منبع: Yakobchuk Viacheslav / Shutterstock

در عصری که رسانه‌های اجتماعی یک پلتفرم پیش‌فرض برای اشتراک‌گذاری هستند، روند ارسال سلفی‌های هیجانی محبوبیت پیدا کرده است. این پست‌ها – عکس‌های همراه با شرح‌هایی که مبارزات عاطفی عمیق را آشکار می‌کنند – راهی برای جستجوی ارتباط، تأیید اعتبار یا کاتارسیس ارائه می‌دهند. در حالی که آنها می توانند تسکین موقتی را ارائه دهند، ارسال آسیب پذیرترین لحظات برای مصرف عمومی با خطرات قابل توجهی همراه است.

هر کسی حق ندارد شاهد آسیب پذیرترین احساسات ما باشد. تشخیص اینکه چه زمانی، چگونه و با چه کسی احساسات خود را به اشتراک بگذاریم، اقدامی از روی مراقبت از خود و احترام به خود است. اعمال این تشخیص نه تنها از رفاه عاطفی ما محافظت می کند، بلکه به دیگران نشان می دهد که برای خودمان ارزش قائل هستیم، و لحن را برای نحوه رفتار با ما تعیین می کند.

خطرات به اشتراک گذاری بیش از حد آسیب پذیری عاطفی

1. قضاوت نادرست و تفسیر نادرست

هنگامی که یک پست آنلاین می شود، قابل تفسیر، قضاوت و حتی تمسخر است. مخاطبان رسانه های اجتماعی اغلب فاقد زمینه یا همدلی لازم برای درک کامل وضعیت عاطفی دیگران هستند. تحقیقات Derks و همکاران (2008) در مورد ارتباطات دیجیتال نشان می دهد که چگونه لحن و هدف اغلب در تنظیمات آنلاین از بین می رود و خطر سوء تفاهم را افزایش می دهد. به اشتراک گذاشتن مبارزات عاطفی با مخاطبان اشتباه می‌تواند منجر به پاسخ‌های نادیده‌انگیز یا آزاردهنده شود و احساس انزوا را تشدید کند.

2. از بین بردن عزت نفس

نمایش عمومی آسیب پذیری مکرر می تواند ارزش بیان عاطفی صمیمی را کمرنگ کند. آسیب پذیری، همانطور که برنه براون (2012) استدلال می کند، ابزار قدرتمندی برای اتصال است، اما به یک محیط امن و قابل اعتماد نیاز دارد. به اشتراک گذاشتن بی رویه این لحظات خطر فقدان مرزها را به همراه دارد که می تواند دیگران را دعوت کند تا بدون احترام و مراقبتی که شایسته آن هستیم با ما رفتار کنند. هنگامی که ما قدرت تشخیص را تمرین می کنیم – تصمیم می گیریم احساسات خود را با افرادی که اعتماد ما را به دست آورده اند به اشتراک بگذاریم – عزت نفس خود را تقویت می کنیم. این عمل اشتراک‌گذاری انتخابی نشان می‌دهد که عمیق‌ترین احساسات ما برای مصرف عمومی نیست، بلکه برای کسانی محفوظ است که می‌توانند به آنها احترام بگذارند.

3. وابستگی به اعتبارسنجی خارجی

ارسال محتوای احساسی اغلب بازخورد فوری در قالب لایک و کامنت به دست می آورد. در حالی که این امر می تواند احساس اطمینان کند، اتکای بیش از حد به اعتبارسنجی خارجی می تواند چرخه ای ایجاد کند که در آن ارزش خود با واکنش های آنلاین گره بخورد. مطالعه‌ای توسط Andreassen و همکارانش (2012) نشان داد که افرادی که برای تأیید به رسانه‌های اجتماعی وابسته هستند، در صورت عدم وجود بازخورد یا منفی، بیشتر دچار اضطراب و کاهش عزت نفس می‌شوند. خودمراقبتی واقعی به جای برون سپاری حمایت عاطفی از مخاطبان عمدتاً غیرشخصی، مستلزم ایجاد انعطاف‌پذیری درونی است.

4. پیامدهای ناخواسته برای روابط

به اشتراک گذاری علنی لحظات آسیب پذیر ممکن است به طور ناخواسته روابط شخصی را تحت فشار قرار دهد. دوستان و خانواده‌ای که پست‌های احساسی آنلاین را می‌بینند ممکن است احساس ناراحتی کنند و مطمئن نباشند که آیا یا چگونه پاسخ دهند. طبق نظریه دانبار (1998) در مورد روابط اجتماعی، تعامل عاطفی برای حفظ پیوندها بسیار مهم است. به اشتراک گذاشتن احساسات عمیق به طور گسترده در رسانه های اجتماعی، به جای مکالمات خصوصی، ممکن است این رابطه متقابل را تضعیف کند و باعث شود که ارتباطات نزدیک نادیده گرفته شود.

قدرت تشخیص در به اشتراک گذاری عاطفی

1. خودمراقبتی از طریق آسیب پذیری انتخابی

به اشتراک گذاری احساسات آسیب پذیر نیاز به یک مخاطب حمایت کننده و همدل دارد. تشخیص به ما امکان می دهد محیط های امن را در اولویت قرار دهیم که در آن احساسات ما مورد احترام و ارزش قرار می گیرند. انتخاب افراد مورد اعتماد برای افشای عاطفی با اصول مراقبت از خود هماهنگ است و ارتباطات معتبر را تقویت می کند. تحقیقات اسپریچر و هندریک (2004) در مورد خودافشایی در روابط بر این نکته تأکید می‌کند که اعتماد و متقابل پایه‌ای برای ارتباطات معنادار هستند. با رزرو لحظات آسیب پذیر خود برای افراد مورد اعتماد، از رفاه عاطفی خود محافظت می کنیم و این روابط را عمیق تر می کنیم.

2. الگوبرداری از احترام به خود

هنگامی که در اشتراک‌گذاری بصیرت نشان می‌دهیم، مرزهای واضحی تعیین می‌کنیم که به دیگران نشان می‌دهد که چگونه انتظار داریم با ما رفتار شود. این نشان می‌دهد که احساسات ما ارزشمند هستند و برای استثمار یا اظهارنظرهای اتفاقی نیستند. مرزها به عنوان شکلی از زره عاطفی عمل می کنند و از ما در برابر آسیب های احتمالی محافظت می کنند و در عین حال امکان پشتیبانی واقعی را در جایی که بیشترین تأثیر را دارد، می دهند.

3. اولویت دادن به حریم خصوصی برای پردازش عاطفی

قبل از به اشتراک گذاشتن یک سلفی خالی، به این فکر کنید که آیا اقدام پست کردن نیازهای عاطفی شما را برآورده می کند یا به دنبال تایید است. روزنامه نگاری، درمان یا صحبت با یک دوست صمیمی می تواند خروجی سازنده تری برای پردازش احساسات ارائه دهد. این روش‌ها فرصت‌هایی را برای تأمل و رشد عمیق‌تر بدون خطر اشتراک‌گذاری بیش از حد فراهم می‌کنند.

وقتی رسانه های اجتماعی به ابزاری برای شفا تبدیل می شوند

این بدان معنا نیست که رسانه های اجتماعی ذاتاً فضای نامناسبی برای اشتراک گذاری احساسی هستند. می تواند حس همبستگی را تقویت کند و دیگران را تشویق کند که به دنبال کمک باشند. به عنوان مثال، تحقیق توسط Rains و Wright (2016) نشان داد که افرادی که از رسانه های اجتماعی برای حمایت مرتبط با سلامت استفاده می کردند، افزایش احساس ارتباط و کاهش انگ را گزارش کردند.

با این حال، کلید عمد است. از خود بپرسید:

• آیا این بستر مناسب برای این لحظه احساسی است؟
• مخاطبان مورد نظر من چه کسانی هستند و آیا آنها می توانند پشتیبانی مورد نیاز من را ارائه دهند؟
• آیا اگر این مورد را به صورت خصوصی با شخصی که به او اعتماد دارم به اشتراک بگذارم، به همان اندازه احساس حمایت می کنم؟

به یاد داشته باشید، همه حق ندارند شاهد مبارزات شما باشند. با انتخاب مخاطب و خروجی مناسب، اطمینان حاصل می‌کنید که احساسات شما با توجه و درک شایسته‌ای مواجه می‌شوند، و رشد و انعطاف‌پذیری را به گونه‌ای تقویت می‌کنید که سلامت روانی و عاطفی شما را تقویت می‌کند.

حق چاپ 2024 تارا ول، دکترا