[ad_1] در دنیایی که با نتایج فوری وسواس دارد ، شلوغی اغلب برای پیشرفت اشتباه می شود. جلسات ، ایمیل و کارهای بی پایان می تواند توهم حرکت را ایجاد کند ، اما آیا ما به جلو پیش می رویم؟ رشد واقعی از چک کردن جعبه ها ناشی نمی شود. این ناشی از ت...
[ad_1]
در دنیایی که با نتایج فوری وسواس دارد ، شلوغی اغلب برای پیشرفت اشتباه می شود. جلسات ، ایمیل و کارهای بی پایان می تواند توهم حرکت را ایجاد کند ، اما آیا ما به جلو پیش می رویم؟ رشد واقعی از چک کردن جعبه ها ناشی نمی شود. این ناشی از تکیه دادن به کار ناراحت کننده و نامشخص برای تبدیل شدن به کسانی است که منظور ما از آن است.
روانشناسان مانند والتر میشل و کارول دوک نشان داده اند که در حالی که ما برای رضایت فوری سیم کشی شده ایم ، توسعه پایدار نیاز به پذیرش ناراحتی تولیدی دارد. ناراحتی ، در متن مناسب ، نشانه هشدار دهنده نیست. این اثبات این است که رشد اتفاق می افتد.
بهترین رهبران ، تیم ها و سازمان ها از ناراحتی خودداری نمی کنند ، آنها از آن استفاده می کنند. این حاشیه آنها برای نوآوری ، مقاومت و تحول است. – برن براون ، دانشگاه هیوستون
از طریق چالش های استقامتی مکرر ، من قدرت واقعی قانون 40 درصد را کشف کردم: حد واقعی جسمی نیست ، ذهنی است. ناراحتی نشانه ای برای متوقف کردن نبود. این ذهن من بود که به آشناها چسبیده بود. انعطاف پذیری فقط مربوط به فشار نیست ، بلکه این است که متوجه شوید چقدر بیشتر قادر هستید.
این تجربیات چیزی عمیق تر نشان داد: ناراحتی دشمن نیست ، این نقطه ورود است. انتقال زندگی ، چه انتخاب شده و چه اجباری ، اغلب ناراحت کننده است. اما این ناراحتی؟ این فقط زنده ماندن نیست ، بلکه یک کاتالیزور برای رشد است.
پنج راه برای پذیرش آن.
رشد به ندرت در راحتی اتفاق می افتد. انتقال ها اغلب احساس سنگینی می کنند زیرا ما وزن انتظارات منسوخ و اسکریپت های هویت را تحمل می کنیم. هویت روایی ما داستانی در حال تحول است که به خودمان می گوییم در مورد اینکه چه کسی هستیم. برای پیشروی با قصد ، ابتدا باید آنچه را که دیگر به ما خدمت نمی کند ، آزاد کنیم. آیین های آزادی ، مانند نوشتن نامه ای به خود سابق خود و سوزاندن آن یا پشت سر گذاشتن یک شیء نمادین در پیاده روی ، می تواند بسته شدن روانشناختی را ایجاد کند ، فرایندی که به ادغام عاطفی و نوسازی مرتبط است.
بعد ، تجربیات کششی را جستجو کنید: یک سفر انفرادی انجام دهید ، یک مهارت جدید را یاد بگیرید یا هدفی را دنبال کنید که شما را مرعوب کند. این چالش ها ذهنیت رشد را فعال می کند ، این عقیده که توانایی ها با تلاش تکامل می یابد. کشش خود باعث ایجاد اعتماد به نفس ، سازگاری عصبی و ظرفیت عمیق تر برای عدم اطمینان می شود.
هدف پاک کردن گذشته نیست. این است که چنگال خود را به چه کسی شل کنید ، بنابراین می توانید به چه کسی تبدیل شوید.
انتقال زندگی اغلب باعث ناهماهنگی هویت می شود: شکاف ناراحت کننده بین خود گذشته و در حال ظهور شما. چسبیدن به نقش های منسوخ ، مانند Overachiever ، People-Pleaser یا متخصص ، می تواند منجر به سلب مالکیت هویت شود ، جایی که ما خودمان را خیلی زود یا خیلی طولانی در روایت های ثابت قفل می کنیم.
برای تکامل ، ما به آینه ها نیاز داریم. بازخورد صادقانه از مربیان ، دوستان یا همکاران قابل اعتماد می تواند وضوح نقطه کور را ارائه دهد و به گسترش احساس خود کمک کند. در عین حال ، شیوه های خود تأمل مانند روزنامه نگاری ، ذهن آگاهی یا حتی بازتاب صدا و سیما می تواند وضوح خودپنداره را عمیق تر کند و درک پایدار و منسجم از اینکه در طول زمان چه کسی هستید.
با هویت به عنوان پیش نویس رفتار کنید ، نه یک اعلامیه ، بپرسید: کدام قسمت از من آماده آزادی هستم؟ چه مقادیری دیگر مناسب نیست؟
این در مورد پاک کردن گذشته نیست. این در مورد آگاهانه مجدداً داستان شما است. – Cory Muscara ، نویسنده و راهب سابق
طبیعت در خطوط مستقیم رشد نمی کند ، و شما هم این کار را نمی کنید. پیشرفت اغلب نامنظم ، غیرخطی و پر از حلقه های بازخورد است. به جای مجبور کردن یک برنامه سفت و سخت ، یک ذهنیت فراکتال را در نظر بگیرید: این ایده که تغییر کوچک و خودکشی در مناطق مختلف زندگی می تواند منجر به تحول نمایی شود.
اینگونه است که تغییر در دنیای واقعی کار می کند: از طریق تنظیمات خرد. روز صبح خود را پنج دقیقه تغییر دهید. یک قطعه از گفتگوی داخلی را تغییر دهید. یک عادت بی فایده را برای چیزی تغذیه کننده مبادله کنید. هر عمل مغز شما را برای تغییر و تقویت اصل نوروپلاستیک می کند ، که مغز شما همیشه قادر به تغییر مجدد به سمت کسی است که می شوید.
پیشرفت در مورد این نیست که همه آن را بفهمید. این در مورد نشان دادن ، بارها و بارها ، فقط با کنجکاوی و شجاعت کافی برای برداشتن قدم کوچک بعدی است. – وود آلن ، فیلمساز
درست مانند تمرینات بدنی ، انعطاف پذیری عاطفی با قرار گرفتن در معرض مکرر در برابر چالش ، نه همه به یکباره ، بلکه در دوزهای کوچک و عمدی ساخته می شود. این قرار گرفتن در معرض کنترل شده یک اصل است که ریشه در درمان شناختی-رفتاری دارد ، که در آن تماس تدریجی و مکرر با ناراحتی پاسخ ما را به استرس بازگرداند.
به طور فعال روال خود را تکان دهید: قبل از اینکه دنیا انجام دهد ، خود را مختل کنید. با گذشت زمان ، این اعمال عمدی ناراحتی باعث افزایش انعطاف پذیری روانی و توانایی سازگاری ، بازیابی و پاسخ خلاقانه تحت فشار می شود.
اما رشد واقعی فقط به معنای ترک منطقه راحتی شما نیست ، بلکه در مورد مختل کردن الگوهای عمداً قبل از زندگی است که دست شما را مجبور می کند. اگر فقط در شرایطی که شرایط آن را درخواست می کنید کشیده شوید ، همیشه در حالت واکنش هستید. و این قدرت واقعی مقاومت است. – غیرقانونی
انتقال ها بی ثبات کننده هستند زیرا آنها احساس کنترل ما یا محل کنترل داخلی ما را مختل می کنند ، این عقیده که می توانیم بر نتایج خود تأثیر بگذاریم. وقتی آن مرکز متزلزل شد ، احساس عدم استفاده از آن آسان است. اما ناراحتی نیازی به شکستن شما ندارد ، می تواند به ماده اولیه نوآوری تبدیل شود.
عدم اطمینان ، هنگامی که با نیت نزدیک شد ، به آزمایشگاهی برای رشد تبدیل می شود. ترس های خود را بدون اینکه میکروفون به آنها بدهید ، تصدیق کنید. این جوهر ارزیابی مجدد شناختی ، توانایی مجدداً تفسیر چالش ها به روش هایی است که به جای فلج کردن ، توانمندسازی می کنند.
با انتقال خود مانند یک پروژه هنری رفتار کنید. خود را با افرادی که رشد بیش از کمال را دارند ، احاطه کنید. بیاموزید که نه به تعهدات نادرست بگویید و از انرژی خود محافظت کنید تا آنچه با خود در حال تحول شما هماهنگ است.
با چه چیزی می توانید آزمایش کنید؟ کدام محدودیت ها را می توان به عنوان کاتالیزور خلاق تغییر داد؟ هدف از بین بردن عدم اطمینان نیست ، این است که به کسی تبدیل شوید که در آن شکوفا می شود.
چالش این نیست که به دنبال ساده ترین مسیر نیست بلکه شناسایی نوع مناسب ناراحتی است ، نوعی که به جای ترس فلج کننده ، پیشرفت می کند. این ناراحتی است که به ما کمک می کند تا به عنوان انسان رشد کنیم و ما را با این سؤال اساسی به چالش می کشد: من قرار است از این تجربه یاد بگیرم؟
رشد نیاز به تغییر ذهنیت دارد: چالش ها موانع جاده ای نیستند ، آنها نشانه هایی هستند که ما در لبه ما کار می کنیم ، جایی که توسعه واقعی اتفاق می افتد. “آینده شما” یک محصول نهایی نیست ؛ این یک نمونه اولیه در حرکت است. زمان صرف شده در عدم اطمینان ، ناخوشایند یا حتی شک و تردید نیست. این مسیر به جلو است.
سوال واقعی فقط این نیست که کجا می خواهم بروم؟ اما ، آیا من حاضر هستم ناراحتی لازم برای رسیدن به آنجا را در آغوش بگیرم؟ وقتی این کار را انجام دادیم ، چالش های امروز تبدیل به سنگ پله می شود.
تحول واقعی نه در تسلط بر حال شروع می شود ، بلکه جرات می کند به آنچه در آینده تکامل می یابد.
[ad_2]
