از سال 2017 ، روانشناسان امیدوار بودند که هوش مصنوعی بتواند به آنها در انجام کارهای خود کمک کند. آیا برای تشخیص مفید خواهد بود؟ در آن زمان ، استفاده از “داده های بزرگ” برای پیش بینی آینده رواج داشت ، و محققان شروع به قرار دادن “الگوریتم های یادگیری ماشین” برای کار در پیش بینی آسیب شناسی کردند. در یک مورد ، اسکن های مغز نوجوانان در یک هوش مصنوعی اولیه تغذیه می شدند ، که از آنها خواسته می شد پیش بینی کند که کدام یک از افراد مشروبات الکلی می شوند ، بعداً در زندگی – پیش بینی هایی که معلوم شد بیش از 70 ٪ دقیق است (رابرن ، 2017). از تکنیک مشابهی برای ارزیابی بیش از پنج هزار نفر که اطلاعاتی را از طریق مصاحبه های تشخیصی ، پرسشنامه های آنلاین و نمونه خون ارائه می دادند ، استفاده شد. این الگوریتم به طور دقیق بیماران مبتلا به اختلال دو قطبی را انتخاب کرده و “اثبات مفهوم” از کاربردهای بالینی این هوش مصنوعی اولیه در نظر گرفته شده است (Tomasik et al. ، 2021).

اما در اوایل کار ، قبل از ورود چتپ در اواخر سال 2022 ، اخلاق گرایان و روزنامه نگاران فناوری قبلاً در مورد خطرات معرفی هوش مصنوعی به سیستم مراقبت های روانی ما هشدار می دادند. عدم اطمینان در مورد آینده برجسته بود: در نوامبر 2020 ، محقق اخلاق هوش مصنوعی ، فیونا مک ویوی گفت روانشناسی امروز این ، “به عنوان مصرف کنندگان ، ما نمی دانیم چه چیزی را نمی دانیم ، و بنابراین تصمیم گیری واقعاً آگاهانه تقریبا غیرممکن است.”

امروزه ، این سؤال فقط مربوط به توانایی هوش مصنوعی در تشخیص نیست ، بلکه همچنین آیا می تواند درمانی را ارائه دهد ، که مانند حریم خصوصی داده ها مشکلات دیگری را به وجود می آورد. اگر هوش مصنوعی به درمانگر شما تبدیل شود ، آیا اطلاعات شما را محرمانه نگه می دارد (همانطور که مت جانسون از آن خواسته است روانشناسی امروز)؟ یا آیا صاحبان شرکت های آن از مطالب شخصی شما برای تقویت مجموعه داده های خود استفاده می کنند؟ علاوه بر این ، درمانگران هوش مصنوعی همچنین آنچه را که جانسون “سطوح تعصب ناامید کننده ای که در تصمیم گیری دستگاه یافت شده است” می نامد ، نشان می دهد که شامل فرضیات بالقوه مضر و تحریف شده است.

در واقع ، chatbots AI در حال گسترش است و برخی از آنها توسط درمانگران مشهور مانند دیوید برنز ، متخصص CBT ترویج می شوند. چت های بزرگ مانند Chatgpt و Claude در حال حاضر برای درمان مورد استفاده قرار می گیرند و برخی دیگر-مانند Woebot ، Youper ، Earkick ، ​​Chatmind ، Lotus و Yuna-به طور خاص برای آن طراحی شده اند. در ابتدا ، به نظر می رسید که این درمانگران مصنوعی نوید را نشان می دهند. هاچ و همکاران. (2025) مشهور گزارش داد كه شركت كنندگان آنها نمی توانند پاسخهای تولید شده توسط AI را از کسانی كه توسط انسان نوشته شده اند بگویند-و “پاسخ های نوشته شده توسط ChatGPT به طور کلی در اصول روان درمانی کلیدی بالاتر بودند.” هوش مصنوعی در تمام ساعات نیز در دسترس است و به دلیل توانایی های خلاقانه برای حل مسئله مشهور است. سایر ادبیات اخیر (وان و همکاران ، 2024) خاطرنشان می کند: “در مناطق دور افتاده با منابع پزشکی کمیاب ، هوش مصنوعی می تواند عواقب کمبود پرسنل و امکانات تخصصی را کاهش دهد.” آیا این بدان معنی است که انسان ها اکنون باید کنار بگذارند تا AI را به درمان بپردازند؟

قبل از اینکه بله بگوییم ، بیایید محدودیت های شناخته شده AIS درمانی را مرور کنیم. در روانشناسی امروز، لورا ویسو-پترا توصیه کرد که این هوش مصنوعی ممکن است مبارزات افرادی را که از آنها استفاده می کنند ، بیش از حد عادی کند و بدون استفاده از قضاوت بالینی خوب ، دیدگاه خود را تأیید کند. چندین داستان وحشتناک انسانی در حال حاضر بر پیامدهای تکیه بر AIS روشن کرده است: در ژانویه ، نیویورک تایمز گزارش داد که یک زن عاشق Chatgpt شده است. سال گذشته ، یک نوجوان فلوریدا خودکشی را به پایان رساند ، که مادرش قبل از مرگش با او صحبت کرده بود. AIS همچنین غالباً “توهم” و اختراع اطلاعات غیر قابل اعتماد ، می تواند توصیه های آنها را برای بیماران غیرمعمول آسیب پذیر خطرناک کند. درمانگران هوش مصنوعی آنلاین حتی شروع به دروغ گفتن در مورد اعتبار خود کرده اند و ادعا می کنند که تجربه و مجوزهای درمانی را برای تمرین انجام می دهند و نمی توانند داشته باشند.

نگرانی های اولیه در مورد دانستن روند فکر هوش مصنوعی هنوز به طور کامل مورد توجه قرار نگرفته است. یوجین کلیشویچ ، مدیرعامل شرکت Moodmate ، گفت: “در حال حاضر ، غیرممکن است … درک کامل فرآیندهای داخلی که منجر به پاسخ خاص می شود.”بشر و اگر ما نمی فهمیم که چگونه کار می کند ، نمی توانیم رفتار آن را پیش بینی کنیم ، این بدان معنی است که نمی توانیم خطرات آن را کاهش دهیم. جیمز ای. دابسون از کالج دارتموث در گفت: “اعتماد به مدل های زبانی بستگی به دانستن چیزی در مورد منشأ آنها دارد.” نیویورک تایمز (2025).

هیچ یک از تعصبات احتمالی هوش مصنوعی مورد توجه قرار نگرفته است. کوادرا و همکاران. ” در کنفرانس Chi در ماه مه سال 2024 بیان شد. وان و همکاران. (2024) و بیگ و همکاران. (2024) با استناد به “نگرانی های اخلاقی” با تعصب الگوریتمی موافقت کنید. ژانگ و وانگ (2024) دورتر می روند و می گویند که متخصصان درمانی در مناطقی از “صلاحیت و حساسیت فرهنگی” برتری دارند … در حالی که ممکن است هوش مصنوعی به طور کامل ظرافت های فرهنگی را درک نکند ، به طور بالقوه منجر به سوء تفاهم می شود. “

برنامه نویسی AI ضمن ارائه روان درمانی ، آن را به دو جهت مخالف می کشاند: به سمت خاص و عمومی. یک درمانگر انسانی متخصص در یک نوع درمانی ، هنگام ملاقات با بیمار که به یک درمان متفاوت نیاز دارد ، به آن بیمار در جای دیگر اشاره خواهد کرد – در این صورت ممکن است هوش مصنوعی نباشد. یوجین کلیشویچ می گوید: “بسیاری از برنامه های بهداشت روان با قدرت هوش مصنوعی وجود دارند که مبتنی بر یک تئوری روانشناختی خاص هستند …. آنها به کاربران این امکان را می دهند تا درخواست های خاص را به طور کارآمد حل کنند … اما ، دوباره ، برای درمان گسترده و کامل ، آنها فاقد … انعطاف پذیری و کامل بودن (انسان) درمانگران هستند.” بدون قضاوت مبتنی بر تجربه ، رفتار درمانگران هوش مصنوعی غیرقابل پیش بینی است. همانطور که توسط علی شهاب در روانشناسی امروز (2025)، جHatbots نمی توانند شما را ببینند (هنوز) ، بنابراین آنها نشانه های غیر کلامی را از دست می دهند. همچنین ، آنها معمولاً از درگیری جلوگیری می کنند ، که می تواند شرایط خطرناک را تشدید کند. مطمئناً ، همانطور که کلیشویچ می گوید ، سیستم های AI می توانند برای پیگیری مسیرهای درمانی قابل پیش بینی تر برای آسیب شناسی های خاص (مانند اضطراب یا بی خوابی) طراحی شوند. کلیشویچ گفت: “با این حال … این رویکرد پتانسیل هوش مصنوعی مکالمه را در درمان محدود می کند ، که می تواند به حل مسائل پیچیده تر سلامت روان کمک کند.”

مهمترین اختلاف بین درمان هوش مصنوعی و نوع انسان مربوط به همدلی است. ژانگ و وانگ (2024) گزارش می دهند که “سیستم های AI فاقد همدلی واقعی و توانایی ایجاد ارتباط عاطفی عمیق با بیماران هستند” زیرا آنها هیچ احساسی از خودشان برای استفاده به عنوان یک نقطه مرجع ندارند. آنها می نویسند: “درمانگران انسانی از درک عاطفی خود برای ایجاد اعتماد و گزارش استفاده می کنند که در درمان اساسی است.” و گرچه یک دوره از درمان هوش مصنوعی می تواند بسیار راحت باشد ، اما این ممکن است درمان را نیز از بین ببرد: لورا ویسو-پترا خاطرنشان کرده است که چالش های ارتباط با سایر انسانها گاهی اوقات می تواند مفید باشد. او می گوید ، مهربانی دائمی هوش مصنوعی ، “در واقع انسانها را از” لحظه های اصطکاک “محروم می کند … که الگوهای قدیمی را می شکند و مشتری ها را با مهارت هایی برای رسیدگی به آشفتگی روابط واقعی در زندگی روزمره خود مجهز می کند.” علی شهاب موافق است: “طبیعت درگیری-اجتناب (از هوش مصنوعی) می تواند رفتارهای مضر را تقویت کند ، زیرا آنها اولویت نگه داشتن کاربران را برای پرداختن به نگرانی های جدی در اولویت قرار می دهند.”

به عنوان یک نتیجه نهایی ، یوجین کلیشویچ این پرونده را به وضوح بیان می کند که او می گوید روان درمانی “بسیار بیشتر از تحویل تکنیک های خاص” است – این است که ، اول و مهمتر از همه ، یک رابطه بین فردی بین یک بیمار و یک درمانگر است که با گرما ، همدلی و اصالت مشخص می شود (که به تعبیر نمی توان شبیه سازی کرد). تا کنون ، کلیشویچ در فوربس می گوید: “عامل انسانی مهمترین نقش را در اثربخشی درمانی ایفا می کند ،” که در حال حاضر ، بشریت ما برای این روند ضروری است.