منبع: Rapit Design/Shutterstock

یکی از لذت‌های بزرگ زندگی دیدن یک فیلم است، چیزی که در دوران همه‌گیری از ما گرفته شد. نشستن با خانواده یا دوستان در یک تئاتر با صفحه نمایش بزرگ و تماشای یک داستان سرگرم کننده در مقابل شما لذت بخش است.

انواع ژانرهای فیلم از جمله معمایی، ماجرایی، عاشقانه، کمدی و ترسناک وجود دارد. چیزی که برای همه مشترک است این است که آنها پر از درام هستند، چیزی که آنها را جذاب و جذاب می کند. مگر اینکه آنها بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده باشند، عامل مشترک دیگر در بین همه فیلم ها این است که آنها داستان های تخیلی هستند که توسط بازیگران و بازیگران با استعداد روایت می شوند.

فیلم ها استعاره ای عالی برای زندگی ما هستند. آیا زندگی ما پر از درام با داستان های در حال تغییر در طول زمان نیست؟ ممکن است کسی استدلال کند که تفاوت بین درام های شخصی ما و درام هایی که در فیلم ها گفته می شود این است که اولی واقعی و دومی تخیلی است. با این حال، آیا این حقیقت دارد؟

آیا درام های شخصی ما واقعا واقعی هستند؟ چند بار در زندگی تان متقاعد شده اید که چیزی درست است که بعداً دروغ بودن آن ثابت شد؟

فرض کنید سر کار هستید، از کنار رئیستان عبور کنید و سلام کنید، اما او کاملاً شما را نادیده می گیرد. اکثر مردم از چنین حادثه ای داستانی می سازند، مانند رئیس از من راضی نیست، یه جورایی قاطی کردم، یا او مرا اخراج می کند. هر یک از این داستان ها ممکن است درست باشد، اما همچنین می تواند درست باشد که رئیس شما درگیر یک موضوع شخصی است، مهلتی برای ملاقات دارد، نگران عرضه محصول جدید است یا توسط رئیس خودش تحت فشار قرار می گیرد.

وقتی چیزی به دلخواه شما پیش نمی‌رود، ممکن است تمایل داشته باشید که از آن داستان بسازید و درباره‌ی خود بسازید – در بیشتر مواقع، آن رویداد هیچ ربطی به شما ندارد. با این وجود، شما یک درام خلق می کنید.

حقیقت این است که بسیاری از چیزهایی که ما واقعی یا واقعی می‌دانیم، توهم هستند. یک نفر شما را نادیده می گیرد، یک نفر یک کامنت مزخرف می دهد، شما روزها از دوستتان خبری نمی گیرید، همسرتان با شما صحبت نمی کند، بچه هایتان بازی می کنند، شما یک داستان می سازید. اما واقعیت این است که شما تا زمانی که دیگران افکار و احساسات خود را به اشتراک نگذارند، نمی دانید چه چیزی در ذهن دیگران می گذرد.

می‌توانیم آنقدر درگیر آن درام شویم که به آن واقعی بودن نگاه کنیم. وقتی فیلمی را تماشا می کنید، می دانید که یک داستان تخیلی است که برای سرگرم کردن شما طراحی شده است. درام‌هایی که در زندگی شما صادق هستند نیز اغلب توهم هستند.

یک فیلم در اصل مجموعه ای از تصاویر است که از یک پروژکتور بیرون می آید و روی یک صفحه نمایش بزرگ نمایش داده می شود. تصاویر در هر ثانیه تغییر می کنند، اما پروژکتور ثابت است. به همین ترتیب، شما داستان نیستید، بلکه آگاهی یا موجودی هستید که شاهد داستان است.

صرف نظر از اینکه در حال حاضر چه درامی در زندگی شما در حال پخش است، گذرا، توهمی است و با گذشت زمان تغییر می کند. از درام های خود لذت ببرید، با آنها سرگرم شوید، زندگی خود را مانند یک بازی انجام دهید، اما آنها را خیلی جدی نگیرید.

با پروژکتور فیلم شناسایی کنید، نه فیلم. خود را به عنوان خالق تجربه زندگی خود دوباره کشف کنید، نه قربانی آن.