غروب ساحل

منبع: Saira Ahmed/Unsplash

خودمراقبتی اصطلاحی است که در فضاهای سلامتی زیاد به کار می رود و تصاویری از قدم زدن های آرام در ساحل و حمام های حباب دار مجلل را تداعی می کند. با این حال، خودمراقبتی فراتر از این لحظات لذت بخش را شامل می شود. این شامل متعهد شدن به یک رژیم ورزشی، ایجاد یک برنامه غذایی مغذی، داشتن خواب کافی و پرداختن به روان درمانی است. در اصل، سنگ بنای یک سبک زندگی سالم را تشکیل می دهد و هر یک از ما را ملزم می کند که تصمیماتی بگیریم که رفاه ما را در اولویت قرار دهد. یکی از این تصمیم‌ها این است که آیا والدین را قبول کنیم یا بدون فرزند باقی بمانیم.

تعهد والدین

فرزندپروری یک تعهد 24 ساعته، 7 روز هفته، 18+ سال است. از صبحانه تا زمان خواب، والدین وظایف بی شماری را بر عهده دارند. البته، این مسئولیت ها در طول مراحل توسعه تکامل می یابند. شما مجبور نخواهید بود آبریزش بینی فرزندان خود را برای همیشه پاک کنید (امیدوارم!). همانطور که نوزادان بچه می شوند، به کمک کمتری برای عملکردهای بدن نیاز دارند، اما همچنان نیاز به نظارت و پرورش دارند. بسیاری از والدین متوجه می‌شوند که حتی اگر بچه‌هایشان در مدرسه یا با یک پرستار بچه باشند، هنوز به آنها فکر می‌کنند – نگران سلامتی خود و پیش‌بینی نیازهای آینده هستند. به عبارت دیگر، فرزندپروری فضای زیادی از مغز را می گیرد.

و این فقط فعالیت های بقای فیزیکی روزانه است. برای رشد واقعی، نوزادان، کودکان و نوجوانان نیاز دارند که وابستگی عاطفی آنها برآورده شود. «پیوست» در زمان‌های اخیر به یک کلمه رایج تبدیل شده است و ممکن است معانی زیادی داشته باشد. به بیان ساده، می توان آن را کیفیت رابطه بین مراقب و کودک در نظر گرفت. دلبستگی ایمن ناشی از توجه والدین به نیازهای کودک است و کودک را به این باور می رساند که اساساً دنیا مکانی امن است که در آن برای کودک ارزش قائل می شود. این نیز در طول زمان متفاوت به نظر می رسد – پاسخ گرم به گریه نوزاد ممکن است به ایجاد مکانی امن برای نوجوان برای پردازش طرد عاشقانه تغییر کند. یکی از دلایلی که دلبستگی به یک اصطلاح خانگی تبدیل شده است این است که تحقیقات زیادی اهمیت آن را در رشد سالم نشان داده است. در واقع دلبستگی دوران کودکی می تواند سلامت جسمی و روانی بزرگسالان را پیش بینی کند. بخوانید: این امر فشار زیادی بر والدین وارد می کند تا از نظر عاطفی در دسترس باشند.

همچنین باید توجه داشت که وظایف فرزندپروری به طور نامتناسبی بر عهده زنان است. در حالی که ما به عنوان یک جامعه به سمت یک الگوی فرزندپروری برابرتر حرکت کرده ایم، تحقیقات نشان می دهد که زنان هنوز بیشتر بار را به دوش می کشند. و برخلاف گذشته که انتظار می رفت زنان فقط بر مادری تمرکز کنند، اکنون از آنها انتظار می رود بین شغل و مادری تعادل برقرار کنند. این باعث می شود بسیاری از زنان وقت کمی برای خود داشته باشند.

چالش های سلامت روان و خودمراقبتی

دلایل زیادی وجود دارد که چرا یک چالش سلامت روان می تواند مراقبت از خود را سخت کند. یک علامت رایج در بسیاری از اختلالات سلامت روان اجتناب است، که به نظر می رسد – اجتناب از کارهایی که باید انجام دهید یا حتی می خواهید انجام دهید. اضطراب می‌تواند انجام کارهای «ساده» مانند گفتگو یا رفتن به خواربارفروشی را ناراحت کند. افسردگی انرژی و انگیزه شما را از بین می برد و گاهی اوقات بلند شدن از رختخواب یا دوش گرفتن را دشوار می کند. برای افرادی که علائم آنها ریشه در تروما دارد، اجتناب می تواند به موقعیت های مرتبط با رویداد آسیب زا یا حتی فقط خاطرات تروما مرتبط باشد. اختلال استرس پس از سانحه همچنین ممکن است شامل گسستگی باشد، علامتی که در آن فرد با بدن یا محیط اطراف خود تماس ندارد. هنگامی که فردی در این حالت قرار می گیرد، تا زمانی که علائم فروکش نکنند، غیرممکن است که در فعالیت های روزمره شرکت کنند.

بهبودی از این شرایط قطعا امکان پذیر است. در عین حال، هیچ درمان جادویی وجود ندارد، و بهبودی نیاز به فداکاری و پشتکار دارد، گاهی اوقات در طول زندگی. این می تواند مانند درگیر شدن در درمان، مدیتیشن و تنفس آگاهانه، ساختن جامعه، ورزش و یادداشت روزانه باشد.

این چه ارتباطی با فرزندپروری دارد؟ از آنجایی که کارهای روزانه ممکن است برای افرادی که مشکلات سلامت روانی دارند، گاهی اوقات تلاش بیشتری را به دنبال داشته باشد، انجام وظایف مضاعف برای مراقبت از خود و کودک می تواند دلهره آور باشد. نه تنها باید سالاد خود را درست کنید، بلکه باید نخود بهاره کودک را نیز مخلوط کنید. علاوه بر این، برخی از افراد ممکن است احساس کنند که در طول روز نسبت به سایر افراد به زمان بیشتری نیاز دارند تا در مراقبت از خود شرکت کنند، و اگر بچه داشته باشند، زمانی برای این فعالیت ها ندارند. اگر مجبور نباشید برای ترک مدرسه زود از خواب بیدار شوید، می توانید راحت تر بخوابید. حتی اگر بتوانید از شخص دیگری مراقبت کنید، ممکن است برای چیزهایی که بهترین احساس را در شما ایجاد می کند، وقت نداشته باشید. در نهایت، افراد مبتلا به چالش های سلامت روان ممکن است احساس کنند که ظرفیت عاطفی برای حضور کامل و ایجاد روابط دلبستگی سالم با بچه ها را ندارند. اگر در حال مبارزه با ترس وجودی هستید، ممکن است هماهنگی با فرزندتان در طول یک عصبانیت دشوار باشد.

البته، این به این معنا نیست که افراد دارای مشکلات سلامت روان نمی توانند یا نباید بچه دار شوند. بسیاری از افراد مبتلا به اضطراب، افسردگی، تروما و سایر نگرانی‌ها، والدینی عالی ساخته‌اند! این به سادگی یک موضوع است که بدانیم چه نوع سبک زندگی برای شرایط منحصر به فرد شما بهترین است.

انتخابی مطابق با رفاه شما

با توجه به زمان بسیار زیاد و سرمایه گذاری عاطفی مورد نیاز برای والدین شدن، قابل درک است که چرا برخی از افراد، به ویژه آنهایی که مشکلات سلامت روانی دارند، ممکن است سبک زندگی بدون فرزند را انتخاب کنند. انتخاب بچه دار نشدن به شما این امکان را می دهد که روال مراقبت از خود را در اولویت قرار دهید و با تمام وجود به دنبال علایق شخصی خود باشید. تصمیم گیری در مورد بچه دار شدن یا نداشتن یک انتخاب عمیق زندگی است. درمان می تواند پشتیبانی ارزشمندی را در شفاف سازی نیازها، ارزش ها و هدف زندگی شما و هدایت تصمیم گیری ارائه دهد. اگر سبک زندگی بدون کودک را انتخاب کنید، یک درمانگر می‌تواند در پیمایش این مسیر زندگی غیرمتعارف و در عین حال هیجان‌انگیز حمایت کند.

برای یافتن یک درمانگر، از راهنمای درمان روانشناسی امروز دیدن کنید.