گربه در کنار آلبوم تیلور سویفت – بخش شاعران شکنجه شده قرار دارد

منبع: Jovan Vasiljevic- Unsplash

من اخیرا تماشا کردم مبدا، که فیلمی جذاب به نویسندگی و کارگردانی فیلمساز مشهور آوا دوورنی است. این مستند روند جذاب و گاهی دلخراشی را که ایزابل ویلکرسون، روزنامه‌نگار و نویسنده برنده جایزه پولیتزر، در حین توسعه ایده‌های خود تحمل کرد، مستند می‌کند. کاست: سرچشمه نارضایتی های ما. این کتاب پیشگامانه که در سال 2020 منتشر شد، یک نظریه انقلابی در مورد نابرابری جهانی را معرفی می کند که نه به نژاد، بلکه به اصول کاست بستگی دارد.

این فیلم که اغلب به عنوان ویژگی منحصر به فرد جامعه هند در نظر گرفته می شود، نشان می دهد که این سیستم سلسله مراتبی در بسیاری از کشورها، از جمله آلمان نازی و ایالات متحده، جا افتاده است. در واقع، نخبگان سیاسی آلمان از قوانین جداسازی آمریکا به عنوان نمونه ای برای توجیه نابودی قوم یهود استفاده کردند و ایدئولوژی های اصلاح نژادی آنها در مورد برتری و حقارت را در قانون جاسازی کردند.

پس از دیدن این فیلم، در ذهن بی خواب من نفوذ می کند و در اطراف چیزهای دیگری که در ضمیر ناخودآگاه من می چرخند، ریشه می دواند. چیزهایی مثل زنی که دوست پسرش را در حال تماشای فوتبال است. چیزهایی مانند جعلی های عمیق زنان جوان تی شرت برای حمایت از مبارزات سیاسی مردی که ممکن بود دیگر هرگز پادشاه نشود. همانطور که در گاردین و جاهای دیگر گزارش شده، روی این تی‌شرت‌ها نوشته شده است: «سوئیفتی برای ترامپ».

چرا مردم نمی توانند تیلور سویفت را تنها بگذارند؟

بسته بندی کاست

سرکشی علیه این زن جوان موفق، صرفاً بیانگر زن ستیزی یا زن ستیزی نیست. وقتی جمهوری‌خواهان، نظریه‌پردازان توطئه و تروریست‌های داعش درگیر هستند، ما در مورد چیزی عمیق در درون آناتومی فرهنگ جهانی خود صحبت می‌کنیم. ما در مورد کاست صحبت می کنیم، که برای تقویت و بازتولید سیستمی طراحی شده است که معانی و قدرت های خاصی را نه تنها به گروه های مسلط، بلکه به آنهایی که در حاشیه هستند یا اعضای جوامع به اصطلاح مستحق برابری هستند، اختصاص می دهد.

تیلور سوئیفت تهدیدی برای بازی های فوتبالی دوست پسرش تلقی می شود و در مقاله اخیر نیوزویک از او به عنوان الگوی بد برای دختران انتقاد شد زیرا او ازدواج نکرده و فرزندی ندارد. اینها غرغرهای استاندارد قرص قرمز در مورد تبعیض جنسی یا برخی از شاخه های «عجیب» از «آمریکا دوباره بزرگ» نیستند، همانطور که در یک مقاله نظر NYT پیشنهاد شده است. آنها افکار بیان شده لیگ مردان بالغ و صاحب نظران سیاسی هستند که به دنبال محدود کردن و کنترل عامل جنسی و تولید مثلی تیلور سوئیفت هستند.

اینها ارکان اصلی کاست هستند. همانطور که ویلکرسون در کتاب خود ادعا می کند، اعمال روابط زناشویی که اتفاق می افتد فقط درون گروه کاست برای عملکرد این نظام سلسله مراتبی ضروری است. این عمل که به نام درون‌همسری شناخته می‌شود، به ترکیب ژنتیکی و سرنوشت سیاسی گروهی از افراد مربوط می‌شود.

دو ستون دیگر از سیستم کاست که با ضد سوئیفت طنین انداز می شود، غیرانسانی کردن و استفاده از ظلم به عنوان معیاری برای کنترل اجتماعی است. ماشین‌های سرمایه‌داری، سرگرمی‌ها و رسانه‌های اجتماعی برای تغذیه صنعت تنظیم‌کردن و انقیاد تیلور با هم متحد می‌شوند. داستان‌های رسانه‌ای در مورد اینکه چرا متنفر بودن از او «باحال» است فراوان است.

در مقاله استادانه خود در مجله نیویورک تایمزویلکرسون می نویسد:

“وقتی فرض می کنیم که یک زن برای رهبری جلسه یا شرکت یا کشور مجهز نیست، یا اینکه یک فرد رنگین پوست یا یک مهاجر نمی تواند مسئول باشد، وقتی احساس شوک و رنجش می کنیم، یک موضوع شخصی است. زخمی شدن و احساس بی انصافی و شاید حتی شرمساری از ناراحتی ما با دیدن شخصی از یک گروه به حاشیه رانده در شغل، ماشین، خانه یا دانشگاه یا قرار ملاقاتی معتبرتر از آنچه انتظار داشتیم، ما منعکس کننده رمزگذاری کارآمد طبقه، تشخیص ناخودآگاه این که فرد از جایگاه خود در جامعه ما خارج شده است، ما به دستورالعمل های تعبیه شده خود در مورد اینکه چه کسی باید کجا باشد و چه کسی باید چه کاری انجام دهد، پاسخ می دهیم. “

تجاوز به جایگاه حق ما

در بسیاری از نقاط جهان، زنان در زمینه تحصیل، شغل یا سلامت روان از مردان بهتر عمل می کنند. این تحولات به عنوان نمونه هایی از تجاوز زنان به جایگاه حق ما در نظر گرفته می شود و برای توجیه ظلم ما استفاده می شود. ما این را در بازگرداندن حقوق باروری و قوانین محدودکننده فزاینده در مورد اینکه آیا زن باردار مورد آزار قرار می‌گیرد می‌تواند ازدواج خود را ترک کند، می‌بینیم.

تصویر مارگارت اتوود را که یک کت مشکی و پیراهن چهارخانه صورتی به تن دارد و یک لیوان قهوه سفید در دست دارد که روی آن پیام زیر حک شده است: «بهت گفتم».

ما از فضاهای اجتماعی و قانونگذاری خارج می شویم، انگار که ادعاهای ما در مورد مواردی مانند سقط جنین و طلاق نامشروع است. ما به خاطر استفاده از صدایمان مورد تهدید یا حمله قرار می گیریم و تیلور سویفت شاید طلایی ترین قربانی این سناریوی دیستوپیایی و در عین حال بسیار واقعی باشد.

به‌جای اینکه به‌عنوان چراغی از داستان‌گویی زنانه و آسیب‌پذیری عاطفی شناخته شود، بسیاری، و نه فقط از سوی مردان یا راست افراطی، او را لایق خوشبختی می‌دانند. او مرتباً تحقیر شده است، زیرا شهامت آن را دارد که برای خودش چیزی را که مرکز ترجیح می دهد بر آن حکومت کند – داستان او – ادعا کند. روش خودش برای درک دنیای عجیب و غریب و اغلب خطرناکی که در آن زندگی می کنیم و جایگاهش در آن.

اقدامات جمعی علیه سوئیفت نمونه چیزی است که ویلکرسون آن را «صحنه‌های کاست» می‌نامد، یعنی زمانی که مردم همبستگی طبقه‌ای را به جای همدلی انتخاب می‌کنند. من شک دارم که میلیون‌ها نفر واقعاً به رابطه او با کلچه اهمیت می‌دهند، اما آنها از نظر اجتماعی مشروط شده‌اند که شکستن مرز را به عنوان یک تهدید تشخیص دهند.

همانطور که ویلکرسون می گوید، در او قطعه مجله NYT: «… کاست، طلیعه بی کلام در یک تئاتر تاریک است، چراغ قوه ای است که در راهروها انداخته می شود و ما را به سمت صندلی های تعیین شده برای اجرا راهنمایی می کند.» با این حال، او همچنین به ما یادآوری می کند که کاست یک سلسله مراتب مصنوعی است که بر اساس ایده هایی ساخته شده است که به طور اجتماعی ساخته شده اند.

این بدان معنی است که می توان آن را تخریب کرد و در برابر آن مقاومت کرد، چیزی که میلیون ها سوئیفتی از قبل می دانند.

همانطور که تیلور در آهنگ “Clara Bow” می نویسد، جایی که عنوان این مقاله از آن گرفته شده است:

زیبایی جانوری است که غرش می کند
چهار دست و پا پایین، خواستار بیشتر
فقط زمانی که درخشش دخترانه ات همینطور سوسو بزند
آیا به شما اطلاع می دهند
بهشتی بودن روی زمین جهنم است