برای چندین دهه ، آمریکا بر اساس یک اصل ساده و در عین حال نامطلوب عمل کرده است: از فردا وام بگیرید تا امروز بپردازید. این طرز فکر ، که عمیقاً در سیستم های اقتصادی و رفتارهای فردی ما تعبیه شده است ، یک برج بدهی را ایجاد کرده است که تهدید به فروپاشی زیر وزن خود می کند. ما به عنوان یک ملت ، زندگی فراتر از وسایل خود را – از هزینه کسری فدرال برای بدهی کارت اعتباری مصرف کننده – با توجه به ظاهر اندک برای حساب های اجتناب ناپذیر ، عادی کرده ایم.

جذابیت روانشناختی وام گرفتن

اشتهای جمعی ما برای بدهی صرفاً اقتصادی نیست – این روانشناختی است. انسانها برای اولویت بندی رضایت فوری نسبت به مزایای تأخیر ، سیم کشی می شوند. این تخفیف زمانی ، همانطور که روانشناسان آن را می نامند ، قربانی کردن آسایش فعلی برای امنیت آینده را به طور طبیعی دشوار می کند. سیستم های اعتباری این گرایش را به طرز ماهرانه ای سوء استفاده می کنند و در عین حال هزینه واقعی را مبهم می کنند.

متوسط ​​آمریکایی تقریباً 7000 دلار بدهی کارت اعتباری دارد و بدهی وام ملی دانشجویی از 1.75 تریلیون دلار فراتر می رود. اینها فقط اعداد نیستند – آنها میلیون ها تصمیم برای اولویت بندی نیازها یا خواسته های فوری بر آزادی مالی آینده دارند.

الگوهای نسلی رفتار مالی

هر نسل به طرق مختلف به این الگوی کمک کرده است. Baby Boomers شاهد رشد اقتصادی بی سابقه ای بود که شاید باعث افزایش بیش از حد در مقاومت در برابر بازار شود. نسل X در حین گسترش اعتبار و عادی سازی هزینه های کسری به سن رسید. هزاره ها این سیستم ها را در حالی که با چالش های اقتصادی منحصر به فرد روبرو بودند ، از جمله دو رکود عمده در اوایل سال های درآمد خود به ارث بردند.

آنچه به خصوص نگران کننده است این است که چگونه این الگوی تسریع شده است. بدهی ملی به جای خطی به صورت تصاعدی رشد کرده است ، و نشان می دهد که هر نسل نسبت به سلف خود به راحتی بیشتر به آینده می رسد.

اثر مرکب حرص و آز نهادی

این الگوی در خلاء توسعه نیافته است. موسسات مالی وام را از طریق شیوه های وام دهی فزاینده پیچیده و غالباً درنده تحریک کرده اند. انگیزه سود این نهادها کاملاً با ضعف روانی ما برای رضایت فوری هماهنگ است.

تمرکز درآمد سه ماهه وال استریت سیستمی را ایجاد می کند که ثبات بلند مدت به طور معمول برای سود کوتاه مدت قربانی می شود. در همین حال ، سیاستمداران انگیزه کمی برای حمایت از محدودیت مالی قهرمان هنگام هزینه ها دارند ، در حالی که پیامدهای سالها بعد آشکار می شود.

این لایحه موعد مقرر است

شواهد تاریخی نشان می دهد که اقتصادهای ناشی از بدهی در نهایت با تصحیح روبرو هستند. بحران مالی سال 2008 پیش نمایش آنچه اتفاق می افتد هنگام شروع سیستم های اهرم ، ارائه می دهد. با این حال ، به جای بازسازی اساسی رویکرد خود ، ما با وام حتی بیشتر و مهندسی مالی پاسخ دادیم.

همه گیر Covid-19 بیشتر وام های فدرال را تسریع کرد ، با اقدامات اضطراری که در هر لحظه لازم است-تریلیون ها را به بدهی ملی در حال حاضر حیرت انگیز اضافه کردند. سیاست های پولی فدرال رزرو برای دوره های طولانی نرخ بهره را به طور مصنوعی پایین نگه داشته است و در حالی که هزینه واقعی سرویس بدهی های موجود را انجام می دهد ، وام های بیشتر را تشویق می کند.

با افزایش نرخ بهره ، بار سرویس دهی به این بدهی به طرز چشمگیری افزایش می یابد. این فقط یک مشکل حسابداری نیست – این نشان دهنده منابع واقعی است که از سرمایه گذاری های تولیدی ، خدمات اجتماعی و زیرساخت ها به سمت خدمات بدهی منحرف می شود.

شکستن چرخه

پرداختن به این چالش مستلزم اقدام فردی و جمعی است. در سطح شخصی ، پذیرش سواد مالی و رضایت روانی از تأخیر در تأخیر می تواند به شکستن چرخه های وام مخرب کمک کند. مطالعات نشان می دهد که افرادی که ذهن آگاهی را تمرین می کنند و افق های زمانی طولانی تر را توسعه می دهند ، از نظر اقتصادی تصمیمات سالم تری می گیرند.

در سطح اجتماعی ، ما به شجاعت سیاسی نیاز داریم تا در سیستم اقتصادی خود به مسائل ساختاری بپردازیم. این بدان معناست که فراتر از نکات صحبت کردن حزبی برای گفتگوهای صادقانه در مورد سیاست مالی پایدار است. این به معنای زیر سوال بردن یک مدل رشد است که پیش بینی بدهی و مصرف روزافزون است.

شاید مهمتر از همه ، این امر مستلزم تصدیق این باشد که سیستم های مالی منعکس کننده روانشناسی انسان هستند. هر راه حل پایدار باید با گرایش های شناختی ما – سازه هایی که باعث صرفه جویی و مسئولیت مالی می شود ، با کمترین تمایلات شناختی ما کار کند.

یک لحظه چهارراه

ما در یک مقطع بحرانی ایستاده ایم. تصمیمات اتخاذ شده در سالهای آینده مشخص خواهد کرد که آیا ما به رهن به آینده جمعی خود ادامه می دهیم یا کار دشوار ایجاد یک سیستم اقتصادی پایدارتر را آغاز می کنیم.

وسوسه برای ادامه به تعویق انداختن اجتناب ناپذیر ، لگد زدن قوطی بیشتر در جاده ، قوی خواهد بود. اما سرانجام ، واقعیت ریاضی خود را ادعا می کند. سؤال این نیست که آیا این لایحه به پایان رسیده است ، اما چه موقع – و چه زمانی آماده خواهیم شد تا هنگام رسیدن آن ، آن را اداره کنیم.

بزرگترین تراژدی این است که به عقب نگاه کنیم و تشخیص دهیم که علائم هشدار دهنده واضح بوده و ریاضیات غیرقابل انکار است ، اما ناتوانی روانی ما در اولویت بندی ثبات آینده نسبت به آسایش فعلی ما را از انجام اقدامات لازم جلوگیری می کند.

آینده اقتصادی ما نه تنها به سیاست مالی بستگی دارد ، بلکه به تمایل جمعی ما برای بررسی مجدد الگوهای روانشناختی که ما را به این لبه نامطلوب رسانده است ، بستگی دارد.