هدف از شاد بودن سوال کردن سخت است. همه چیزهای دیگر برابر هستند، می توان گفت که احساس خوب بهتر از احساس بد است. با این حال، اگر جستجوی خوشبختی فراگیر شود، چه؟ آیا این امکان وجود دارد که بتوانید تلاش برای خوشبختی را به بالاترین سطح برسانید؟

شاید در حال حاضر احساس می کنید که همه چیز برای شما خوب پیش می رود. اگر کسی پرسشنامه ای را زیر بینی شما فشار دهد و از شما بخواهد که به شادی خود امتیاز دهید، شاید 9.5 از 10 باشد. اما آیا فقط پرسیدن این سوال برای از بین بردن احساس خوب شما کافی است؟ و اگر همان پرسشنامه از شما بخواهد که اهمیت این خلق و خوی خوب را ارزیابی کنید، چه؟ توقف و اندیشیدن در این مورد به طور بالقوه می تواند آن روحیه خوب را حتی دورتر کند.

خواستن در مقابل شاد بودن

طبق مطالعه جدیدی که توسط فلیسیا زرواس و همکارانش از دانشگاه نیویورک (2024) انجام شد، همه افراد مجبور نیستند به شادی خود فکر کنند. تفاوت های فردی در آرزوی شاد بودن (در نظر گرفتن شادی به عنوان یک هدف) و قضاوت در مورد شادی خود (نگرانی در مورد شادی) وجود دارد. اکثر تحقیقات، Zerwas و همکاران. حفظ، این دو جنبه بسیار متفاوت از معادله شادی را به هم می زند.

تیم تحت رهبری NYU اشاره می کند که در نهایت ارزش گذاری شادی می تواند نتیجه معکوس داشته باشد، اما در اکثر موارد، تحقیقات از این ایده حمایت می کند که افراد حتی زمانی که انگیزه بالایی برای رسیدن به این وضعیت دارند می توانند شاد باشند. شاید مشکل زمانی پیش بیاید که مردم نه تنها می خواهند شاد باشند، بلکه زمانی که اگر «به اندازه کافی» خوشحال نیستند، خود را به شدت قضاوت می کنند.

زرواس و همکاران یک مدل نظری برای پیش‌بینی بهزیستی کلی پیشنهاد دهید که در آن اولین گام تعیین یک هدف شادی (آرزوی شاد بودن) است. اینجا مشکلی نیست در مرحله دوم این فرآیند، زمانی که افراد شروع به نظارت بر پیشرفت خود به سمت هدف شادی می کنند، خطرات بالقوه وارد می شود. اکنون، آنها شروع به مقایسه فعلی خود با شادی مطلوب می کنند، جایی که نگرانی وارد می شود.

ممکن است یک «فراموشن» (احساس در مورد یک احساس) ظاهر شود که در آن افراد از نرسیدن به هدف خود احساس ناامیدی کنند. آنچه ممکن است با سطوح متوسط ​​شادی شروع شود، با ایجاد فرااحساسات شروع به تنزل می کند. تنها راه برای متوقف کردن اثر گلوله برفی این است که مردم خود را از آن متا احساس رها کنند.

تست مدل شادی

در تجزیه و تحلیل چشمگیر داده های جمع آوری شده از بیش از 1800 نمونه دانش آموز و جامعه، زرواس و همکاران. از معیارهای شادی جمع آوری شده از روش های روزانه، طولی (پیگیری) و مقطعی (یک بار) استفاده کرد. تغییرات بین این مطالعات به تیم تحقیقاتی اجازه داد تا اجزای اصلی مدل خود را آزمایش کنند.

نویسندگان پس از بازنگری مجموعه اولیه مواردی که در نظر گرفته شده بودند تا از نگرانی‌های مشتاق در مقابل شادی استفاده کنند، به مقیاس‌های زیر رسیدند. شما می توانید خود را در این ساز نهایی آزمایش کنید. با هر عبارت از 1 تا 7 به gareemnt خود امتیاز دهید، که 7 قوی ترین توافق است:

آرزوی خوشبختی

احساس خوشبختی برای من بسیار مهم است.

من برای چیزهایی در زندگی ارزش قائل هستم تا جایی که بر شادی شخصی من تأثیر بگذارند.

برای داشتن یک زندگی معنادار، باید بیشتر اوقات شاد باشم.

اینکه چقدر در هر لحظه خوشحال هستم، چیزهای زیادی در مورد ارزش زندگی من می گوید.

نگرانی در مورد شادی

من نگران خوشبختی خود هستم حتی زمانی که احساس خوشبختی می کنم.

اگر احساس خوشبختی نکنم، نگران آن هستم.

اگر احساس خوشبختی نکنم، شاید مشکلی برایم پیش آمده باشد.

وقتی احساس خوشبختی نمی کنم تا حدودی ناراحت می شوم.

اگر می‌خواهید خودتان را با افراد نمونه مقایسه کنید، میانگین‌ها برای آیتم‌های مشتاق بین 2.9 تا 3.4 بود (که اکثر افراد بین 2 تا 4.3 امتیاز می‌گرفتند)، اما از نظر نگرانی بالاتر بود، با میانگین‌ها در اطراف 4 (با بیشترین امتیازها) حدود 2.8 و 5.2).

سایر معیارها شامل رضایت از زندگی، بهزیستی روانشناختی، علائم افسردگی و احساس عمومی نگرانی بود. در مطالعات با استفاده از نمونه‌های بزرگسالان جامعه (برگرفته از دنور، برکلی، و یک وب‌سایت ملی آنلاین)، شرکت‌کنندگان خود را در یک دوره 6 ماهه، در هشت دفتر خاطرات روزانه یا در یک مقطع زمانی ارزیابی کردند. در این مطالعه 6 ماهه، شرکت کنندگان همچنین فرااحساسات خود را با مواردی مانند “از احساساتی که در طول رویداد تجربه کردم احساس ناامیدی کردم” ارزیابی کردند.

هر مطالعه فرعی به مؤلفه‌های مختلفی از مقیاس‌های شادی مشتاق-نگرانی اشاره کرد. تجزیه و تحلیل نهایی از آنچه «میانجی گری» نامیده می شود استفاده کرد تا بررسی کند که چرا، پس از کنترل مقیاس مشتاق، نگرانی در مورد شادی می تواند منجر به رفاه کمتر شود. نویسندگان همچنین نمرات را در مقیاس نگرانی کنترل کردند.

با عطف به یافته ها، نگرانی در مورد شادی در واقع با بهزیستی بعدی (در مطالعه پیگیری شش ماهه) همبستگی داشت، اما این همبستگی زمانی که فرااحساسات منفی در طول رویدادهای مثبت وارد معادله شد، به طور قابل توجهی کاهش یافت.

به طور کلی، همانطور که نویسندگان نتیجه گرفتند، آرزوی خوشبختی “در کل نسبتا بی ضرر است”؛ اولویت دادن به میل به احساس خوب اشکالی ندارد. مطابق با مدل نظری آنها، خطر ناشی از آن فرااحساس احساس ناامیدی از خود است. مهم نیست. اینکه چقدر خوشحال هستید، به عبارت دیگر، احساس اینکه علامت را از دست داده اید، راه مطمئنی برای کاهش افزایش بهزیستی است که در غیر این صورت می توانستید تجربه کنید.

تبدیل شادی به یک تعقیب لذت بخش

طنز کامل در این یافته‌ها باید بدیهی باشد: هنگامی که آینه ارزیابی خود را به وضعیت فعلی ذهن خود تبدیل کردید، همه چیز می‌تواند با ضربان قلب از بین برود. متأسفانه، جنبش روانشناسی مثبت، با تأکید بر شادی به عنوان یک نتیجه، به طور بالقوه می تواند فرااحساس ناامیدی را در افرادی که مستعد بررسی منفی خود هستند افزایش دهد. دوباره، نویسندگان تفاوت‌های فردی را بررسی کردند، به این معنی که برخی افراد می‌توانند از دام فرااحساس فرار کنند و برخی دیگر نمی‌توانند.

با این حال، یک هشدار وجود دارد که نویسندگان آن را در مورد پاسخ‌های عاطفی منفی به پیشرفت شما به سمت اهداف بدون توجه به اینکه در بخش شادی به خود سخت می‌گیرید، متذکر می‌شوند. در بسیاری از موارد، اگر بدانید که در رسیدن به اهداف خود کوتاهی کرده اید، می تواند به شما کمک کند تا تلاش های خود را تغییر دهید. برای مثال، ممکن است روی یک سند با همکاران یا روی یک پروژه با داوطلبان دیگر کار کنید و فقط احساس کنید که دقیقاً جایی نیست که دوست دارید باشد. تشخیص اینکه بیشتر مورد نیاز است یک پاسخ انطباقی است.

با این حال، وقتی صحبت از شادی به میان می‌آید، فرااحساس تأثیری دارد که «نفوذ منفی را به احساس فعلی وارد می‌کند و فرد را از شادی دورتر می‌کند.» به عبارت دیگر، اجازه دهید احساسات، خوب یا بد، شما را بشویید، نه این آنها را زیر میکروسکوپ عدم تناسب برخی از معیارهای دست نیافتنی.

برای جمع بندی، هدف خوشبختی به خودی خود خوب است. اجازه دادن به آن رشد به یک وضعیت دست نیافتنی از کمال، تنها تحقق شما را بسیار گریزان می کند.