فردریش نیچه ، فیلسوف اظهار داشت: “کسی عاشق میل کسی است ، نه مورد نظر.” این قطعاً برای بسیاری از کمال گرایان ، که تمایل دارند به شدت اعتقاد داشته باشند که چیزی برای اثبات دارند ، کاربرد دارد.

برخی از بیماران ما غالباً به ما می گویند که برای اعتقاد به آن ، باید حقیقت نامطلوب را تجربه کنند. دلالت بر مقاومت در برابر آن است ، مهم نیست که استدلال و غالباً چقدر شواهد را قوی می کند ، زیرا حتی می توان تجربه را متناسب با ترجیحات شخص متناقض کرد.

و هیچ حقیقت به همان اندازه مورد علاقه عشق ایده آل نیست ، که در واقعیت ، اگر ما مراقب باشیم ، ناتوانی آن را در نجات ما نشان می دهد.

برخی از افرادی که با افسردگی مقاوم به درمان می جنگند نیز با شخصیت های وابسته می جنگند و مرتباً درگیر می شوند رویاپردازی ناسازگار، در خیالات موفقیت یا عشق نامحدود گیر کرده و آنها را به دنیای واقعی ترجیح می دهد در حالی که از آنها به عنوان تخته های بهار برای عمل استفاده می کند ، به طور متناوب. این افراد ، که اغلب با خاطرات سوءاستفاده و/یا غفلت هستند ، تمایل دارند که اعتقاد داشته باشند که آنها به تحقق هر یک از رویاهای خود مدیون هستند. جهان ، از نظر آنها ، در نوعی ساختار کارمایی وجود دارد که در آن کسانی که بیشتر رنج می برند ، با این حال ممکن است کمیت شوند ، بهترین پاداش ها را کسب می کنند ، که تمایل به تجسم زیبایی ، هوش ، استعداد و وضعیت دارند ، حتی اگر به طرز حیرت انگیزی.

بنابراین ، هنگامی که یک درمانگر به چالش می کشد ، یا فقط کاوش می کند ، این مفهوم گرامی ، آنها غالباً با عصبانیت یا انفعال ، جرم یا تعهد روبرو می شوند: “البته من می دانم که این فقط یک رویا است.” با این حال ، برای بسیاری ، خیال نجات توسط یک شخص برتر برتر چنان فراگیر است که کل هدف یک فرد را برای هستی تشکیل می دهد. از طریق آن ، آنها معتقدند ، آنها ممکن است خودشان برتر شوند و از بالای بقایای خود ، ناچیز و ترحم آور خود بلند شوند. در اینجا ، پرورش عشق به خود فقط به دستیابی به یک ایده آل دیگری بستگی دارد. (بنابراین ، اظهارات فوق الذکر اغلب یک استراتژی دفاعی است ، دلالت بر “عقب نشینی. صحبت کردن در مورد این موضوع من را بیش از حد می ترساند.”)

این فانتزی در فرهنگ عامه تقویت می شود ، به خصوص در فیلم هایی مانند “زیبایی و جانور” – این جانور که توسط جادوی سفید عشق زیبایی زیبا ساخته شده است. بنابراین ، Dreamers ایده آل خود را بر روی یک شریک آینده نگر با ارزش ظاهرا بالا قرار می دهد. در اصل ، آنها آرزو می کنند که هر دو احساس فرومایه و برتر کنند ، در حالی که از بالا بلند می شوند ، بالاتر از گذشته خود و افراد موجود در آن احساس کنند.

این اغلب به یک درگیری داخلی تبدیل می شود ، زیرا خواستار احساس برتری حتی در برابر شریک ایده آل است. فرومایگی احساس غیرقابل تحمل می کند. آنها تلاش می کنند تا در پایان ، برای اشیاء محبت خود مهم شوند ، در پایان ، از آنها مهمتر می شوند. در تجربه من ، این افراد (کسانی که با الگویی از ایده آل سازی می جنگند) اغلب پس از یک سری عاشقانه ها و حتی درمان های ناکام ، که انتظارات مشابهی دارند ، وارد درمان می شوند.

در حالی که این بیماران همچنین ممکن است به دنبال “بهترین” درمانگر باشند ، آنها به ندرت در مورد آنچه در واقع برای آنها بهترین است سؤال می کنند. دلهره با بهترین ها ویژگی خودشیفتگی است که در پایین ناتوانی در مراقبت مناسب از خود و نیازهای فرد است. اگر برخی از این افراد دوره را پشت سر بگذارند ، به ناچار می آموزند که درمانگر آنها باهوش ترین نیست یا بیشترین تجربه را دارد ، که آنها متفکرترین یا مورد توجه نیستند ، و این که خطوط آنها در منطق با همدلی آنها مطابقت دارد بشر آنها با یک فرد ناقص که به نظر می رسد به آنها اهمیت می دهد ، می نشینند ، دیگری انسان بسیار ناقص در اتاق.

این مبارزه تلاش می کند تا برای کسی که از آنها ارزش قائل است ، تلاش کند تا صعود همیشگی را قطع کند و یاد بگیرد که از طریق دیگری ارزش خود را داشته باشد. پذیرش آنچه که دارند و چه کسانی هستند چالش برانگیزترین بخش درمان است.

و درمان اغلب میکروسکوپ واقعیت است. در برنامه های تحصیلات تکمیلی ما ، به ما آموخته می شود که متخصصان جوان تر ممکن است با بیماران خود بهتر از همتایان فصلی خود باشند زیرا آنها هر آنچه را که از خرد برخوردار نیستند ، مراقبت می کنند. با ترجمه این امر به سایر نقاط جهان ، شاید می توان گفت که بهترین ها در بین ما لزوماً از وضعیت بالایی برخوردار نیستند زیرا آنها هر آنچه را که در تعالی وجود ندارد ، در اصالت تشکیل می دهند. این بدان معنی است که جستجوی “بهترین” به طور خودکار به معنای بهترین گزینه برای شما نیست. تناسب درمانی خوب ، حتی بیشتر از عقل ، بیشتر از صلاحیت ها مستلزم آن است.

در پایان ، بسیاری از ما همچنان به دنبال شرکای ایده آل (یا حتی درمانگران) خواهیم بود ، و گرچه چنین انسانها ممکن است وجود داشته باشند ، لزوماً به معنای این نیست که آنها قادر به احساس دوست داشتنی هستند (اگرچه به احتمال زیاد آنها نمی دانند ” t وجود دارد). تفکر سلسله مراتبی به این عقیده کمک می کند که ما باید از بدرفتاری گذشته صعود کنیم وقتی که اساساً ، آن را بپذیریم و به جلو حرکت کنیم ، به معنای چیز دیگری است. ماندن در کنار آن ، استفاده از آن ، و حتی جلوگیری از ورود به آن و برای دیگران نزدیکترین چیزی است که من دیده ام که مردم به هر چیزی شبیه عشق به خود می رسند. فرار نیست و به طور قابل توجهی ، کسانی که ما آنها را به خوبی تنظیم می کنیم به نظر نمی رسد که لازم باشد.