منبع: تصویر آلبرشت فیتز از Pixabay

آیا می دانستید که انواع مختلفی از رفاه وجود دارد؟ هر نوع رفاه از جهان بینی فعلی ما سرچشمه می گیرد – و جهان بینی ما در طول زمان تغییر می کند (به عنوان مثال، کوک-گروتر، 2014).

باورها اولین فرآیند روانی هستند که از جهان بینی ما بیرون می آیند. برای جزئیات بیشتر، در اینجا باورهای کلی – مربوط به شادی یا رفاه – وجود دارد که در هر مرحله از رشد بزرگسالی ظاهر می شود. این به شما یک ایده کلی می دهد که چگونه افراد در هر مرحله ممکن است به دنبال شادی و رفاه باشند.

• باور مرحله قرمز: اگر بتوانم نیازهای فوری خودم را برآورده کنم، خوشحال خواهم شد.
• باور مرحله نارنجی: اگر به طور کامل توسط گروه همسالانم پذیرفته شوم، خوشحال خواهم شد.
• باور مرحله زرد: اگر بتوانم اقدامات درست را انجام دهم، خوشحال خواهم شد.
• باور مرحله سبز: اگر بتوانم نتایج یا احساسات درست را ایجاد کنم، خوشحال خواهم شد.
• باور مرحله تیل: اگر بتوانم خودم و دنیایم را درک کنم، خوشحال خواهم شد.
• باور مرحله آبی: اگر بتوانم الگوهای منفی فردی و اجتماعی را خنثی کنم، خوشحال خواهم شد.
• باور مرحله نیلی: اگر بتوانم از همه چیز آگاه باشم و بپذیرم، خوشحال خواهم شد.
• باور مرحله بنفش: شادی است.

منبع: تصویر ایجاد شده توسط Tchiki Davis

اگرچه هر یک از ما تا حدودی در تعاریف و تجربیات خود از شادی متفاوت هستیم، اما این یک نمای کلی از نوع “باورهای شادی” در هر مرحله از رشد ارائه می دهد.

انواع رفاه

با توجه به باورهای ما در هر مرحله رشد، انواع مختلف رفاه زمانی که در مراحل مختلف هستیم اولویت بالاتری پیدا می کند (به عنوان مثال، کوک-گروتر، 2014).

در اینجا انواع آگاهی و نوع بهزیستی که در هر مرحله اولویت بندی می شود آورده شده است:

• قرمز: آگاهی از بدن > تندرستی مبتنی بر بدن
• نارنجی: آگاهی از تعاملات اجتماعی > بهزیستی مبتنی بر اجتماعی
• زرد: آگاهی از رفتارها یا اعمال > بهزیستی مبتنی بر عمل
• سبز: آگاهی از تجربیات یا نتایج عاطفی > بهزیستی مبتنی بر نتیجه
• تیل: آگاهی از افکار و دیدگاه ها > بهزیستی مبتنی بر فکر
• آبی: آگاهی از باورها > بهزیستی مبتنی بر باور
• نیل: آگاهی از آگاهی > بهزیستی مبتنی بر آگاهی
• بنفش: آگاهی از یگانگی > رفاه مبتنی بر یگانگی

شواهدی از درمان سلامت روان

در دهه 1970، رفتار درمانی محبوب ترین درمان روانشناختی بود (هیز و هافمن، 2017). این درمان که بر تغییر رفتارها یا اعمال تمرکز دارد، درمانی است که احتمالاً برای افرادی که در مرحله زرد هستند برای افزایش رفاه مفید است. جالب اینجاست که در عصر حاضر، محبوب ترین درمان، درمان شناختی رفتاری (CBT) است. این درمان در درجه اول بر افکار (و اینکه چگونه افکار منجر به احساسات و رفتارها می شود) تمرکز می کند. این نشان می دهد که جامعه غربی در حال حاضر شروع به حمایت از حرکت مردم به سمت مرحله چای می کند.

حرکت فراتر از رفاه هر مرحله

برای افزایش رفاه در هر مرحله، هدف ما این است که صحنه را به طور کامل تجربه کنیم و از نوع رفاهی که ارائه می دهد لذت ببریم. بسته به سرعت ما در مسیر رفاه، ممکن است برای مدت کوتاه یا طولانی در یک مرحله بمانیم. با این حال، معمولاً رفاه مرحله فعلی ما کمتر و کمتر رضایت بخش می شود. همانطور که نوع رفاه کمتر رضایت بخش می شود، ممکن است اجباراً بیشتر و بیشتر به دنبال آن باشیم (مثلاً لذت بیشتر، تأیید بیشتر، مهارت های بیشتر، دستاوردهای بیشتر و غیره، بسته به مرحله ای که در آن هستیم). از آنجایی که این نوع رفاه بهترین چیزی است که ما از آن آگاه هستیم، و ما هنوز نوع گسترده‌تری از رفاه را پیدا نکرده‌ایم که فراتر از آن باشد، می‌توانیم در نهایت با آگاهی خود احساس گرفتار شدن یا گرفتار شدن کنیم. مرحله فعلی

احساس “گیر افتادن” اغلب می تواند بسیار دردناک باشد (به عنوان مثال، O'Fallon، 2010). اما، هر بار که به دنبال رفاه مرحله کنونی خود هستیم، این فرصت را داریم که پوچی درون آن را تشخیص دهیم. اگر بخواهیم آگاهی را به این پوچی بیاوریم و به طور کامل آن را تجربه کنیم، این “طلسم” را می شکند و ما شروع به انتقال به مرحله بعدی می کنیم.

در طول این گذار، اغلب دوره‌ای از زمان وجود دارد که شادی و رفاه را نمی‌توان در هیچ کجا یافت (صیاداو، 2016) – ما قبلاً منبع فعلی بهزیستی را دیده‌ایم و رها کرده‌ایم، اما هنوز ندیده‌ایم. نوع گسترده تری از رفاه را پیدا کرد که فراتر از آن قرار دارد. در نهایت، نوع گسترده‌تری از رفاه را پیدا می‌کنیم و شروع به تجربه آن می‌کنیم، که به طور کلی حتی بهتر از نوع قبلی است.