DeepFake و شخصیت های تولید شده توسط AI ، خطوط بین هویت های واقعی و سرپرست را بیشتر می کنند و تفاوت بین بیان خود معتبر و تأثیر خارجی را حتی سخت تر می کند.
علاوه بر این ، هوش مصنوعی اکنون قادر به تولید آواتارهای دیجیتالی است که از طرف ما در تعامل هستند ، احساسات ما را پیش بینی می کنند و حتی پاسخ های صنایع دستی را نشان می دهند که چگونه دیگران ما را درک می کنند. این سؤالات مهم را ایجاد می کند: اگر یک نسخه تولید شده توسط AI از خودمان به صورت آنلاین ارتباط برقرار کند ، آیا تأثیر آن را در زندگی واقعی تأثیر می گذارد؟ چه مقدار از خودپنداره ما با توصیه های هوش مصنوعی و مدل های یادگیری ماشین به طور فعال شکل می گیرد؟
تحقیقات گیلبرت نشان می دهد که در حالی که ما تمایل داریم فرض کنیم که ما همان تأثیرات بیرونی-خواه بین فردی ، دیجیتال یا AI-محور-خواهیم ماند-نقش مهمی در شکل دادن به آینده خود داریم.
دانستن اینکه تغییر اجتناب ناپذیر است ، می تواند آزاد کننده و ارعاب کننده باشد. از یک طرف ، این امید را ارائه می دهد که رشد شخصی همیشه امکان پذیر است. از سوی دیگر ، این تصور را به چالش می کشد که ما همیشه می توانیم خودمان را “بدانیم”.
بنابراین ، چگونه می توانیم از این دانش به نفع خود استفاده کنیم؟
اگر تحقیقات گیلبرت هر چیزی را به ما یاد دهد ، این است که ما به همان اندازه که فکر می کنیم ثابت نیستیم. شخصی که امروز هستید نسخه نهایی خودتان نیست. روابط ، تجربیات و زمان به شکل و تغییر شکل هویت شما ادامه خواهد یافت.
بنابراین ، به جای اینکه به ایده یک خود دائمی بپیوندید ، در آغوش زیبایی تحول را در نظر بگیرید. نسخه شما که امروز وجود دارد ، فقط یک فصل در یک داستان بسیار طولانی تر است – چیزی که هنوز هم نوشته شده است.
سوال این نیست “من کی هستم؟” بلکه “من کی می شوم؟”
[ad_2]
