منبع: Karolina Grabowska/Pexels

توصیه جراح عمومی ایالات متحده در سال 2024 در مورد سلامت روانی و رفاه والدین، استرس قابل توجهی را که والدین در حال حاضر با آن روبرو هستند برجسته می کند. به عنوان مثال، 41 درصد از والدین می گویند که بیشتر روزها آنقدر استرس دارند که نمی توانند کار کنند و 48 درصد از والدین گزارش کرده اند که بیشتر روزها استرس آنها کاملاً طاقت فرسا است. در حالی که این داده‌ها توسط گروه‌های جمعیتی تجزیه نشدند، گزارش جراح عمومی اشاره کرد که «خانواده‌های والدین دگرباشان جنسی ممکن است با چالش‌هایی مانند تبعیض و انگ اجتماعی مواجه شوند که می‌تواند استرس و چالش‌های سلامت روانی آنها را تشدید کند.» عوامل استرس زای مشخصی که والدین دگرباشان جنسی+ با آن مواجه هستند، موضوع نگرانی فزاینده ای است زیرا 18٪ (2.57 میلیون) از بزرگسالان LGBTQ فرزندانی را تربیت می کنند و تقریباً 5 میلیون کودک توسط والدین LGBTQ در ایالات متحده (موسسه ویلیامز) بزرگ می شوند.

برای مقابله موثر با عوامل استرس زای اجتماعی-ساختاری و چالش های مرتبط با سلامت روانی که والدین LGBTQ+ با آن مواجه هستند، پزشکان و روانشناسان باید ایجاد یک محیط بالینی فراگیر و تأییدکننده را در اولویت قرار دهند. این شامل استفاده از زبان تایید کننده جنسیت، احترام به ضمایر افراد، و اطمینان از حساس بودن رویه ها و ارزیابی های دریافت به ساختارهای مختلف خانواده است. تحقیقات به طور مداوم نشان داده است که اتحاد درمانی در تعیین نتایج درمان بسیار مهم است، و والدین LGBTQ+، به ویژه، ممکن است تجربیات قبلی در مورد تبعیض مراقبت های بهداشتی داشته باشند. با پرورش روشی که این پیکربندی‌های خانوادگی منحصربه‌فرد را تأیید و تأیید می‌کند، پزشکان می‌توانند به طور قابل توجهی ارتباط و تعامل درمانی را افزایش دهند.

علاوه بر مداخلات در سطح فردی، روانشناسان باید از تغییرات گسترده‌تر سیستمی و مبتنی بر جامعه حمایت کنند. آموزش روانی در مورد عوامل استرس زای متقاطع تجربه شده توسط والدین LGBTQ+، مانند تبعیض، ناهمسانی و استرس والدین، می تواند سواد سلامت روان را افزایش دهد و مکانیسم های مقابله را بهبود بخشد. مدل استرس اقلیت (Meyer, 2003) یک چارچوب ارزشمند برای درک اینکه چگونه عوامل استرس زای خارجی مرتبط با انگ اجتماعی چالش های سلامت روان را تشدید می کنند ارائه می دهد. پزشکان تشویق می‌شوند تا با سازمان‌های محلی LGBTQ+ یا گروه‌های مدافع همکاری کنند تا به مراجعین دسترسی به طیف گسترده‌ای از منابع مبتنی بر جامعه را فراهم کنند و شبکه‌های حمایتی موجود برای این خانواده‌ها را تقویت کنند.

پزشکان همچنین باید نسبت به نیاز LGBTQ+ به شبکه‌های خانواده انتخابی به دلیل تبعیض خانواده‌های تولد و/یا جوامع مذهبی حساس باشند. تحقیقات نشان داده است که بسیاری از والدین LGBTQ+ برای برآوردن نیازهای عاطفی و اجتماعی به این خانواده‌های منتخب – متشکل از دوستان نزدیک، شرکا و افراد حمایت‌کننده خارج از خویشاوندان بیولوژیکی‌شان – روی می‌آورند که خانواده‌های متولد شده‌شان ممکن است به دلیل تعصب یا طرد شدن، برآورده نشوند. پزشکان باید به طور فعال این پویایی‌های خانواده انتخابی را در مداخلات درمانی تأیید و وارد کنند، زیرا نقش مهمی در ارائه حمایت عاطفی، انعطاف‌پذیری و ثبات برای والدین LGBTQ+ دارند.