رهبری یک کار بسیار بزرگ است. در دنیای کار ، در جامعه و در آموزش و پرورش ، رهبران را جستجو می کنیم. بسیاری در تلاش برای سمتهای رهبری هستند و تقریباً همه می خواهند پتانسیل رهبری خود را توسعه دهند. میلیاردها دلار سالانه برای برنامه های توسعه رهبر هزینه می شود. در نتیجه ، به ندرت به پیروان توجه می شود. در واقع ، من فکر نمی کنم که من تا به حال شنیده ام که یک جوان می گوید ، “من می خواهم پیرو باشم!” با این حال ، واقعیت این است که پیروان به همان اندازه رهبران مهم هستند و شاید بیشتر از این.

ما به تازگی میزبان چهارمین کنفرانس جهانی پیروی از کالج کلارمونت مک کنا بودیم و فکر کردم از آن جلسه در مورد برخی از غذاهای آماده سازی تأمل می کنم.

1. هیچ رهبری بدون پیروان وجود ندارد. کاملاً واضح است که رهبری کاری نیست که رهبران انجام می دهند. از طریق رهبران و پیروان همکاری می کند. در حقیقت ، اصطلاحی که هم از منظر دانشگاهی ظاهر می شود ، بلکه از طرف کسانی که برای توسعه پیروی از آنها تلاش می کنند ، این است که رهبری توسط رهبران و پیروان همکاری می کند.
2. رهبری فرایندی از تأثیر متقابل است. کلیشه این است که رهبران تأثیر می گذارند (به عنوان مثال ، قدرت ، ترغیب) و پیروان عمل می کنند. واقعیت این است که پیروان می توانند تأثیر خود را برای تأثیرگذاری بر رهبر و نتایج اعمال کنند. به قدرت اتحادیه ها ، جنبش های اجتماعی یا استعفای بزرگ فکر کنید: پیروان می توانند به سادگی از پیگیری و بیرون رفتن از درب خودداری کنند. در بین رهبران و پیروان وجود دارد.
3. کارمند و پیروان مترادف نیستند. در بیشتر تفکرات ما ، و در تحقیقات زیادی ، “رهبر” را با “مدیر/سرپرست” و “پیرو” با “کارمند/عضو تیم” برابر می کنیم. اما فقط به این دلیل که شخصی به عنوان “کارمند” شناخته می شود ، لزوماً به معنای دنبال کردن آنها نیست. و همه ما رهبران باتجربه ای داریم که واقعاً رهبری نمی کنند. رهبری و پیگیری چیزی بیش از نقش ها نیست.
4. پیروان در نهایت دوره رهبری را تعیین می کنند. این یکی ساده نیست. آیا رهبری موفقیت آمیز یا ناموفق تلقی می شود به نتیجه بستگی دارد: آیا جمعی به اهداف خود دست یافت؟ و آیا این نتایج خوب/مفید یا بد/مخرب است؟ این همه بستگی به پیروانی دارد که در کنسرت با رهبران کار می کنند. پیروان یا با دستور کار رهبر همکاری می کنند یا مقاومت می کنند. بعضی اوقات ، تأثیر پیروان همان چیزی است که در واقع دستور کار رهبر را هدایت می کند (به عنوان مثال ، وقتی احساسات عمومی رهبر را تغییر می دهد تا دوره را تغییر دهد). همانطور که ایرا چاله در کتابهای خود تأکید کرده است پیرو شجاع وت برای متوقف کردن یک ستمگر، تنها راه متوقف کردن یک رهبر مخرب ، پیروان است که شورش کنند و از پیروی خودداری کنند. و ، همانطور که در موارد دیکتاتورهای مخرب قرن بیستم دیدیم ، دایره درونی پیروان-که دیکتاتورها-اغلب از خود رهبران بدتر هستند.

آنچه لازم است

با توجه به قدرت پیروان نادیده گرفته اما بی نظیر ، باید به توسعه پیروان توجه بیشتری شود-اطمینان حاصل شود که پیروان برای دستیابی به نتایج مثبت و باز کردن رهبران از خارج شدن از ریل ها ، مجهز هستند. با این حال ، به دلیل پویایی قدرت ، این شجاعت از طرف پیروان را به خود جلب می کند: فقط از یک سوت زن یا یک معترض زندانی که سعی کرده است در برابر رهبری برای یک هدف عادلانه بایستد ، بپرسید. جالب است بدانید که در این کنفرانس ، تعدادی از پزشکان وجود داشتند که در توسعه پیروان کاملاً آگاه هستند ، اما این بحث اغلب به چگونگی بازاریابی پیروان در جهان وسواس با رهبران و توسعه رهبر تبدیل می شود.

بررسی ها و تعادل ها مورد نیاز است و اینها اغلب شامل تقویت ائتلاف های پیروان است. روند اخیر به سمت اتحادیه (به عنوان مثال ، استارباکس ، اپل ، معامله گر جو) یک راه است. اجازه دادن به پیروان/نمایندگان ، از طریق اعتراضات سیاسی ، جلسات تالار شهر ، جلسات باز مدیریت-کارمند و غیره ، یک استراتژی دیگر است. ما (و تاریخ) نابودی را می دانیم که می تواند رخ دهد که یک رهبر قدرت بیش از حد را تثبیت کند ، منتقدان را سکوت کند و وفاداری بی تردید (و زیر) را از طرفداران بخواهد-این کلیشه اغلب استفاده می شود که پیروان باید “گوسفند” باشند ، کورکورانه پیروی از رهبر خود.

بنابراین ، بیایید کلیشه های منفی پیروان را تغییر دهیم و در پی آن بدانیم که پیروان منابع قدرت و نفوذ خود را دارند ، تشخیص می دهند که پیروی خوب از پیشرفت خوبی برخوردار است و به پیروان خوب و رهبران خوب اجازه می دهد تا رهبری را برای خیر بیشتر ایجاد کنند.