کنترل اجباری در قانون بریتانیا در سال 2015 به عنوان یک جرم نوشته شد و به نوعی از سوء استفاده که در یک خانواده یا شراکت های صمیمی رخ می دهد اشاره دارد. کنترل اجباری یک عمل یا الگویی از اعمال حمله، تهدید، تحقیر، ارعاب یا سایر سوء استفاده‌ها است که برای آسیب رساندن، مجازات یا ترساندن قربانی طراحی شده است. هدف کنترل کننده تسلط کامل بر شریک زندگی خود، محدود کردن آزادی حرکت، امور مالی، فعالیت های اجتماعی، لباس، زندگی جنسی و شغل اوست. این نوع رفتار ظالمانه گاهی اوقات تروریسم شریک صمیمی نامیده می شود، زیرا همه جنبه های زندگی را در بر می گیرد و فضایی از فلج و ترس را برای شریک زندگی و سایر اعضای خانواده ایجاد می کند. مانند سایر اشکال تروریسم، کنترل کننده اجباری برای اطمینان از برآورده شدن نیازهای خود نیازی به اعمال خشونت فیزیکی ندارد. تهدید به خشونت می تواند کافی باشد.

برای بیش از 30 سال، من با کنترل کننده های اجباری و قربانیان آنها کار کرده ام، که در معرض بسیاری از راه های بروز این سوء استفاده و پیامدهای وحشتناک آن قرار گرفته ام. استفاده گهگاهی از خشونت، که گاهی علیه شریک زندگی، در مواقعی دیگر علیه کودکان یا حتی حیوانات خانگی خانواده انجام می شود، بدن و ذهن قربانیان را زخمی می کند. از قضا، بسیاری از این کنترل‌کنندگان خودشان در دوران کودکی قربانی آزار و اذیت شده‌اند و یاد گرفته‌اند که رفتار با دیگران با خشونت، ترس و ارعاب مطمئن‌ترین راه برای حفظ کنترل است. به عنوان بزرگسالان، از ترس طرد شدن، رها شدن و تحقیر، این احساسات را به دیگران فرافکنی می کنند و نقش خود را به عنوان مسئولی که هیچ کس جرات ترک کردنش را ندارد، تثبیت می کنند.

من با زنان متعددی کار کرده‌ام که کودکان و بعداً قربانیان روابط آزاردهنده بودند، اما می‌گفتند که خشونت و کنترل اجباری در ابتدا نشانه‌های مراقبت از آنها بود. در حالی که آنها این سوءاستفاده را نمی‌خواستند و آگاهانه آن را انتخاب نمی‌کردند، در برخی از سطوح احساس «طبیعی» می‌کردند و نشان می‌داد که اهمیت دارند و شرکایشان به آنها نیاز دارند. تنها پس از سال‌ها سوء استفاده و ظلم به دست شرکای خود، سرانجام توانستند کنترل اجباری را ببینند، نه اثبات عشقی را که در ابتدا تصور می‌کردند. برای زنان دیگر، این الگو متفاوت است، به این ترتیب که زن کنترل کننده اجباری می شود، همانطور که در مورد پائولا در کتابم توضیح می دهم. اگر عشق می تواند بکشد. با این حال، در سال منتهی به دسامبر 2022 در انگلستان و ولز، در بیش از 97٪ موارد محکومیت به دلیل کنترل اجباری، مرتکب مرد بود. تحقیقات نشان می دهد که اکثر قربانیان زن هستند.

روشن کردن گاز اغلب یک عنصر کنترل اجباری است. در اینجا آزارگر قربانیان خود را متقاعد می کند که درک آنها از واقعیت اشتباه است و باورها و تجربیات آنها محصول یک ذهن آشفته است. این یک شکل قدرتمند و مخرب از سوء استفاده است و شامل انکار واقعیت تجربه دیگران، تضعیف درک آنها از جهان و اصرار بر اینکه آنها دیوانه، متوهم، احمق یا اشتباه هستند. قربانی شروع به شک و تردید در خود می کند و ظرفیت او برای ابراز وجود بیشتر از بین می رود. هنگامی که در حال حاضر در حالت سردرگمی، ترس و درماندگی هستید، از دست دادن اعتماد به دنیا و خود آسان است. اگر قربانی سعی کند با متجاوز خود روبرو شود و به راه‌هایی که رفتار او اشتباه است، یا روایت او از واقعیت نادرست اشاره کند، این اتهام به او تحمیل می‌شود، زیرا به آنها گفته می‌شود که دارند آن را می‌سازند. ، دیوانه، حسود، پارانوئید و مشکوک.

اصطلاح “نور گاز” به نمایشنامه سال 1938 و فیلم بعدی اشاره دارد که در آن شریک کنترل کننده ذهن همسر جدیدش را به گره های دردناکی تبدیل می کند که او سعی می کند اتفاقات عجیب و غریب را درک کند، از جمله سوسو زدن چراغ های گاز بدون دلیل. همانطور که او به طور فزاینده ای منزوی می شود، به دلیل کنترل اجباری شوهرش بر او، و دخالت او به عنوان یک خانه دار برای حمایت از دستکاری ها و حقه های او، او به از دست دادن ذهن خود نزدیک می شود. این فرسایش چشمگیر اما تدریجی اعتماد به نفس ادامه می یابد، تا زمانی که با حمایت، او احساس می کند که می تواند با شوهرش مقابله کند و احساس خود را به دست آورد و به برداشت های خود اعتماد کند. متأسفانه، خارج از ادبیات داستانی، همیشه این امکان وجود ندارد، زیرا قربانیان آتش سوزی و کنترل اجباری می توانند به طور فزاینده ای درمانده شوند و به طور کامل به برداشت های سوء استفاده کنندگان خود ایمان بیاورند و این تحقیرها و تحریف ها را به عنوان بازتاب های دقیق بپذیرند و درونی کنند.

فرآیندی که از طریق آن “گاز لایت” کار می کند را می توان از طریق مفهوم روانکاوانه “هویت فرافکنی” درک کرد که در آن یک کنترل کننده بخش های غیرقابل قبول خود را انکار می کند، آنها را به جای آن در شخص دیگری می بیند، و بر این انکار و انکار، برای مثال، ضعف پافشاری می کند. ، ترس ، ناتوانی ، اشتباه کردن. بخش دیگر فرافکنی، «شناسایی» یا «شناسایی فرافکنانه» است که در آن فرد مورد هدف با این ویژگی‌های ناخواسته شروع به باور به آنها می‌کند و به خود شک می‌کند و خود را از چشم کنترل‌کننده می‌بیند. این یک پیش‌گویی مخرب خودکامه است که در قربانیان روابط آزاردهنده دیده می‌شود، جایی که شرکای گاز سوزشان آنها را به این باور رسانده است که مشکل خودشان هستند، آنها «پارانوئید» یا دیوانه هستند و این تقصیر آنهاست که اشتباه می‌کنند. به عنوان مثال می توان به ارزیابی مجدد کنترل کننده از دوستان یا خانواده شریک زندگی خود اشاره کرد که مورد تحقیر و سپس بیگانه شدن قرار می گیرند، در امتداد این جمله که “شما فکر می کنید آنها دوستان خوبی هستند که اهمیت می دهند، اما اینطور نیست، آنها شلخته های خودخواه هستند که از شما استفاده می کنند” یا مادرت دارد رابطه ما را از بین می‌برد و فقط به اینجا می‌آید که سعی کند تو را در کنار خودش نگه دارد. او به عشق ما حسادت می کند و می خواهد ما را از هم جدا کند. آنها این تحریفات را می پذیرند; از ترس عواقب ناشی از به چالش کشیدن تبلیغات و رژیم کنترل کننده، به طور فزاینده ای درمانده و به سوء استفاده کننده وابسته می شوند.

قربانیان برای رهایی از نور گاز و بازیابی ایمان به ذهن خود، به حمایت و تایید نیاز دارند. این اغلب باید از تأثیرات خارجی ناشی شود، که می توانند پیوندی را به واقعیت بازگردانند و اعتماد به ادراکات خود را بازگردانند. در برخی موارد، این فرآیند سال‌ها طول می‌کشد، زیرا کنترل‌کننده‌های اجباری هر کاری می‌کنند تا قربانیان خود را از هر کسی یا هر چیزی که می‌تواند طلسم آن‌ها را بشکند، نگاهی اجمالی به آزادی ارائه دهد، یا سلامت عقلشان را توجیه کند، دور نگه دارند. روشن کردن گاز و کنترل اجباری می تواند مادام العمر و ویرانگر باشد. ما نیاز فوری به افزایش آگاهی در مورد قدرت آزار روانی و همچنین فیزیکی، و ماهیت موذیانه گاز سوزی داریم و راه هایی برای فرار و بهبودی فراهم می کنیم.

برای پیدا کردن یک درمانگر، لطفا به مراجعه کنید راهنمای درمان روانشناسی امروز.