منبع: pixelshot / Canva

آیا می‌دانستید که بیشتر مادران تازه‌کار دچار برخی از بلوزهای کودک می‌شوند؟ اول، اضطراب و استرسی است که آنها احساس می‌کنند، زیرا چیزهای زیادی وجود دارد که از آینده‌شان اطلاعی ندارند. بعد، این احتمال وجود دارد که آنها خیلی کم می خوابند! علاوه بر این، بیش از 70 درصد از تازه مادران نیز به کاهش سریع استروژن و پروژسترون پس از تولد و افزایش سریع سطح پرولاکتین (برای شیردهی) واکنش نشان می دهند. همه این تغییرات شیمیایی بر مراکز ثبات عاطفی مغز تأثیر می گذارد و می تواند باعث ایجاد نوسانات خلقی شود. بچه بلوز.¹

خبر خوب این است که تغییرات محدود به زمان هستند و خود اصلاح می شوند. بعد از دو تا چهار هفته پس از زایمان، بلوز نوزادی معمولاً خود به خود بلند می شود. اما افسردگی پس از زایمان (PPD) شکلی از بلوز کودک نیست. PPD از بسیاری جهات با بیبی بلوز متفاوت است:

اگرچه بلوز نوزادی می تواند به معنای غم و اندوه غیرمنتظره و غیرقابل توضیح باشد، خستگی و نگرانی شدید، علائم معمولاً به اندازه کافی خفیف هستند که امکان عملکرد روزانه و پیوند با نوزاد جدید را فراهم کنند. از سوی دیگر، علائم PPD شدیدتر است و معمولاً شامل احساس ناامیدی، احساس گناه در مورد عدم احساس شادی یا حتی افکار خودکشی است. از آنجایی که عملکرد روزانه مختل است، PPD می تواند بر کودکان و همچنین مادران تأثیر بگذارد.²

محرک‌های PPD محدود به زمان نیستند و مانند تغییرات استروژن و پروژسترون که باعث بلوز نوزادی می‌شوند، خود اصلاح می‌شوند. علاوه بر عدم تعادل هورمونی پس از زایمان که در بلوز نوزاد دخیل است، محرک‌های PPD ممکن است شامل اختلال در عملکرد تیروئید، اختلال در مسیرهای انتقال دهنده عصبی سروتونین و دوپامین در مغز (که خلق و خوی ما را تنظیم می‌کنند)، فعال شدن یک استعداد ژنتیکی احتمالی، یا فعال شدن مجدد باشد. افسردگی قبلی، تعامل با تغذیه نامناسب و بارداری دشوار. بنابراین، علائم افسردگی پس از زایمان می‌تواند بسیار طولانی‌تر باشد – از ماه‌ها تا حتی سال‌ها – و در طول زمان بدون تشخیص، حمایت عاطفی و یا درمان پزشکی بدتر می‌شود.

علاوه بر این، شروع PPD ممکن است بلافاصله پس از زایمان مانند بلوز نوزادی نباشد. شروع ممکن است یک ماه تا یک سال پس از تولد نوزاد باشد و مادر جدید و خانواده اش را کاملا غافلگیر کند.³ از آنجایی که PPD نسبت به نوزاد بلوز شایع تر است، تخمین زده می شود که از هر 10 مادر جدید، تنها یک یا دو نفر دچار PPD می شوند، دوستان و خانواده ها بسیار کمتر از علائم آن آگاه هستند و احتمال کمتری دارد که مادران جدید مبتلا به PPD را برای کمک راهنمایی کنند.

متأسفانه، قبل از شناسایی محرک‌های PPD، بیماران من که PPD داشتند به خانواده و حتی دوستان خود به من می‌گفتند که گاهی اوقات افسردگی و اضطراب خود را ناشی از تعارضات عاطفی فرضی می‌دانستند:

• او باید درباره نقش جدیدش احساسات متفاوتی داشته باشد.»
• او باید مسائل حل نشده ای از تربیت خودش داشته باشد.»
• او باید در مورد مادر بودن ناامن باشد.

اگر اینها دلایل واقعی PPD بودند، احتمالاً همه ما PPD داشتیم زیرا همه ما برخی از آن مسائل را داریم! این نه تنها قربانی را سرزنش می کرد، بلکه توسط تحقیقات محکمی نیز پشتیبانی نمی شد. اکنون می دانیم که لذت نبردن از نوزاد تازه متولد شده یا عدم برقراری ارتباط اولیه با نوزاد دلیل PPD نیست. این نتیجه PPD است.

اگر احساس گناه، غمگینی، اضطراب، نوسانات خلقی، گریه کردن، یا حملات پانیک شما را از زندگی روزمره، ارتباط با دوستان، خانواده یا شغلتان و مراقبت عاشقانه از فرزندتان باز می دارد، وقت آن رسیده است که کمک و درمان کنید. شما می توانید آن طور که می خواهید از والدین خود لذت ببرید.

با صحبت کردن با متخصص زنان یا پزشک خانواده خود در مورد تشخیص و یافتن منابع و ارجاعات شروع کنید. اگرچه مراقبت از خود همیشه مهم است، اما معمولاً مدیریت PPD به تنهایی کافی نیست و در صورت عدم موفقیت باعث سرزنش خود می شود. مؤسسه ملی سلامت روان گزارش می دهد که ترکیبی از تشخیص زودهنگام، گفتار درمانی (با یک متخصص PPD درمان شناختی-رفتاری یا بین فردی)، دارو (مطالعات، داروهای ضد افسردگی انتخابی بازدارنده بازجذب سروتونین را مؤثرترین هستند)، و حمایت از شیوه زندگی (جلسات گروهی با دیگران). افرادی که در حال گذراندن PPD هستند یا با موفقیت PPD را مدیریت کرده اند) موثرترین رویکرد تاکنون است. انجمن روانپزشکی آمریکا همچنین غربالگری PPD فعال در دوران بارداری و همچنین پس از زایمان را تشویق می کند تا اطمینان حاصل شود که مداخله در صورت نیاز آماده است.⁴

برخی از خستگی های طبیعی، بدخلقی های گذرا، نگرانی ها، یا حتی غم و اندوه در چند هفته اول پس از زایمان را با افسردگی پس از زایمان اشتباه نگیرید. و فراموش نکنید که PPD یک وضعیت پزشکی است که می توان آن را مدیریت کرد و معیاری برای سنجش عشق شما به فرزندتان یا خودتان نیست.