سارا به کمد سرریز خود خیره شد و با وجود داشتن لباس بیشتر از آنچه در یک ماه می توانست بپوشد ، ناراضی است. در سراسر شهر ، مارکوس برای صدمین بار آن روز ، سبد سرمایه گذاری خود را تازه کرد ، دستاوردهای متوسط ​​وی به نوعی نتواند گرسنگی گرسنگی را برای ثروت بیشتر تضعیف کند. در همین حال ، النا از طریق رسانه های اجتماعی پیمایش کرد و لایک ها را جمع کرد و دنبال کرد که هرگز به نظر نمی رسید که خلاء درون او را برآورده کند. این سناریوهای مدرن یک حقیقت باستانی را منعکس می کنند: انسان ها به طور دائمی با تمایل سیری ناپذیر برای بیشتر هدایت می شوند ، و روانشناسی تکاملی توضیحات قانع کننده ای را برای این جنبه اساسی ماهیت ما ارائه می دهد.

طرح تکاملی سکته

ریشه های پیگیری بی امان ما از “بیشتر” میلیون ها سال را به اجداد شکارچی ما بازگرداند ، که با واقعیت های سخت کمبود و عدم اطمینان روبرو بودند. کسانی که دارای یک سیری ناپذیر برای به دست آوردن منابع ، وضعیت و ارتباطات اجتماعی هستند ، بیشتر زنده مانده و با موفقیت تولید مثل می کردند. این ضرورت تکاملی به معماری عصبی ما سخت شد و آنچه را که محققان آن را “تردمیل هیدونیک” می نامند ، ایجاد کرد – یک پدیده روانشناختی که در آنجا با وجود تغییرات مثبت یا منفی زندگی به سرعت به سطوح رضایتمندی پایه باز می گردیم (Brickman & Campbell ، 1971).

اجداد ما که در مواقع فراوان غذا را احتکار می کردند ، بیشتر از دوره های قحطی زنده می مانند. کسانی که به طور مداوم به دنبال وضعیت اجتماعی بالاتری بودند ، دسترسی بهتری به همسران و منابع داشتند. این مزایای بقا به این معنی بود که ژنهایی که باعث افزایش رفتارهای اکتسابی می شوند ، از طریق نسل ها منتقل می شوند و سرانجام به جنبه های اساسی روانشناسی انسانی تبدیل می شوند. امروز ، حتی اگر بیشتر ما در وفور بی سابقه ای زندگی می کنیم ، مغز ما هنوز تحت همان برنامه نویسی باستانی کار می کند که “بیشتر” با بقا و موفقیت تولید مثل است.

مکانیسم های نارضایتی مدرن

مبنای تکاملی برای ماهیت سیری ناپذیر ما هنگامی که مکانیسم های روانشناختی خاص را بررسی می کنیم واضح تر می شود. تحقیقات در روانشناسی تکاملی نشان می دهد که انسانها دارای آنچه دانشمندان “سازگاری خاص دامنه” می نامند-ماژول های ذهنی خاص که برای حل چالش های خاص بقا تکامل یافته اند (Cosmides & Tooby ، 1992). اینها شامل ماژول هایی برای دستیابی به منابع ، رقابت وضعیت و انتخاب همسر است که همه اینها به تلاش بی پایان ما برای اطلاعات بیشتر کمک می کند.

پدیده مقایسه اجتماعی را در نظر بگیرید ، که بیشتر رفتار مصرف ما را به دنبال دارد. اجداد ما در گروه های کوچکی زندگی می کردند که وضعیت نسبی دسترسی به منابع و همسران را تعیین می کرد. کسانی که به طور مداوم موقعیت خود را نسبت به دیگران کنترل می کردند و هدف از آن برای بهبود آن مزایای قابل توجهی به دست آوردند. این غریزه مقایسه امروزه با قدرت فعال است و در همه چیز از مصرف آشکار گرفته تا رقابت در رسانه های اجتماعی آشکار می شود. ما ارزش خود را نه با استانداردهای مطلق ارزیابی می کنیم بلکه با نحوه جمع شدن در برابر همسالان خود ، یک چرخه بی پایان برای تمایل بیشتر برای حفظ یا بهبود موقعیت نسبی خود ایجاد می کنیم.

تردمیل هیدونیک از طریق چندین مکانیسم روانشناختی عمل می کند که منعکس کننده میراث تکاملی ما است. هنگامی که ما چیزی را که می خواهیم – یک مالکیت جدید ، دستاورد یا تجربه – به دست می آوریم ، مغز ما دوپامین را آزاد می کند و باعث ایجاد لذت و رضایت می شود. با این حال ، این پاسخ عصبی شیمیایی موقتی است. مغز ما به سرعت با شرایط جدید سازگار می شود و سطح دوپامین را به پایه باز می گرداند. این سازگاری با جلوگیری از نارضایتی و حفظ انگیزه برای ادامه منابع و فرصت ها ، به اجداد ما خدمت کرد.

به دنبال وضعیت ، یک راننده تکاملی مهم دیگر در پشت ماهیت سیری ناپذیر ما است. در طول تاریخ ، افراد با وضعیت بالاتر از دسترسی بهتر به غذا ، سرپناه ، همسران و محافظت برخوردار بودند. این باعث ایجاد فشار انتخابی شدید شد و از کسانی که بی امان ارتفاع وضعیت را دنبال می کردند ، حمایت می کند. تظاهرات مدرن این محرک باستانی شامل دستیابی به کالاهای لوکس ، مشاغل معتبر و تأثیر رسانه های اجتماعی است. ما نمادهای وضعیت را لزوماً به این دلیل که آنها مزایای عملی ارائه می دهند ، جمع می کنیم ، بلکه به این دلیل که آنها موقعیت ما را در سلسله مراتب اجتماعی نشان می دهند. این رفتار یک بار بقا و موفقیت تولید مثل را تعیین کرد.

کسب منابع همچنین منعکس کننده برنامه نویسی عمیق تکاملی است. اجداد ما با محیط های غیرقابل پیش بینی روبرو بودند که کمبود مواد غذایی رایج بود. کسانی که هرگز نمی توانند منابع “کافی” داشته باشند ، بیشتر از دوره های لاغر زنده می مانند. این طرز فکر کمبود امروزه ، حتی در زمینه های فراوانی ، همچنان ادامه دارد. ما دارایی ، پول و تجربیات را تا حدودی جمع می کنیم زیرا مغز ما “به اندازه کافی” را به عنوان نارضایتی خطرناک تعبیر می کند که ممکن است منجر به مشکلات آینده شود.

فشارهای انتخاب همسر بیشتر گرایشهای سیری ناپذیر ما را توضیح می دهد. در طول تکامل ، افرادی که می توانستند چندین همسر با کیفیت بالا را جذب کنند ، از موفقیت تولید مثل بیشتری برخوردار بودند. این منجر به مکانیسم های روانشناختی شد که دائماً فرصت های فتح عاشقانه و جنسی را ارزیابی و دنبال می کنند. حتی در روابط متعهد ، این برنامه های باستانی همچنان به فعالیت خود ادامه می دهند و به احساساتی که وضعیت فعلی ما کافی نیست ، کمک می کند.

خلاص شدن از برنامه نویسی باستان

چالش دنیای مدرن ما این است که بدانیم این مکانیسم های روانی تکامل یافته ، در حالی که برای اجداد ما تطبیقی ​​می شوند ، می توانند در زمینه های معاصر ناسازگار شوند. همان درایوهایی که زمانی بقا را تضمین می کردند اکنون به بدهی مصرف کننده ، تخریب محیط زیست و پریشانی روانی کمک می کنند. درک ریشه های تکاملی ماهیت سیری ناپذیر ما این رفتارها را بهانه نمی کند. با این حال ، این بینش ارزشمندی را در مورد اینکه چرا تغییر بسیار دشوار است ، فراهم می کند.

تحقیقات در روانشناسی مثبت نشان می دهد که آگاهی از این الگوهای تکاملی می تواند به ما در توسعه روابط سالم تر با میل و کسب کمک کند (Seligman ، 2011). با درک اینکه مغز ما سیم کشی شده است تا همیشه بیشتر بخواهیم ، می توانیم در مورد آنچه برای بهزیستی نیاز داریم ، انتخاب های آگاهانه تری انجام دهیم. این ممکن است شامل تمرین قدردانی ، تعیین محدودیت های عمدی بر مصرف یا یافتن رضایت از تجربیات به جای دارایی باشد.

دیدگاه تکاملی همچنین بر اهمیت ارتباطات جامعه و اجتماعی در پرداختن به ماهیت سیری ناپذیر ما تأکید دارد. اجداد ما صرفاً از طریق انباشت فردی ، امنیت و رضایت را از طریق پیوندهای اجتماعی قوی پیدا کردند. تحقیقات مدرن از این امر پشتیبانی می کند ، و این نشان می دهد که افراد دارای روابط اجتماعی قوی ، بدون در نظر گرفتن ثروت مادی خود ، رضایت از زندگی بالاتر را گزارش می کنند (Diener & Biswas-Diener ، 2008).

در نهایت ، درک اینکه چرا بیشتر هرگز کافی نیست ، نیازی به شناخت این است که ما میراث روانی میلیون ها سال فشار تکاملی را تحمل می کنیم. ماهیت سیری ناپذیر ما یک نقص شخصیتی نیست بلکه مکانیسم تطبیقی ​​است که به زنده ماندن و شکوفایی گونه های ما کمک کرده است. با تصدیق این میراث تکاملی و آگاهانه انتخاب چگونگی پاسخ به این درایوهای باستانی ، می توانیم با خواسته های خود به صلح بیشتری برسیم و در عین حال که هنوز هم نیاز اساسی بشر به رشد و ارتباط را گرامی می داریم.