در زندگی من زنانی هستند که تازه حضور پیدا می کنند.

فرقی نمی کند که چقدر زمان گذشت یا مقیاس دادن و دریافت به طور مساوی متعادل است. من می دانم چه کسی پشت من را دارد. و برای آن ، من بی پایان سپاسگزارم.

آنها زنانی هستند که قطره های رانندگی را انجام می دهند و سوپ مرغ خانگی را هنگام بیمار شدن ، یا خسته یا هر دو در ایوان می گذارند. اگر آنها دورتر زندگی کنند ، ممکن است به اشکال دیگر مراقبت کنند – کارت ، هدیه ، یک بسته غافلگیرانه. من هرگز وقت یک ماه هدیه های پیچیده شده به طور جداگانه را به آستان من وارد نکردم ، که با محبت از طرف دوستی که می دانست من به نور اضافی احتیاج دارم ، سرپرستی کردم.

من هرگز این اقدامات آرام عشق را به عنوان اعطا نمی کنم.

اما حمایت آنها بسیار عمیق تر از هدایا است. این زنانی هستند که وقتی برای یک روز ، یک هفته یا یک فصل ساکت می شویم ، وارد می شوند. آنهایی که به آرامی به ما یادآوری می کنند که هر وقت این که ما برای هوا بیایند ، اینجا خواهند بود.

زیرا بعضی اوقات زندگی ما را به زیر می کشد. کودکان به ما احتیاج دارند ، مشاغل شغلی ، مسائل بهداشتی بوجود می آیند و والدین پیری نیاز به مراقبت دارند. انرژی ما نازک است و حتی بهترین دوستی ها می توانند کمی در پس زمینه محو شوند.

اما این زنان هنوز هم ظاهر می شوند. به روش های کوچک ، اما معنی دار.

آنها کسانی هستند که من هنگام نیاز به ایستادن با آنها تماس می گیرم ، مثل زمانی که مجبور شدم در همان روز که قرار بود میزبان یک مهمانی باشم ، فوراً و غیر منتظره شهر را ترک کنم. به جای لغو ، دو دوست عزیز برای میزبانی آن برای من به خانه من رسیدند. از آنجا که گاهی اوقات عشق به نظر می رسد مانند مونتاژ کشویی های روز سنت پتی و کیک های Shamrock در آشپزخانه دوست شما.

من از متون صوتی طولانی که به اشتراک می گذاریم لذت می برم – آنها صادق ، خام و فیلتر نشده اند. ما در مورد نگرانی ها یا غم و اندوه که ما را در شب نگه می دارد و رویاهایی که بی سر و صدا در حال احیای آن هستیم صحبت می کنیم. ما امیدها و دلخراش های یکدیگر را نگه می داریم ، به طوری که لازم نیست آنها را به تنهایی حمل کنیم.

این دوستی ها در اواسط اردوگاه به ستون های زندگی من تبدیل شده اند-نه به این دلیل که آنها کامل هستند ، بلکه به این دلیل که واقعی هستند. و پر از عشق این زنان شاهد داستانهای ما هستند ، به زندگی ما رنگ می بخشند و ما را در وسط کثیف نگه می دارند.

من به عنوان کسی که روانشناسی مثبت را مطالعه کرده است ، می فهمم که این روابط بهزیستی ما چقدر اصلی است. به گفته دکتر باربارا فردریکسون ، احساسات مثبتی مانند عشق ، قدردانی و شادی فقط احساس خوبی نمی کنند – آنها به ما کمک می کنند تا با خلاقیت تر فکر کنیم ، مقاومت روانی ایجاد کنیم و رشد را تقویت کنیم. و چه کسی بهتر از زنانی که خنده های ما را می آورند ، که احمقانه های ما را می شناسند ، می توانند آن احساسات را برانگیزند ، و با سبکی و تاریک در کنار ما قدم می زنند؟

اما این فقط در دوران سخت نیست که ما از آن سود می بریم. این زنان آنچه را که روانشناسان پاسخ فعال-سازمانه (ACR) می نامند ، یا تمرین جشن گرفتن موفقیت های یکدیگر با اشتیاق صمیمانه است. این زمانی است که یک دوست در اخبار ما روشن می شود و در شادی ما به ما می پیوندد. این صرافی ها فنجان های ما را پر می کنند و لحظات معمولی را به چیزی تبدیل می کنند تا از آن لذت ببرند.

و پس از آن یک مسئله وجود دارد – این حس که ما توسط دیگران ارزش داریم و در زندگی آنها تغییری ایجاد می کنیم. اهمیت انگیزه ، مقاومت ما را افزایش می دهد و حتی سلامت جسمی ما را بهبود می بخشد. یک چک غیر منتظره یا یک آغوش سریع در وانت مدرسه به ما یادآوری می کند که ما دیده می شویم. که متعلق به ما است.

بنابراین این ادای احترام روز مادر من به زنانی است که به هزار روش کوچک مادر یکدیگر را می کنند. به کسانی که به ما یادآوری می کنند که ما با هم در این هستیم. که قدرت ما را منعکس می کند. که با شادی ، غم و اندوه و زیبایی بین ما با ما قدم می زنند.

شما ظاهر می شوید و با انجام این کار ، شما مرا نگه دارید.

ممنون