خرخر کردن در برابر باد.

منبع: Lindsey Godwin/Dall-E، با اجازه استفاده شد

هفته گذشته، همسایه‌ام را تماشا کردم که چمن‌هایش را در وسط طوفان باد می‌کرد. برگها با هر بار وزش پراکنده می شدند و او شجاعانه چنگک خود را در برابر بادهایی با سرعت 20 مایل در ساعت به کار می برد و مصمم بود که چمن خود را بی عیب و نقص نگه دارد. نمی‌توانستم فداکاری او را تحسین نکنم – و کمی گیج شدم. هر چه تلاش کرد، باد در چند ثانیه کارش را از بین برد. این باعث شد که به این فکر کنم: چقدر ما، مانند او، تلاش‌هایی را دوچندان می‌کنیم که بهتر است در جای دیگری صرف شود؟

در مواقع عدم اطمینان – چه برگهای چرخان یا یک انتخابات قطبی – انگیزه اعمال کنترل بر چیزی، هر چیزی، می تواند قوی باشد. اما گاهی اوقات، مؤثرترین اقدام این است که رها کنیم، و فضا را برای امکانات جدید باز کنیم. پیتر دراکر، استاد مدیریت، این را نامید رها کردن هدفمند، تمرینی برای رها کردن آگاهانه چیزهایی که دیگر به ما خدمت نمی کنند. دراکر معتقد بود که رها کردن چیزهای قدیمی برای نوآوری و رشد شخصی ضروری است. در روانشناسی، مفهوم مشابهی وجود دارد: جدایی از هدفتوانایی عقب نشینی از هدفی که دیگر دست یافتنی یا سودمند نیست، که فواید ثابت شده ای برای بهزیستی ذهنی و جسمی دارد.

اما رها کردن کار آسانی نیست، به خصوص زمانی که پشتکار اغلب به عنوان یک فضیلت تجلیل می شود. پس چگونه می‌دانید که وقت آن رسیده است که به راه خود ادامه دهید یا به زیبایی تعظیم کنید؟ در اینجا چهار راه برای تصمیم گیری در مورد اینکه آیا زمان دوبرابر کردن یا رها کردن است، آورده شده است.

1. در مورد هدف اصلی فکر کنید

از خود بپرسید: چرا از ابتدا این هدف را شروع کردم؟ گاهی اوقات ما خود را در حال هل دادن به جلو می بینیم زیرا آنقدر در این فرآیند سرمایه گذاری کرده ایم که هدف اصلی را فراموش می کنیم. اما اگر دلیلی که در ابتدا به شما الهام شد دیگر مرتبط نیست، ممکن است زمان آن رسیده باشد که دوباره ارزیابی کنید.

فرض کنید یک پروژه را شروع کرده اید زیرا باعث پیشرفت شغلی شما می شود، اما اکنون بازار تغییر کرده است یا اولویت های شما تغییر کرده است. رها كردن هدفمند به معنای تسلیم شدن نیست، بلكه تشخیص این است كه هدفی به هدف خود عمل كرده است و فضایی برای چیزی فراهم می‌كند كه با جایی كه الان هستید همسو باشد.

این را امتحان کنید: پنج دقیقه وقت بگذارید و یادداشت کنید که چرا شروع کردید و امروز کجا هستید. آیا هدف همچنان در خدمت اهداف زندگی شماست؟ اگر نه، ممکن است به این فکر کنید که آن را رها کنید و تلاش های خود را تغییر دهید.

2. هزینه رفاه خود را ارزیابی کنید

تحقیقات نشان می دهد که نگه داشتن اهداف دست نیافتنی یا قدیمی می تواند به سلامت روحی و جسمی ما آسیب برساند. روانشناسان Carsten Wrosch و Greg Scheier مطالعه کرده اند جدایی از هدف و دریافتند افرادی که می توانند اهداف دست نیافتنی را رها کنند، سطوح پایین تری از استرس و رضایت بیشتری از زندگی را تجربه می کنند. وقتی خیلی محکم به هدفی می‌پیوندید، می‌تواند انرژی شما را تخلیه کند و چرخه‌ای از ناامیدی ایجاد کند، دقیقاً مانند خراشیدن برگ‌ها در طوفان باد.

نیاز به رها کردن فقط مربوط به تلاش های ناموفق یا ناامیدی نیست، بلکه به تأثیر آن بر رفاه شما نیز مربوط می شود. اگر هدفی باعث استرس، فرسودگی شغلی یا دور شدن از سایر زمینه‌های مهم زندگی می‌شود، ممکن است زمان ارزیابی مجدد فرا رسیده باشد.

این را امتحان کنید: هر نشانه فشاری را که در اطراف هدف خود احساس می کنید فهرست کنید. آیا بیشتر مضطرب، خسته یا ناامید هستید؟ اگر به نظر می رسد هزینه ها بیشتر از مزایای بالقوه است، می تواند نشانه رهایی از هدف به خاطر رفاه شما باشد.

3. فرصت هایی که از دست می دهید را بررسی کنید

رها كردن عمدي اغلب شامل تشخيص اين است كه با چسبيدن به يك چيز، ديگر امكانات را از دست مي دهيد. درست همانطور که تمرکز همسایه من روی چنگ زدن به این معنی بود که او از زیبایی یک حیاط وحشی و بادگیر لذت نمی برد، نگه داشتن اهداف قدیمی می تواند ما را از استفاده از فرصت های جدید باز دارد.

دراکر استدلال کرد که کنار گذاشتن رویه‌ها، عادت‌ها و حتی اهداف قدیمی، فضا را برای نوآوری و رشد شخصی باز می‌کند. ایده این نیست که در اولین نشانه دشواری همه چیز را رها کنید، بلکه ارزیابی کنید که آیا نگه داشتن مانع از رشد شما در مسیر جدیدی می شود یا خیر.

این را امتحان کنید: از خود بپرس، اگر این هدف را رها کنم، روی چه چیزی می توانم تمرکز کنم؟ چند پروژه، علایق یا اهداف جدید را فهرست کنید که اگر آنقدر در پروژه قدیمی نبودید، انرژی بیشتری برای آنها داشتید. دیدن دستاوردهای بالقوه می تواند باعث شود که رها کردن کمتر شبیه یک از دست دادن و بیشتر شبیه یک فرصت باشد.

4. سرمایه گذاری احساسی خود را بررسی کنید

رها کردن اغلب زمانی سخت‌تر است که ما عمیقاً روی یک هدف سرمایه‌گذاری کرده‌ایم، نه لزوماً به این دلیل که هنوز مهم است، بلکه به این دلیل که زمان و تلاش زیادی برای آن صرف کرده‌ایم. به این می گویند اشتباه هزینه غرق شده، تمایل به چسبیدن به چیزی صرفاً به دلیل منابعی که قبلاً برای آن صرف کرده ایم. اما نگه داشتن چیزی به خاطر تلاش های گذشته می تواند ما را در الگوهایی گیر کند که دیگر به ما خدمتی نمی کنند.

گاهی اوقات، رها کردن یک عمل شجاعانه است، راهی برای گفتن، “من تمام تلاشم را کردم و اکنون در حال انتخاب مسیر جدیدی هستم.” در مورد همسایه‌ام، این بدان معناست که از یک چمن کاملا آراسته عقب نشینی می‌کنم تا کمی هرج و مرج را در آغوش بگیرم – قبول این که هر برگ را نباید چنگک زد و هر جنگی نیازی به جنگیدن ندارد.

این را امتحان کنید: به این فکر کنید که آیا دلبستگی شما بر اساس ارتباط فعلی یا سرمایه گذاری گذشته است. اگر در درجه اول مربوط به دومی است، در نظر بگیرید که ممکن است زمان چرخش فرا رسیده باشد. از خود بپرسید: اگر امروز تازه شروع می کردم، آیا این کار را دنبال می کردم؟ اگر پاسخ منفی است، ممکن است زمان رها کردن آن فرا رسیده باشد.

پذیرش رهاسازی هدفمند و آزادی محور

زندگی اغلب برای ما “طوفان های باد” می فرستد تا یادآوری کند که کنترل محدودیت هایی دارد. چالش این است که تشخیص دهیم چه زمانی دوبرابر کردن دیگر به ما کمک نمی کند و چه زمانی بهتر است بادها را در آغوش بگیریم و رها کنیم. رها كردن هدفمند و رها كردن هدف در مورد شكست نيست. آنها در حال ایجاد فضا برای چیزهایی هستند که اکنون مهم هستند. همانطور که چمن همسایه من برای چند برگ پراکنده رنج نمی برد، زندگی ما نیز با رهایی از اهداف منسوخ شده رنج نمی برد. در عوض، ما فضا را برای رشد، نوآوری و شادی جدید ایجاد می کنیم.

دفعه بعد که متوجه شدید برگ ها را در یک طوفان استعاری در حال چنگ زدن می کنید، از خود بپرسید: آیا به این دلیل که هنوز مهم است، نگه دارم یا به این دلیل که می ترسم رها شوم؟ پاسخ ها ممکن است شما را غافلگیر کنند – و ممکن است شما را به مسیری جدید و رضایت بخش تر هدایت کنند.