واضح است که بسیاری از رفتارها پیامدهای مهمی برای بهزیستی ما و بهزیستی دیگران دارند. اهمیت کارهایی که انجام نمی دهیم ، کارهایی که انجام نمی دهیم کمتر آشکار است. با این حال ، هنگامی که احساس سپاسگزار یا پشیمانی می کنیم ، وقتی که بر عدم تحرک خود تأمل می کنیم ، وجود دارد. پشیمانی با رضایت از زندگی کمتر در اعضای نسل بومر کودک همراه است (فرگوسن ، 2023 ؛ ایشی ، 2021). پشیمانی از کاری که ما انجام ندادیم می تواند غم و اندوه یا افسردگی را برانگیزد ، از نظر شدت به عنوان تابعی از تفاوت عملکرد ما می توانست ایجاد کند و تا چه اندازه توانسته ایم عمل کنیم.

فرصت

ما ممکن است از فرصتهایی که اجازه می دهیم پشیمان شویم – روابطی که ممکن است تبدیل به عاشقانه ، آموزش یا آموزش و پرورش کتاب داستان ما شود که ممکن است منجر به انجام حرفه ای تر یا به دنبال مراقبت های بهداشتی شود قبل از اینکه یک مشکل جدی تر شود. ما ممکن است در زمانی که خودشان ارائه می دادند ، ارزش آنها را نفهمیدیم یا ممکن است از پیگیری آنها ترسیده باشیم.

عدم اعتماد به نفس در توانایی ما در موفقیت ، ترس ما از شکست ، می تواند به عنوان مانعی برای رشد شخصی و پیشرفت شغلی ما باشد. اینرسی می تواند یک نیروی قدرتمند در عقب نگه داشتن ما باشد ، زیرا آشناها احساس امنیت و قابل اعتماد می کنند. ما خواسته های وضعیت فعلی خود را می دانیم ، اما گزینه های آینده چالش ها و پتانسیل های ناشناخته برای استرس ، نارضایتی یا عدم موفقیت را ایجاد می کند.

ترس از مقابله با کارهای جدید اغلب ریشه در گذشته شخص دارد. به عنوان مثال ، والدینی که امیدوارند فرزندان خود را در برابر هزینه های عاطفی از دست دادن مسابقات محافظت کنند ، ممکن است انتظارات بالایی را برای دستیابی به موفقیت ، پاداش عملکرد خوب ، و ناامیدی یا محبت یا امتیازات خود را در هنگام درک رفتار یا موفقیت فرزند خود به عنوان ناکافی بیان کنند. چنین فعل و انفعالات والدین و فرزند احتمالاً در دراز مدت ضد تولید است و به ترس از عدم موفقیت در بزرگسالی و بزرگسالی کمک می کند (ساگار و لاواللی ، 2010). در هر سنی ، شرم می تواند منجر به احساس عزت نفس ، اضطراب ، کمال گرایی و ترس از شکست شود (سوختگی ، 2023).

روابط

به نمایندگی از “جاده ای که گرفته نشده است” ، گزینه هایی که دنبال نمی شود شامل امکانات ناشناخته آینده است. روابط نزدیک یا صمیمی فرصتهای نامحدودی برای کمک ، مشاوره و پشتیبانی عاطفی ایجاد می کند. پیچیدگی زنده ما را وادار می کند تا از منابع عملی و عاطفی خود عاقلانه استفاده کنیم. در بعضی مواقع ، ما ممکن است احساس غرق شدن یا فشار بیش از ظرفیت خود برای پاسخگویی کنیم. در مواقع دیگر ، ممکن است ما اعتقاد داشته باشیم که کمک به کمک بیشتر است. در گذشته نگر ، فرد با پشیمانی یا احساس گناه از کمک یا حمایت عاطفی که داده نشده است یا به اندازه کافی ارائه نشده است ، می توان مصرف کرد. با توجه به این که زمان به طور برگشت ناپذیر پیشرفت می کند ، چنین امکانات دست نخورده قابل تحقق نیست. ممکن است بازگرداندن یا خنثی کردن هرگونه آسیب عملی یا عاطفی حاصل از آن ، چه درک شده و چه واقعی امکان پذیر نباشد. ممکن است گزینه های بسیاری دیگر در دسترس ما نباشد – عاشقانه جوانی که ما دنبال نکردیم ، کودک که نداریم ، علائم هشدار دهنده بی احتیاطی یک عزیز در مشکل.

چشم انداز را از دست ندهید

در حالی که پشیمان از آنچه ممکن است بوده است ، ما باید هنگام بررسی اقدامات منفی که انجام ندادیم ، از تسکین لذت ببریم. ما باید سپاسگزاریم که در برابر انگیزه برای خرید ماشین یا خانه ای که فراتر از بودجه ما بود مقاومت کردیم. مهمتر از همه ، ما می توانیم راحت شویم که ما نگفتیم یا کارهای سختی را که تقریباً در لحظه های عصبانیت یا ناامیدی انجام دادیم انجام ندادیم. متعادل کردن احساسات ما با حل معادلات همزمان یا استفاده از یک الگوریتم ساده نیست. این در حال بررسی هم مثبت و هم منفی در چشم انداز تلاشهای ما برای زندگی غنی است.

پشیمانی کار برای ما

تحقیقات نشان می دهد که مردم می توانند نسبت به آنچه انجام نداده اند پشیمان شوند تا آنچه انجام داده اند (Sandberg ، Hutter ، Richetin ، & Conner ، 2016). بسیاری از پیامدهای آنچه ما انجام داده ایم شناخته شده است ، اما ما هرگز تأثیر نهایی آنچه را که هرگز نبود ، نمی دانیم. بنابراین ، ما می توانیم امکاناتی را تصور کنیم که هرگز تحقق نیافته است. ما می توانیم درگیر تفکر غیرواقعی شویم و تصور کنیم که آنچه ممکن است در واقع رخ نداده باشد ، از دست داده ایم. هنگامی که بار پشیمانی غیرقابل تحمل سنگین می شود ، مهم است که تشخیص دهیم که اغلب شامل درجه ای از تفکر ضد عملی و فرضیه یقین است که در آن زمان وجود نداشت. پشیمانی ما ممکن است بخشی از این فرض بر اساس پیش فرض بی اساس یا نامشخص باشد که عملی که انجام نشده است منجر به نتایج بهتری می شود. HindSight از مزایای اطلاعات بیشتر از آنچه در آن زمان در دسترس بود ، بهره می برد.

اجازه پشیمانی برای پیشرفت در گناه ، افسردگی یا خود نفرت فقط سرقت نمی شود ما از ارزش معتبر ما ؛ می تواند سرقت کند دیگران از مزایایی که می توانیم به آنها بپردازیم ، وقتی تمرکز خود را روی آنها حفظ می کنیم و نه اینکه به عدم کفایت درک شده خودمان بپردازیم. وسواس نسبت به آنچه ممکن است ممکن است به تحقق آنچه ممکن است امروز باشد کمک نمی کند. پیش بینی پشیمانی آینده می تواند ما را به اقداماتی انجام دهد که به ما کمک کند تا از فرصت های گمشده در آینده جلوگیری کنیم (ابراهیم و شیران ، 2004 ؛ بائه ، لی ، لی ، مکلووی ، و لی ، 2024 ؛ زلنبرگ و پیترز ، 2007 ؛ 2009). در آهنگ او “چیزهایی که آرزو می کنم می گفتم ،” رودنی کرول مکالمات مرگ را بین یک پسر و پدرش بازگو می کند: “بنابراین من تنها پسر شما هستم. من به کاری که انجام داده ایم فکر می کنم. بشر بشر مرد ، ما دعوا خود را داشتیم. ” اما پشیمانی می تواند بخشش را برانگیزد: “من از ماه و ستاره هایی که فرصتی برای بهبود زخم های خود داشتند تشکر می کنم. بشر بشر من لازم نیست که در مورد وحشت زندگی کنم ، ای کاش می گفتم. ”

تغییر تمرکز ما از مجازات کردن خودمان به کمک به دیگران در حال انجام کار خوب در حال حاضر و جلوگیری از پشیمانی در آینده است. حضور در دیگران می تواند با اعمال کوچک مهربانی شروع شود. جان پرین در حال فکر کردن به غم و اندوه و تنهایی ، در آهنگ خود “سلام در آنجا” آواز خواند ، اگر “چشمان توخالی و باستانی را مشاهده می کنید ، لطفاً فقط از آن عبور نکنید و خیره شوید. بشر بشر بگو ، “سلام در آنجا ، سلام”. ” در “گلهای من اکنون” ، تانیا تاکر آواز خواند: “ای کاش دوست بهتری بودم فکر کنید ما وقت داریم تا اینطور که این کار را نمی کنیم. “

کاری را انجام دهید که روزی خوشحال شوید که انجام داده اید. این کار را در حالی که هنوز هم می توانید انجام دهید.