برای ده ها سال ، بحث و گفتگو در مورد اینکه آیا والدین یا همسالان تأثیر بیشتری در رشد کودکان دارند ، ایجاد شده است. جودیت ریچ هریس در سال 1998 با این بحث و جدال مجدداً مجدداً مجدداً این جنجال را رقم زد فرض تغذیهبا بیان اینکه همسالان شخصیت کودک را بیش از والدین شکل می دهند. پایان نامه وی با بسیاری از افراد طنین انداز شد و خرد متعارف را به چالش می کشد که تأثیر والدین مهم است. هریس ژنتیک رفتاری را با استناد به مطالعات دوقلوها و فرزندان فرزندخوانده برای ادعا اینکه محیط خانه مشترک تأثیر طولانی مدت بر شخصیت دارد ، جلب کرد. در عوض ، او نتیجه گرفت ، کودکان در درجه اول به دلیل همسالان خود تبدیل می شوند.

ادعاهای او هم ستایش و هم انتقاد را برانگیخت. مخالفان اظهار داشتند كه هریس از پیچیدگی تعامل والدین و فرزند و اثرات لطیف و ماندگار زندگی خانوادگی غافل شده است. در حالی که تأثیر همسالان به ویژه در دوران نوجوانی نقش غیرقابل انکار را ایفا می کند ، این تصور که والدین مهم نیستند گمراه کننده و بالقوه مضر است.

شکاف دروغین: والدین در مقابل همسالان

مغالطه در برکناری تأثیر والدین در تفسیر یافته های آماری بیش از حد باریک است. در حالی که همسالان می توانند به شدت بر رفتار تأثیر بگذارند ، به ویژه در زمینه های اجتماعی مانند استفاده از زبان ، مد و ریسک پذیری ، مراقبان هنوز هم عمیقاً بسیاری از جنبه های تنظیم عاطفی ، شکل گیری هویت و توسعه اخلاقی را شکل می دهند. تحقیقات نشان می دهد که دلبستگی ایمن با حداقل یک مراقب اصلی نتایج بهتری را در سلامت عاطفی ، روابط و عملکرد دانشگاهی پیش بینی می کند (تامپسون ، 2008). گرمی ، پاسخگویی و قوام والدین نقش اساسی در نحوه ارتباط کودکان با دیگران – از جمله همسالان خود دارند.

نظارت مهم دیگر در استدلال “همسالان بیشتر” فرض بر این است که تأثیر یک بازی با مبلغ صفر است. در واقعیت ، تأثیرات همسالان و والدین اغلب در تعامل هستند. کودک با پیوند والدین قوی معمولاً نسبت به فشار همسالان منفی مقاومت بیشتری دارد. مطالعات نشان می دهد که نوجوانان با والدین معتبر که گرما را با مرزهای محکم ترکیب می کنند ، حتی در هنگام احاطه توسط همسالان انحرافی ، کمتر درگیر رفتارهای پرخطر می شوند (اشتاینبرگ ، 2001). حضور والدین تأثیر همسالان را از بین نمی برد ، اما واسطه آن است.

اثر ضرب دیجیتال

در عصر دیجیتال ، چشم انداز پیچیده تر شده است. تأثیر همسالان فراتر از حیاط مدرسه گسترش یافته و به هر جنبه ای از زندگی کودک از طریق رسانه های اجتماعی و اتصال دیجیتالی ثابت نفوذ کرده است. سیستم عامل هایی مانند Tiktok ، Instagram و Snapchat نظرات همسالان را با توجه به کانون توجه 24/7 ، تقویت روند ، نگرش و هنجارها در مقیاس و سرعتی که قبلاً هرگز دیده نمی شود ، ارائه می دهند. نوجوانان امروز نه تنها خود را با دوستان خود مقایسه می کنند بلکه با تصاویر سرپرستی از تأثیرگذار ، افراد مشهور و غریبه ها – که اغلب در برابر معیارها و ارزش های غیرواقعی اندازه گیری می شوند ، مقایسه می کنند.

نقش رسانه ها نیز به میزان قابل توجهی گسترش یافته است. الگوریتم ها محتوا را برای نگه داشتن کاربران سفارشی می کنند ، و اغلب آنها را با ایده ها ، رفتارها و جهان بینی ها ارائه می دهند که با تعامل قبلی خود مطابقت دارد. این اثر محفظه اکو می تواند روایات مضر در مورد تصویر بدن ، مصرف گرایی و اعتبار سنجی اجتماعی را تقویت کند. یک مطالعه در سال 2018 نشان داد که استفاده بیش از حد از رسانه های اجتماعی در بین نوجوانان با افزایش سطح اضطراب و افسردگی ، به ویژه در بین افرادی که عزت نفس پایین دارند (Twenge & Campbell ، 2018) مرتبط است. در بسیاری از موارد ، همسالان دیجیتال می توانند بیش از آنچه که از نظر جسمی در زندگی خود وجود دارد ، واقعیت کودک را تحت تأثیر قرار دهد.

بنابراین ، اگر دوران دیجیتال دارای همسالان و رسانه های توربوشارژ باشد ، این امر والدین را به کجا می برد؟

تأثیر والدین بیش از هر زمان دیگری

این نیروها هم یک چالش و هم فرصتی را برای والدین ارائه می دهند. آنها اکنون باید با سر و صدای دیجیتالی ثابت مقابله کنند ، اما در صورت انتخاب از آنها ، ابزارهایی برای تأثیرگذاری قابل توجهی دارند. تحقیقات نشان می دهد که والدین عمدی همچنان ضروری است. به عنوان مثال ، نوجوانانی که والدین آنها به طور مرتب در مورد فعالیت های آنلاین خود بحث می کنند ، احتمال درگیر شدن با رسانه های اجتماعی به روش های سالم و متعادل دارند (Livingstone & Helsper ، 2008). علاوه بر این ، یک ارتباط عاطفی قوی با والدین هنوز یکی از قدرتمندترین عوامل محافظتی در برابر پیامدهای مختلف جانبی از جمله مصرف مواد مخدر و مبارزات سلامت روان است (Resnick et al. ، 1997).

برای تأثیرگذاری ، والدین باید از نظر عاطفی در دسترس و از نظر دیجیتالی باشند. این بدان معناست که دانستن اینکه بچه ها از کدام سیستم عامل استفاده می کنند و پویایی را در بازی درک می کنند. این همچنین شامل تقویت گفتگوی آزاد ، الگوبرداری از مرزهای سالم و اعتراف در هنگام عدم پاسخگویی است. حضور در وعده های غذایی ، در مکالمه و در حین کارهای روزمره – می تواند یک بنیاد رابطه ای ایجاد کند که فناوری نتواند آن را تکرار کند.

تأثیر والدین ممکن است امروزه متفاوت از گذشته باشد ، اما به همان اندازه بسیار مهم است. به جای تلاش برای محافظت از کودکان از هر نفوذ خارجی ، هدف باید تقویت هسته آنها باشد تا بتوانند با اطمینان و وضوح در سر و صدا حرکت کنند.