منبع: فوزی مودا/ شاتر استوک

من معتقدم که یادگیری از تجربیات زندگی ما به گسترش پایگاه دانش ما کمک می کند و به عنوان یکی از اهداف اصلی زندگی ما عمل می کند. این را سقراط تلویحاً بیان کرد، که ظاهراً در محاکمه خود هنگام محکوم شدن به اعدام گفت: “زندگی بررسی نشده ارزش زیستن ندارد.” علاوه بر این، استفاده از دانش خود برای رویارویی موفقیت آمیز با زمان های دشوار به ما امکان می دهد تا شادی بعدی را بهتر درک کنیم.

برخلاف سقراط، همانطور که توماس گری شاعر انگلیسی در شعری در سال 1742 پیشنهاد کرد: «جهل سعادت است، عاقل بودن حماقت است». گاهی اوقات، ناآگاهی فرزندان ما از حقایق دنیای واقعی می تواند به آنها کمک کند تا با باورهای ظاهراً شاد و ایمن در واقعیت های بابا نوئل یا پری دندان زندگی کنند. پسرم که با ناتوانی‌های جسمی دائمی دست و پنجه نرم می‌کند، در دوران دبستان با این باور که او جادوگری از دنیای هری پاتر است که می‌تواند یاد بگیرد چگونه بر چالش‌هایش در هاگوارتز غلبه کند، آرامش زیادی پیدا کرد.

بسیاری از کودکان وقتی بزرگتر می شوند احساس ناامیدی می کنند و متوجه می شوند که باورهایشان نادرست است. با این وجود، به نظر من، چنین باورهایی می‌توانند در خدمت هدف مفید قرار دادن سعادت بیشتر در زندگی کودکان باشند، حداقل تا زمانی که آنها به آنها اعتقاد داشته باشند.

اعتقاد کودک به پری دندان کمک می کند تا دوره بالقوه اضطراب برانگیز از دست دادن دندان را به زمان انتظار شادی برای پاداش تبدیل کند. اعتقاد کودک به بابا نوئل می تواند شادی را در زمانی از سال در نیمکره شمالی که روزها کوتاه است و تاریکی زیادی وجود دارد، افزایش دهد که می تواند با افزایش غم و اندوه یا ترس همراه باشد. علاوه بر این، شادی افسارگسیخته کودکان در آن زمان از سال می تواند برای کل خانواده آنها شادی ایجاد کند.

بنابراین آیا دستیابی آنها به دانش و خرد، همانطور که گری پیشنهاد می کند، حماقت است؟ آیا داستان کتاب مقدس در مورد اخراج آدم و حوا از باغ عدن این دیدگاه را تأیید نمی کند که دستیابی به دانش می تواند منجر به سقوط فرد شود؟

معرفت، اعتقادات و شفا

با دستیابی به دانش، از قدرت باورها بیشتر آگاه می شویم، صرف نظر از اینکه آنها درست باشند.

سلامت جسمانی بسیاری از بیماران به دلیل این باور که یک درمان مفید خواهد بود، بهبود می یابد، حتی زمانی که آنها دارونما تجویز می شوند. به طور باورنکردنی، نشان داده شده است که این اثر دارونما در برخی موارد مفید است، زمانی که به بیماران گفته می شود که داروی غیر فعالی به آنها داده می شود که به دیگران کمک کرده است.

اثربخشی بسیاری از درمان‌های غیر سنتی، مانند طب سوزنی، هومیوپاتی و هیپنوتیزم، بر این باور است که این درمان‌ها سودمند هستند. به عنوان مثال، استفاده از تصاویر استعاری در هیپنوتیزم در مطالعات متعدد نشان داده شده است که منجر به بهبود قابل توجهی در علائم بیماران می شود، حتی اگر هم پزشکان و هم بیماران تشخیص دهند که تکنیک به کار گرفته شده تخیلی است.

بنابراین، ترکیب دانش و ترویج باورها می تواند کاملاً مفید باشد.

باورهای مبتنی بر تجربه

تجربیات زندگی و افزایش دانش ما باورهای ما را شکل می دهد. به عنوان مثال، پس از مشاهده وقایع متعدد در زندگی‌ام که ظاهراً تصادفی و در عین حال ظاهراً معنی‌دار مرتبط بودند (یک روانشناس مفهومی کارل یونگ که «هم‌زمانی» نامیده می‌شود)، بیشتر متقاعد شدم که یک نیروی راهنما در جهان هستی وجود دارد. دراماتیک ترین این رویدادها در تجربه من زمانی بود که یکی از بیمارانم گزارش داد که عبری را در ذهن خود می بیند، حتی با وجود اینکه او هرگز این زبان را مطالعه نکرده بود، و با این حال به طور تصادفی، من توانستم آنچه را که می دید، تفسیر کنم، زیرا من یک فرد هستم. سخنران بومی عبری

از آنجایی که اعتقاد شخصی عمیق تری به نیروی هدایت کننده جهانی پیدا کردم، حتی در مواجهه با شرایط سخت، آرام تر و شادتر شدم. مصیبت‌های زندگی را می‌توان از زاویه‌ای متفاوت دید، بر اساس این باور که دلیلی برای آنها وجود دارد و در درازمدت، آینده بهتری وجود خواهد داشت که ممکن است موجودی فراتر از این زندگی را در برگیرد.

غذای آماده

باورهای مبتنی بر داستان‌های عامیانه، مذهب، انتظارات و تجربیات زندگی همگی می‌توانند باعث افزایش شادی شوند. من شخصاً معتقدم که گفته توماس گری – “عاقل بودن حماقت است” تنها در صورتی معتبر است که مردم از خرد اکتسابی خود برای به دست آوردن درک بیشتر استفاده نکنند.

علاوه بر این، باورهایی که به دلیل تجربه شخصی، دانش و خرد ایجاد می‌شوند، بیشتر از باورهای مبتنی بر شهادت‌های مربوط به دیگران باقی می‌مانند. من پیشنهاد می کنم که چنین باور مبتنی بر دانش می تواند منجر به احساس عمیق شادی شود.