همانطور که دانش آموزان و معلمان سال تحصیلی جدید را آغاز می کنند، مربیان در مورد اینکه آیا آموزش ذهن آگاهی باید بخشی از آموزش باشد یا خیر اختلاف نظر دارند. یک دهه ابتکارات ذهن آگاهی در مدرسه با تحقیقات جدیدی مواجه است که آسیب های احتمالی را نشان می دهد، از جمله یک مطالعه 6.4 میلیون پوندی در بریتانیا در سال 2022، که به این نتیجه رسید که آموزش ذهن آگاهی نه تنها نتایج آموزشی را بهبود نمی بخشد، بلکه می تواند اثرات نامطلوبی داشته باشد.

اما مشکل توجه آگاهی نیست. این آموزش است. چگونه ذهن آگاهی را تعریف کنیم و آن را به روشی موثر آموزش دهیم؟

استفاده گاه به گاه از اصطلاح “ذهن آگاهی” را در نظر بگیرید: اغلب با تمرکز اشتباه گرفته می شود، اما از نظر معنی متضاد هستند. ذهن آگاهی، حضور کامل بدون سوگیری است که مستلزم رها شدن است. تمرکز، که به عنوان نشخوار فکری یا مدیتیشن نیز شناخته می شود، با تمرکز درونی بر یک ایده خاص ارتباط دارد. توانایی حرکت بین این دو، بهداشت روانی خوب است.

به عنوان یک پیانیست کنسرت Steinway Artist، صاحب استودیوی موسیقی، و عضو هیئت علمی سابق دانشگاه و دبیرستان، می توانم تأیید کنم که کلاس های موسیقی اشتراکی یکی از مؤثرترین فعالیت های اجتماعی-عاطفی است. من ذهن آگاهی را به عنوان بخش اصلی موسیقی خوب آموزش می دهم. من می بینم که چگونه گوش دادن آگاهانه به افراد کمک می کند تا به جزئیات جدید توجه کنند، تنفس کامل تری داشته باشند و از تعصبات خود آگاه شوند.

آموزش ذهن آگاهی دارد ثابت شده است که در بهبود تاب آوری دانش آموزان و مشاهده کنترل تکانه و کاهش استرس موثر است. من همچنین هر روز شاهد تأثیر فوری روشن شدن دانش آموز و مزایای بلندمدت بازتر شدن دانش آموز در طول سال ها هستم. تسلط بر تمرکز حواس برای درگیر شدن خوب با تمام بخش‌های زندگی و همچنین واکسنی برای نشخوار فکری – گیر کردن در یک فکر یا احساس بسیار مهم است.

سوال این است که چه کسی آن را آموزش می دهد و چگونه تدریس می شود؟

آموزش مهارتی از هر نوعی با اجرای کل نگر موفقیت آمیزتر است. عوامل مؤثر در معرفی مطالب توسط معلم یا تسهیل کننده، میزان یادگیری جمعی و انگیزه هایی که برای تشویق تمرین مستمر ارائه می شود را تعیین کنید. تحقیقات نتایج متناقضی به دست داده است زیرا ما یک رویکرد ثابت را در پیش نمی گیریم.

در حالی که مطالعه بریتانیا بزرگ بود و شامل برگه‌های کار دانش‌آموز و آموزش معلمان بود، اما بر کیفیت تعامل اجتماعی و عاطفی یا فرهنگ محیط مدرسه به‌عنوان یک کل تأکید نکرد. یک برنامه 10 درس در یک ترم از تمرین روزانه به عنوان یک جامعه مدرسه بسیار دور است و برخی از مدارس زمان کمتری را تعیین می کنند.

آموزش ذهن آگاهی بدون مولفه تعامل اجتماعی می تواند مشکل ساز باشد زیرا یک تجربه انفرادی درونی است. می تواند خسته کننده باشد. همچنین اگر به خاطر تکرارهای بی فکر خود را گم کنید، کسی نیست که شما را به واقعیت برگرداند. نگرانی بیان شده توسط لوسی فولکز، روانشناس پژوهشی دانشگاه آکسفورد در مورد دردناک شدن ورزش تمرکز حواس در واقع به عدم وجود شبکه ایمنی اجتماعی در تعداد آموزش های انجام شده اشاره دارد.

اما هنگامی که به عنوان یک فعالیت گروهی ارائه می شود، ذهن آگاهی می تواند چندین نقطه درگیر شدن برای دانش آموزان با خلق و خوی متفاوت فراهم کند. یادگیرندگان فیزیکی می توانند با تمرینات تنفسی پیشروی کنند. بچه های اجتماعی می توانند با تعامل رهبری کنند. درونگراها می توانند با تجسم رهبری کنند. این شیوه‌های در هم تنیده تعامل از نظر اجتماعی و عاطفی پاداش‌دهنده هستند.

در اینجا روتینی به نام “تنفس ذهنی مدلب” وجود دارد که من برای گروه های سه نفره ای که آموزش می دهم طراحی کردم. با یک کلاس درس کامل، یک گروه کوچک می توانند این کار را از قبل انجام دهند، زیرا کلاس به عنوان یک مخاطب آگاه عمل می کند و هر شرکت کننده به نوبت به عنوان رهبر گروه جاهای خالی را پر می کند:

هر کس یک دقیقه وقت می گذارد تا چیزی معطر، چیزی سنگین و چیزی برای دمیدن برای پر کردن جاهای خالی پیدا کند.

سپس شخص A می گوید: «بوی دوست داشتنی ____________ (چیزی معطر) را به آرامی به مدت 5 ثانیه استشمام کنید. بگذار برود.»

سپس شخص B می‌گوید: «دم بکشید و یک __________ (چیزی سنگین) را بلند کنید، 5 ثانیه نگه دارید و آن را رها کنید.

سپس شخص C می گوید: “سریع نفس بکشید و سپس به آرامی روی ___________ (انتخاب شما) به مدت 5 ثانیه باد کنید.” ضربه بزنید.

هر چه جنون های دیوانه بدیع یا عجیب تر باشند، بهتر آنها را به خاطر می آوریم و از آنها لذت می بریم. یکی از مجموعه های به یاد ماندنی گروه ما بوییدن سیب زمینی دلمه داغ، گرفتن پیانوی بزرگ و دمیدن در قاصدک ها بود.

این تمرین منظمی بود که با کلاس موسیقی مجلسی دبیرستانم انجام دادم. در پایان تمرین سه دقیقه‌ای ما، دانش‌آموزان من به وضوح شادتر، هماهنگ‌تر با یکدیگر و با اعتماد به نفس بیشتری در بحث‌های کلاس شرکت کردند.

البته، ذهن آگاهی تنها بخشی از یک رویکرد بزرگ و پیچیده برای بهبود نتایج آموزشی و اجتماعی-عاطفی است. اما این یک قدم مهم است. به جای نادیده گرفتن آن، باید آن را بهبود بخشیم. آنچه در خطر است بسیار بیشتر از عملکرد موثر دانش آموزان است. هنگامی که ما ذهن آگاهی را با پیوند اجتماعی و آموزش هوش هیجانی ترکیب می کنیم، به دانش آموزان یک ابزار حیاتی مادام العمر برای بزرگتر فکر کردن و گشودن به فرصت ها می دهیم.