حفظ روابط عاشقانه بسیار سخت است زیرا عاشق شدن بسیار آسان است. هورمون‌ها و انتقال‌دهنده‌های عصبی قدرتمند حواس ما را تقویت می‌کنند، محرک‌های اولیه را فعال می‌کنند و دفاع ما را کاهش می‌دهند. تا حد زیادی ما را عاشق می کنند. با وجود پیچیدگی های عظیم روابط مدرن، مغز انسان واقعاً می خواهد عشق ورزید.

افسوس، زیست شناسی که ما را به هم نزدیک می کند، ما را با هم نگه نمی دارد. در واقع، زیست شناسی زندگی مشترک در شادی را برای بیش از چند سال دشوار می کند. این احتمالاً به این دلیل است که زیست‌شناسی پیوند عاطفی در زمانی توسعه یافت که انسان‌ها قبیله‌ای بودند، نه جفت‌پیوند. حفظ ارتباط جمعی برای بقا مهمتر از حفظ ارتباط صمیمی بود. تمرکز دو فرد بر روی یکدیگر تولید مثل بود، نه ساختن یک زندگی مشترک آنطور که اکنون می خواهیم.

علاوه بر این، احساسات با تغییر، چه در محیط و چه در درون – افکار، تخیل یا احساسات تحریک می شوند. وقتی همه چیز یکسان است – یعنی آشنا – احساسات فروکش می کند. بدی‌ها اینگونه قابل تحمل می‌شوند: وقتی آن شرایط وحشتناک عادی شد، مردم با زندان، محرومیت و ناراحتی سازگار می‌شوند. اما این نیز این است که وقتی خوب به حالت عادی تبدیل شود، خسته کننده می شود.

البته زیست شناسی تنها بخشی از داستان است. عوامل اجتماعی و فرهنگی که زمانی به حفظ روابط بلندمدت کمک می کردند، مانعی برای آنها شده است. به عنوان مثال، ازدواج برای عشق در تاریخ بشر نسبتاً جدید است. تا چند صد سال پیش، ازدواج کاملاً یک ترتیب سیاسی، اجتماعی یا خانوادگی بود. یک مقام بالاتر شما را متعهد به اتحاد با فردی می کند که به سختی می شناسید. گاهی حتی تا مراسم عروسی نامزدت را نمی دیدی. («برداشتن حجاب» اغلب اولین باری بود که شرکایشان رو در رو می‌شدند. بسیاری از مردم این سنت را حفظ می‌کردند، و همچنین اجازه نمی‌دادند داماد عروس را در روز عروسی‌شان ببیند، حتی زمانی که چند بار با هم زندگی می‌کنند. سالها.) بنابراین در گذشته، دو نفر با سطوح بسیار پایین علاقه، اعتماد، دلسوزی و عشق به یکدیگر توافق کردند که اتحادیه تشکیل دهند و زندگی مشترکی را بسازند. از چنین نقطه شروع احساسی پایینی، جایی برای رفتن نیست جز بالا رفتن.

در دوران مدرن، ما از سطوح بسیار بالایی از علاقه، اعتماد، شفقت و عشق شروع می کنیم – سطوح ناپایدار با توجه به تمرکز و انرژی احساسی که مصرف می کنند. برای ما، جایی برای رفتن نیست جز پایین.

با از بین رفتن پیوند بین آنها، زوج مدرن شروع به تجربه گناه، شرم و اضطراب می کنند. از دست دادن شیفتگی معمولاً اولین بحران روابط عشقی است که در سال دوم زندگی مشترک رخ می دهد. اگر زوج‌ها با این بحران در بخش‌های عمیق‌تر مغزشان – مغز بزرگسالان – کنار نیایند، احساس گناه، شرم و اضطراب آنها به رنجش، خشم و در نهایت تحقیر و انزجار تبدیل می‌شود.

فشار ویرانگر بر روابط طولانی مدت عشقی از زوال شدید خانواده گسترده پدید آمد. تا چند نسل پیش، خانواده هسته‌ای – دو والدین و فرزندانی که تنها با هم زندگی می‌کنند – امری نادر بود. به طور معمول، مادربزرگ در طبقه بالا بود، عمه سالی در زیرزمین و عمو فرد در اتاق اضافی. اگر زیر یک سقف نبودند، همسایه یا آن طرف خیابان بودند. خانواده‌های بزرگ به زوج‌ها کمک زیادی برای فرزندان و امور مالی می‌دادند. تقریباً به همان اندازه مهم، اعضای خانواده گسترده اغلب افراد معتمد عاطفی برای همسران تحت محاصره بودند. برخلاف پیشینیان خود، زوج هایی که اکنون سعی در حفظ روابط صمیمانه دارند، کاملاً خودشان هستند.

عادت در مقابل عشق

عادت ها مانع عشق می شوند. مغز مجموعه‌ای از پاسخ‌های شرطی‌شده را برای جعل عادت‌ها در کنار هم قرار می‌دهد، که رفتارهایی هستند که با خلبان خودکار اجرا می‌شوند – کارهایی که ما بدون فکر کردن انجام می‌دهیم. بسیاری از کارهایی که انجام می دهیم بر اساس عادت انجام می دهیم. به طور واضح تر، عادات تحت استرس حکومت می کنند، زمانی که منابع ذهنی مورد نیاز برای رفتارهای آگاهانه تصمیم گیری شده مالیات می گیرند. آموزش گسترده برای مشاغل استرس زا – از خدمت سربازی تا کنترل ترافیک هوایی – برای غلبه بر غلبه واکنش ها و عادات شرطی تحت استرس ضروری است.

عدم رعایت عادات گذشته مغز، زمانی که شرایط سخت می شود، مشکل بزرگی در حفظ احساسات عشق، علاقه، شفقت و اعتماد ایجاد می کند. بیشتر پاسخ‌های احساسی ما قبل از اینکه بخش عمیق مغز -قشر جلوی پیشانی فوقانی – کاملاً میلین شود (آنلاین) شرطی شده و به عادت‌هایی تبدیل شده‌اند. بدون هورمون‌ها و انتقال‌دهنده‌های عصبی عشق بر این عادت‌ها (همانطور که هنگام عاشق شدن انجام می‌دهند)، ما بارها و بارها همان اشتباهات خود محوری را مرتکب می‌شویم. تحت استرس، بخش کمتر پیچیده مغز توانایی فراخوانی بیشتر آنچه را که در مورد عشق و زندگی آموخته ایم را از بین می برد.

بسیاری از عاداتی که تحت استرس فعال می شوند – سرزنش کردن، فریاد زدن، سنگ اندازی کردن، بی ارزش کردن عزیزان – ارزش های عمیق ما را نقض می کنند. برای فرار از احساس گناه، شرم و اضطرابی که در نقض ارزش‌های عمیق‌تر اجتناب‌ناپذیر هستند، به جای تنظیم پاسخ‌های شبه کودک نوپا، از قشر جلوی مغز برای توجیه استفاده می‌کنیم. تجربه به ما می گوید که رفتار موجه احتمالاً تکرار می شود. وقتی شرکای بی ارزش کردن یکدیگر را توجیه می کنند، رابطه فقط در طول زمان می تواند زوال یابد.

عشق سر به فلک کشیده

عشق سر به فلک کشیده از محدودیت های عادت های عاطفی فراتر می رود و به ما کمک می کند تا قدرتمندترین و انسانی ترین شریکی باشیم که می توانیم باشیم. عشق سر به فلک کشیده رابطه ای را بر اساس میل و نه نیاز عاطفی، بر اساس حمایت به جای تقاضا، بر ارزش های پایدار و نه احساسات موقت ایجاد می کند.

عشق سر به فلک کشیده رشد فردی و هارمونی روابط را پرورش می دهد، همانطور که نوازندگان در یک دوئت به یکدیگر کمک می کنند. آنها تا آنجایی که برای اجرای خوب یک واحد لازم است سازهای خودشان را تمرین می کنند. تنها در این صورت است که آنها رزونانس های فردی خود را با هم تطبیق می دهند تا کاری بزرگتر از آنچه که می توانند به تنهایی انجام دهند – هارمونی. در میان سر و صدای گاه طاقت فرسا زندگی مدرن، عشق سر به فلک کشیده پژواک بسیار ضعیفی از معنای انسان بودن را آشکار می کند.