نوشته میچل لیستر و برتراند لیانگ

حافظه آب

آیا آب می تواند به یاد بیاورد؟ برخی از دانشمندان معتقدند که می تواند. حافظه آب فرضیه ای است که حاکی از آن است که آب این توانایی را دارد که موادی را که پس از حل شدن در آن حل شده اند، «به خاطر بسپارد»، حتی پس از حذف یا رقیق شدن آن مواد فراتر از نقطه تشخیص. این مفهوم اولین بار توسط ایمونولوژیست فرانسوی Jaques Benveniste در مقاله ای در سال 1988 در مجله ارائه شد. طبیعت. این مطالعه گزارش داد که آب می‌تواند خواص مولکول‌های فعال بیولوژیکی محلول را با وجود رقیق شدن تا حدی که مولکول‌ها دیگر شناسایی نمی‌شوند، حفظ کند.

شواهد علمی

آزمایشات Benveniste شامل رقیق کردن یک آنتی بادی مکرر تا زمانی بود که هیچ مولکولی از آنتی بادی در محلول وجود نداشت. با این حال ظاهراً این محلول اثرات بیولوژیکی روی سلول های ایمنی را حفظ کرده است. یافته های Benveniste به شدت توسط جامعه علمی مورد انتقاد قرار گرفت، اما بعداً توسط یافته های تحقیقاتی ویروس شناس فرانسوی، لوک مونتانیه، دانشمند معتبری که در سال 2008 جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را برای شناسایی ویروس ایدز دریافت کرد، حمایت شد.

هومیوپاتی و حافظه آب

با این حال، ایده حافظه آب با Benveniste یا Montagnier آغاز نشد. حتی قبل از تحقیقات آنها، ایده حافظه آب با هومیوپاتی مرتبط بود. این سیستم درمانی که توسط ساموئل هانمن در سال 1796 ایجاد شد، از داروهایی استفاده می کند که از طریق فرآیندی به نام ایجاد می شوند. توانمندسازی، که شامل یک سری رقت های سیستماتیک و اعمال تکان دادن شدید به نام اتهامات.

این فرآیند به این دلیل انجام می شود که قانون هومیوپاتی بینهایت کوچک نشان می دهد که رقیق سازی قدرت درمانی داروهای هومیوپاتی را افزایش می دهد. این ادعا متکی بر “به خاطر سپردن” ماده فعال آب است. اگرچه هانمن هرگز پیشنهاد نکرد که آب چیزی را به خاطر بسپارد، اما در سال 20^هفتم هومیوپاتی قرن شروع به کشف حافظه آب کرد. اخیراً، تحقیقات هومیوپاتی نشان داده است که ساختار آب به جای محتوای آب چیزی است که به آن اجازه یادآوری می دهد.

این ایده که آب می تواند به خاطر بسپارد در جامعه علمی بسیار بحث برانگیز بوده است. پس از اینکه Benveniste مطالعه اصلی خود را منتشر کرد، مورد انتقاد گسترده قرار گرفت. تحقیقات بعدی به رهبری طبیعتویراستار جان مدوکس به همراه جادوگر جیمز رندی نتوانستند نتایج Benveniste را بازتولید کنند. این تحقیق به خودی خود مورد انتقاد قرار گرفت، زیرا با وجود مشاهده مستقیم، شرایط آزمایشی مورد نیاز این تلاش عملاً آزمایش‌های اولیه را تکرار نکرد.

تحقیق مونتانیه

منبع: مارتین لوپز/پکسل

دیدگاه یک دانشمند برنده جایزه نوبل

متعاقباً، لوک مونتانیه توانست یافته‌های بنونیست را تکرار کرده و تا حدی گسترش دهد. مونتانیه موادی از جمله DNA و برخی ویروس‌ها و باکتری‌ها را کشف کرد که یک سیگنال الکترومغناطیسی (EMS)، “برچسب پاک نشدنی” منتشر می‌کنند که این مواد خاص و پاتوژن‌ها را شناسایی می‌کند و آنها را از سایر مواد از جمله موجودات غیر بیماری‌زا متمایز می‌کند. این EMS را می توان در محلول مانند آب یافت.

سپس مونتانیه آزمایشی هوشمندانه انجام داد تا تعیین کند که آیا سیگنال EMS از DNA می تواند ثبت شود و به محلول دیگری که از راه دور به محلول اصلی است منتقل شود. Montagnier نشان داد که نه تنها ثبت EMS منتشر شده از محلول رقیق شده با DNA امکان پذیر است، بلکه می توان آن را به صورت دیجیتالی در کد باینری کدگذاری کرد و از طریق ایمیل از فرانسه به ایتالیا منتقل کرد و سپس دوباره به EMS تبدیل شد.

این EMS سپس به محلولی با بلوک‌های سازنده DNA، از جمله نوکلئوتیدها و یک پلیمراز (که رشته‌های مکمل جدیدی از DNA را از یک الگو ایجاد می‌کند) منتقل شد. اگر سیگنال EMS DNA اصلی با هیچ “حافظه ای” ارتباطی نداشته باشد، سیگنال بازسازی شده منجر به DNA جدیدی مشابه با محلول در فرانسه نمی شود. با این حال، اگر سیگنال EMS نماینده DNA از محلول اصلی بود، باید DNA جدیدی ساخته شود. نتایج جالب بود. با استفاده از پلیمراز در محلول سیگنال EMS برای تقویت DNA (به نام PCR، واکنش زنجیره ای پلیمراز)، محلول EMS بازسازی شده در ایتالیا توانست منجر به تشکیل DNA شود – که یک آزمایشگاه مستقل تأیید کرد که 98٪ وفاداری به DNA اصلی دارد. توالی DNA از فرانسه

پیامدهای آینده

یافته های مونتانیه چه پیامدهایی برای تحقیقات آینده دارد؟ Montagnier پیشنهاد کرد پاتوژن ها از جمله باکتری ها و ویروس ها را می توان با EMS آنها شناسایی کرد. به طور مشابه، او فرض کرد که داروها ممکن است سیگنال‌های EMS منحصربه‌فردی را نیز منتشر کنند و EMS داروها ممکن است ضبط و به بدن فرد منتقل شود (مثلاً توسط تلفن همراه). این باعث می شود که دارو در داخل بدن بیمار بازسازی شود و در نتیجه عوامل بیماری زا فرد بیمار درمان شود.

مونتانیه در سال 2022 درگذشت قبل از اینکه بتواند این کار را پیش ببرد و فرضیه های خود را تأیید کند، اما دانشمندان دیگر از جایی که آزمایشگاه او متوقف شد شروع کرده اند و تحقیقات او را ادامه می دهند. پیامدها می‌توانند حتی فراتر هم بروند – برای مثال هوا نیز یک راه‌حل است و مغز سیگنال‌های EMF را منتشر می‌کند. شاید این می تواند مکانیزمی برای “ناخودآگاه جمعی” یونگ و بودیسم باشد آناتا، رابطه همه با همه آیا تشخیص و درمان بیماری عصبی روانی می تواند با تشخیص سیگنال های EMF مغز آغاز شود؟ احتمالات قابل توجه است. شاید روزی، ارزیابی‌ها و درمان‌های تشخیصی جدید، ایمن‌تر و مؤثرتر از این تحقیقات حاصل شود.

دکتر برتراند لیانگ یک متخصص مغز و اعصاب و متخصص مغز و اعصاب است که دارای چهار کتاب در زمینه های عصب شناسی بالینی، بودیسم و ​​مدیریت و رهبری است. دکتر لیانگ دیپلمات هیئت روانپزشکی و نورولوژی آمریکا، عضو آکادمی نورولوژی آمریکا، و عضو نامزد سیگما شی، انجمن افتخاری پژوهشی است..