اولین پست وبلاگ من در روانشناسی امروز ، آیا دارو ذهن خود را از دست داده است؟با هفت سال پیش در مورد این زمان از سال رخ داده است. این یک جهت جدید رادیکال برای من شخصاً و همچنین حرفه ای بود. من متقاعد شده بودم که پزشکی باعث ایجاد تغییرات قابل توجه آموزشی لازم برای بهبود مراقبت از سلامت روان نمی شود. این پست تلاش اولیه من برای تجدید نظر از مردم برای خواستار تغییر بود. برای ادامه این کار ، من بعد از آن یک پایه قوی از حمایت در خارج از حرفه پزشکی تکامل یافتم ، به عنوان مثال ، ایجاد یک وب سایت ، حضور در رسانه های اجتماعی و مصاحبه در پادکست ها. این جهت جدید با تلاش دیگری برای تشویق مشارکت عمومی به پایان رسید: انتشار 4 مارس کتاب جدید من ، آیا دارو ذهن خود را از دست داده است؟¹

بنابراین چرا این همه تلاش وقتی که به عنوان یک بازنشسته ، می توانم کارهای دیگری انجام دهم؟ کار من تمام نشده است. از سال 1985 ، من با ایجاد دو روش مبتنی بر شواهد (در چندین کارآزمایی کنترل شده تصادفی) ، بر بهبود سلامت روان مراقبت های اولیه متمرکز شده بودم ، اولین روش A برای انجام سلامت روان مراقبت های اولیه ، دوم روش مصاحبه با بیمار محور.^2،3 هر روش ، با ایجاد تحقیقات گسترده دیگران ، شکاف های آموزشی را که قبلاً مانع آموزش مؤثر در مراقبت های بهداشت روان برای پزشکان مراقبت های اولیه ، دانش آموزان و ساکنان شده بود ، پر کرد. اما سرگرمی هایی که من و به معنای واقعی کلمه هزاران نفر از دانشکده های همفکر به طور مداوم برای بهبود آموزش در اختلالات روانی ارائه می دهیم ، نه کلمه ای از افراد مسئول آموزش پزشکی. دانشکده پزشکی و رهبران اقامت نیز به درخواست های تغییر موسسه پزشکی یا بعداً به خواسته های مشابه آکادمی ملی پزشکی پاسخ دادند. سکوت ناشنوا بود. یک یادگیرنده آهسته ، سرانجام نتیجه گرفتم که پزشکی بدون کمک خارجی نمی تواند تغییر کند یا نمی تواند تغییر کند.

همانطور که احتمالاً می دانید ، کمبود شدید متخصصان بهداشت روان (روانپزشکی و روانشناسی هر کدام بیش از 12 تا 15 درصد از کل بیماران بهداشت روان را نمی بینند). این بدان معنی است که مراقبت های اولیه و سایر پزشکان پزشکی از 75 درصد باقیمانده مراقبت می کنند. و در اینجا مسئله مشکل وجود دارد: دارو آنها را در مراقبت از سلامت روان آموزش نمی دهد. از هزاران ساعت در دانشکده پزشکی و اقامت ، فقط حدود 2 درصد از کل زمان آموزش در مورد مسائل مربوط به سلامت روان و میزان آن اعمال می شود تحت نظارت آموزش حتی کمتر است ، سخنرانی هایی که اکنون بیشتر تلاش های ناچیز را انجام می دهند.

با این حال ، بیماری های روانی از تعداد بیماران مبتلا به بیماری های قلبی و سرطان تجاوز می کنند. از هر چهار آمریکایی یک سال یک بار یک بیماری روانی بزرگ دارد. بیش از 90 میلیون نفر در صورت وجود ، مراقبت های بهداشت روان را عمدتاً ناکارآمد دریافت می کنند. در نتیجه ، مرگ و میر غیر ضروری ناشی از خودکشی و داروهای تجویز شده بسیار زیاد است. و روند نزولی اختلالات روانی ناشناخته یا ناکارآمد رفتار می کند ، حیرت انگیز است. این شامل طلاق غیر ضروری ، از دست دادن شغل ، عدم موفقیت در مدرسه ، اعتیاد ، بی خانمانی و حبس است. ایالات متحده می تواند صدها میلیارد ، حتی تریلیون دلار در سال را با درمان مؤثر پس انداز کند.

هفت سال پیش ، من عصبانی شدم که پزشکی از تلاش های بسیاری برای بهبود آموزش سلامت روان نادیده گرفت. من امروز هنوز عصبانی هستم ، اما اکنون حتی اطمینان بیشتری دارم که چگونه می توانیم این آشفتگی را حل کنیم: مردم را فعال کنیم. همانطور که در پست اخیر خود نوشتم ، یک عموم مردم برانگیخته می توانند با موسسات ناامید کننده مانند پزشکی ، ویران شوند. رالف نادر ناامن با هر سرعتی و راشل کارسون چشمه ساکت به ترتیب ، یک صنعت خودروهای مجلل و یک صنعت شیمیایی Slack را به دست گرفت. تا آن زمان ، هرکدام از ایجاد تغییرات در بهبود امنیت عمومی ، عمدتاً به دلایل هزینه خودداری کرده بودند. کتابهای نادر و کارسون مردم را فعال کردند تا سیاستمداران ما نیاز به تغییر داشته باشند. به همین دلیل ، امروز ، ما در اتومبیل های خود کمربند ایمنی داریم و آب آشامیدنی تمیز می کنیم.

تلاش من ، به طور کامل در کتاب جدید من توسعه یافته است ،¹ این است که به مردم انگیزه دهید تا به تغییرات مشابهی در یک حرفه پزشکی Lavegard نیاز داشته باشند. اگر مردم آگاه شوند ، عصبانی و عمل کنند ، کار خواهد کرد.

اگر شیوه های فعلی مراقبت های بهداشت روان و آموزش شما را به اندازه کافی برای انجام کاری خاص ناراحت کند ، وب سایت من حاوی نامه نمونه (اکنون در صفحه فرود عمل می کند) می توانید با استفاده از آدرس های ایمیل نشان داده شده ، به افراد کلیدی در سطح فدرال ارسال کنید. هر نامه کمک می کند.