ما تمایل داریم این اصطلاح را رزرو کنیم صخره برای چند نفر نخبه-نمادهای مغناطیسی و چرمی که Grace Giant Arenas و جلد آلبوم را گریس می کنند. اما من می خواهم تعریف دیگری ارائه دهم. Rockstar بودن در مورد شهرت یا کمال نیست. این در مورد تعهد به چیزی جسورانه و ناآشنا ، بیان کامل خود و به اشتراک گذاشتن آن بیان با دیگران است.

با این تعریف ، همه ما می توانیم Rockstars باشیم.

من به تازگی این کار را دست اول کشف کردم که به عنوان یک خواننده در یک گروه پوشش قلب اجرا کردم. بله – آن قلب. آوازهای بزرگ ، موهای بزرگ ، احساسات بزرگ.

مطمئناً من به عنوان یک کودک آواز خواندم ، اما هرگز با یک گروه اجرا نمی کردم. من حرفه ای سخنران اصلی هستم – من راحت به یک اتاق فرمان می دهم و صدها نفر را می خندم ، گریه می کنند ، گریه می کنند و به پاهای خود می رسند. اما آواز؟ روی صحنه؟ در یک باند؟ این یک نوع قرار گرفتن در معرض متفاوت بود. کمتر مغزی ، تجسم بیشتر. کمتر تمرین می شود ، بیشتر احساس می شود.

و با این حال ، چند روز پیش ، من در آنجا بودم – در مرحله ، “چه چیزی در مورد عشق” را به جمعیت تشویق کننده ای که شامل بچه های من ، دوستانم و شریک زندگی من بود ، می کشیدم. چراغ ها روشن بودند ، گروه بلند بود و من کاملاً زنده بودم.

این یک رویای مادام العمر نبود. این چیزی بهتر بود: یک خطر جدید ، خود جدید کشف شد. از آنجا که من در مورد این تجربه تأمل می کنم ، به سه اصل روانشناختی یادآوری می کنم که به من کمک کردند تا Rockstar داخلی خود را هدایت کنم – و ممکن است به شما کمک کند تا وارد شوید.

1. لبه رشد واقعی است و لازم است

هنگامی که من برای اولین بار به عضویت در گروه فکر کردم ، مغزم دلایلی را ارائه داد. این تمرینات شبهای دوشنبه بود ، این بدان معنی بود که بچه های من در زمان خواب تنها در خانه خواهند بود. من قبلاً هرگز آن نوع آهنگ ها را خوانده ام. من موسیقی دانان دیگر را نمی شناختم. من خیلی پیر شده بودم که اکنون این کار را شروع کردم. خیلی شلوغ خیلی … خیلی

اما یکی از دوستان به من یادآوری کرد که کشش مهم است – نه فقط برای من ، بلکه برای بچه های من نیز. وی گفت: “آنها باید ببینند که شما چیزی را برای خودتان امتحان کنید.” “آنها باید ببینند که شما ریسک می کنید.”

او درست بود. در روانشناسی ، ما این را آن می نامیم منطقه توسعه پروگزیمال– نقطه شیرین دقیقاً فراتر از توانایی های فعلی شما که در آن رشد واقعی اتفاق می افتد. ناراحت کننده است این اغلب با شک و مقاومت همراه است. اما این نیز جایی است که خودپنداره گسترش می یابد.

گفتن بله به چیزی خارج از منطقه راحتی شما پیام قدرتمندی را به مغز شما می فرستد (و اغلب به دیگران ، مانند بچه های من): من می توانم کارهای سختی انجام دهم. من مجاز به رشد هستم. با گذشت زمان ، این پیام مسیرهای عصبی شما را بازگرداند و اعتماد به نفس ایجاد می کند – نه به این دلیل که شما آن را میخ زده اید ، بلکه به این دلیل که سعی کردید. چه درس بهتری می توانم به بچه هایم و خودم آموزش دهم؟

2. اعتقاد انعطاف پذیری ایجاد می کند (حتی اگر ساخته شده باشد)

وقتی برای اولین بار آهنگ هایم را اختصاص دادم ، ناامید شدم. من آنهایی را که دوستشان داشتم دریافت نکردم – مانند “این رویاها” یا “هرگز”. درعوض ، من آهنگهایی را که به سختی تشخیص دادم دریافت کردم و مطمئن نبودم که می توانم به صورت صوتی از بین بروم.

اما من دوباره تمرین کردم. من مرتباً بهبود می یافتم. به خودم یادآوری کردم که چرا این کار را می کردم: یادگیری و تفریح. و هنگامی که دو خواننده دیگر از گروه خارج شدند ، من آهنگ های آنها را از جمله یکی از موارد مورد علاقه من به من اختصاص داد: “در مورد عشق”.

من نمی دانم که این یک تصادف بوده یا پاداش قوام من است. اما من تصمیم گرفتم باور کنم که این دومی است. این اعتقاد – که من آن را از طریق تعهد به دست آورده بودم – انرژی ، غرور و انگیزه ای را برای حضور کامل به من نشان می دهد.

تحقیقات در روانشناسی شناختی نشان می دهد که اعتقادات انگیزه فوق العاده قدرتمندی هستند ، حتی وقتی آنها عینی قابل تأیید نیستند. آنچه مهم است معنای عاطفی است که شما به یک رویداد متصل می کنید. اگر چیزی را به عنوان علامتی که در مسیر صحیح هستید ، تفسیر می کنید ، بدن و مغز شما به همین ترتیب پاسخ می دهند: انرژی بیشتر ، تمرکز بیشتر ، اعتماد به نفس بیشتر.

بنابراین حتی اگر داستانی که به خودتان می گویید قابل اثبات نیست ، هنوز هم می تواند مفید باشد. اعتقادی را پیدا کنید که از رشد شما پشتیبانی کند ، و آن را به آرامی اما به شدت نگه دارید.

3. جریان بر روی اعتماد ساخته شده است. نه کمال

روز نمایش ، من بی عیب و نقص نبودم. برخی از اشعار را فراموش کردم. من یک نشانه را از دست دادم. اما این قسمت زیبا است: گروه هرگز ضرب و شتم را از دست نداد. به هم نگاه کردیم ، لبخند زدیم ، تنظیم شدیم ، ادامه دادیم. ما در جریان بودیم – نه به این دلیل که همه چیز طبق برنامه پیش می رفت ، بلکه به این دلیل که به یکدیگر اعتماد داشتیم تا لحظه ای رقصنده را ادامه دهند.

در روانشناسی مثبت ، جریان حالت غوطه وری عمیق است جایی که زمان کند می شود ، خودآگاهی محو می شود و شما کاملاً در کار حضور دارید. این اغلب به عنوان تجربه بهینه توصیف می شود.

آنچه اکثر مردم نمی دانند این است که جریان – به ویژه در یک گروه گروهی – از دقت ناشی نمی شود. این از ضمیمه است. از نشانه های ظریف و غالباً غیر کلامی. از امنیت دانستن اینکه اگر گیر بیفتید ، شخص دیگری ریتم را می گیرد و آن را ادامه می دهد.

آن شب ، گروه استعاره زنده ای برای رهبری و همکاری بود: افراد ناقص ، بازی با هم ، گوش دادن به سخت ، تنظیم در زمان واقعی و هرگز از ضرب و شتم استفاده نکردند.

به عبارت دیگر: Rockstars واقعی اقدامات انفرادی نیست. آنها بخشی از یک سیستم هستند. یک تیم یک لحظه

صحنه شما چیست؟

شاید نسخه شما از یک کنسرت راک به هیچ وجه موسیقی نباشد. شاید در یک جلسه صحبت کند. درخواست شغلی که شما را ترساند. بازگشت به هنر ، یا حرکت یا شادی. شاید این کار کاملاً برای شما انجام شود – نه به این دلیل که منجر به موفقیت یا ستایش خواهد شد ، بلکه به این دلیل که به شما منجر می شود.

آزادی هنگامی اتفاق می افتد که شما سعی نمی کنید کامل باشید ، بلکه فقط حضور دارید. آزادی یک بازدم عمیق است که می گوید ، این من هستم. در حال حاضر و من مجاز به استفاده از این فضا هستم.

این همان چیزی است که من روی صحنه احساس کردم. این همان چیزی است که من امیدوارم که شما نیز احساس کنید ، در هر لحظه شجاع ، شاد و غیرقانونی ، شما را به جلو فرا می خواند.

برو جلو یک راک استار باشید.