من به عنوان یک درمانگر جنسی با چندین دهه تجربه ، من دست اول شاهد بوده ام که فناوری تغییرات عمیق به روابط و صمیمیت های انسانی به وجود آورده است. با وجود پیشرفت های سریع در AI ، VR و سایر فناوری هایی که در حال تغییر شکل مجدد ترین ارتباطات ما هستند ، من بحث کمی در مورد این تغییرات می شنوم. وقتی با والدین کودکان و نوجوانان صحبت می کنم ، آنها از انواع فناوری جنسی که قبلاً در دسترس فرزندان خود هستند ، شوکه می شوند. هنگامی که من به پزشکان و درمانگران سخنرانی می کنم ، آنها نیز از شیوه هایی که فناوری در حال تغییر رفتار صمیمی انسان است ، بی خبر هستند. چرا ما تأثیر فناوری بر بشریت را جدی تر نمی کنیم؟ مطمئناً به این دلیل نیست که فناوری ماهیت صمیمیت انسان را با قدرت تغییر نمی دهد. این افکار من در مورد مقاومت ما است:

با بحران های امروزی مصرف می شود

در جهانی درگیری با تغییرات آب و هوا ، قطبش سیاسی و عدم قطعیت های اقتصادی ، قابل درک است که اثرات طولانی مدت فناوری بر روابط انسانی ممکن است در لیست نگرانی های ما قرار نگیرد. بیشتر مردم در تلاشند تا با چالش های امروز در کنار هم بمانند. مردم فقط پهنای باند زیادی برای نگرانی خود در مورد چالش های اضافی ندارند.

عدم سواد فناوری

برای بسیاری ، به ویژه نسل های قدیمی ، پیچیدگی های هوش مصنوعی ، یادگیری ماشین و واقعیت مجازی مفاهیم انتزاعی باقی مانده است. این عدم آشنایی ، درک کامل پتانسیل – و خطرات بالقوه – این فناوری ها در شکل دادن به تعامل انسان را به چالش می کشد. ما تمایل داریم آنچه را که نمی فهمیم دست کم بگیریم ، و در این حالت ، محاسبه اشتباه می تواند عواقب گسترده ای داشته باشد.

به خودمان اطمینان می دهیم که انسانها همیشه مطلوب ترین شریک زندگی خواهند بود

ما خودمان را با این عقیده که بیشتر مردم همیشه شرکای انسانی را نسبت به گزینه های تکنولوژیکی ترجیح می دهند ، آرامش می دهیم. این فرض ، با این حال ، پیشرفت های سریع در هوش مصنوعی و روباتیک را که باعث تعامل دیجیتالی می شوند ، به طور فزاینده ای از نظر عاطفی و جنسی رضایت بخش نیستند. علاوه بر این ، فقط به این دلیل که یک شریک انسانی ترجیح داده می شود ، این واقعیت را تخفیف نمی دهد که تنوع هوش مصنوعی ممکن است به دست آوردن آن آسان تر باشد و آه بسیار راحت باشد.

نادیده گرفتن روندهای اجتماعی

شاید مهمترین آنها تمایل ما برای نادیده گرفتن روندهای روشن اجتماعی باشد که تغییرات در حال حاضر در روابط انسانی را برجسته می کند. به عنوان مثال ، نرخ مقاربت بیش از دو دهه رو به کاهش است. مردم نیز با هم دوستانه هستند و کمتر همکاری می کنند. اما این بدان معنا نیست که افراد رابطه جنسی کمتری دارند – فروش اسباب بازی های جنسی به سرعت بالا رفته است و افراد جوان تر از گذشته پورنو بیشتری مصرف می کنند. علاوه بر این ، مردم از افزایش قابل توجهی در استرس ، اضطراب و افسردگی خبر می دهند که می تواند آنها را با انگیزه و انرژی کمتری برای کشت و مراقبت از روابط انسانی رها کند.

عدم توانایی در تغییر تغییر

بخشی از نابینایی جمعی ما ناشی از ناتوانی در تصور ماهیت تدریجی تحولات تکنولوژیکی است. ما قصد نداریم روزی در دنیایی از خواب بیدار شویم که همه عاشق chatbot باشند ، یا جایی که روبات ها جایگزین شرکای انسانی شده اند. درعوض ، ما یک تغییر آهسته و تقریباً غیرقابل تصور را تجربه می کنیم – سایه های خاکستری به جای سیاه و سفید. این تغییر تدریجی باعث می شود نادیده گرفتن یا رد اثرات تجمعی با گذشت زمان آسان شود.

با تمرکز بر روی اشکال فناوری

هنگامی که ما در مورد تأثیر فناوری بر روابط بحث می کنیم ، اغلب محدودیت های فعلی یا اشکالات آن را برطرف می کنیم. ما به ناآرامی بودن چت بابات یا اثر دره Uncanny روبات های انسانی اشاره می کنیم. با این حال ، این تمرکز بر نقص موجود ، سرعت سریع پیشرفت تکنولوژیکی را نادیده می گیرد. علاوه بر این ، این واقعیت را نادیده می گیرد که روابط انسانی به دور از خود کامل است و تمایل به انرژی و تلاش زیادی برای حفظ آن دارند.

تمایل به مثبت جنسی

در فرهنگ جنسی مثبت ما برای کشت بسیار سخت تلاش کرده ایم ، تمایلی به نقد یا زیر سوال بردن اشکال جدید بیان جنسی یا صمیمیت وجود دارد. ما می خواهیم در مورد امکاناتی که فناوری برای تقویت تجربه جنسی افراد ارائه می دهد ، ذهن داشته باشیم. تلاش های ما به سمت مثبت می تواند ما را از بررسی انتقادی پیامدهای گسترده تر این فناوری ها بر ارتباط انسانی جلوگیری کند.

مسیر به جلو

برای روشن شدن ، من یک دیدگاه روز رستاخیز از تأثیر فناوری بر روابط انسانی را در آغوش نمی گیرم. این نوآوری از پتانسیل روشنی برای تقویت صمیمیت ، بهبود ارتباط و ارائه راه های جدید برای اتصال برخوردار است. با این حال ، من فکر می کنم که با نادیده گرفتن تحول صمیمیت که در حال انجام است ، ما خطر از دست دادن کنترل چگونگی ادغام این فناوری در حوزه های شخصی ما را از دست می دهیم.

تأثیر این تغییرات توسط نسل های جوان به شدت احساس می شود. اگر ما به آینده آنها اهمیت دهیم – در مورد حفظ عمق و غنای ارتباط انسان در عصر دیجیتال – باید بیشتر در شکل دادن به حال درگیر شویم. به عنوان مثال ، ما می توانیم بحث در مورد نقش فزاینده فناوری در زندگی صمیمی خود را ارتقا دهیم. ما می توانیم یک رویکرد متعادل تر در مورد استفاده از فناوری در روابط ، به ویژه در بین افراد جوان تر تشویق کنیم. ما می توانیم دستورالعمل های اخلاقی را برای توسعه و استفاده از فناوری های مرتبط با صمیمیت تهیه کنیم. سرانجام ، عشق ورزیدن یک مهارت آموخته است. ما می توانیم افراد را در این پیشرفت مهارت آموزش دهیم تا هیجان انگیزترین جنس آنها لزوماً با فناوری اتفاق بیفتد.

بیایید همان میزان توجه و نگرانی را به تأثیر فناوری بر زندگی صمیمی خود بپردازیم ، همانطور که ما در مورد سایر موضوعات تحت فشار اجتماعی انجام می دهیم. اکنون با جدی گرفتن این تأثیر ، ما می توانیم به سمت آینده ای تلاش کنیم که فناوری به جای جایگزینی ارتباط انسان ، فناوری را تقویت کند ، و اطمینان حاصل کنیم که جوهر آنچه ما را به انسان تبدیل می کند – ظرفیت ما برای روابط عمیق و معنی دار – در عصر دیجیتال دست نخورده باقی می ماند.