[ad_1] کارل مارکس برای دیدن ظهور هوش مصنوعی زندگی نکرد ، اما او حس خوبی داشت که ممکن است به کجا می رود. مارکس با نوشتن در ضخامت انقلاب صنعتی قرن نوزدهم ، نگران این بود که چگونه مکانیزاسیون و تقسیم کار تجربه انسانی کار را تغییر شکل دهد. وی...
[ad_1]
کارل مارکس برای دیدن ظهور هوش مصنوعی زندگی نکرد ، اما او حس خوبی داشت که ممکن است به کجا می رود. مارکس با نوشتن در ضخامت انقلاب صنعتی قرن نوزدهم ، نگران این بود که چگونه مکانیزاسیون و تقسیم کار تجربه انسانی کار را تغییر شکل دهد. وی هشدار داد که هرچه کارها تکراری تر می شوند و کارگران کنترل کار خود را از دست می دهند ، آنها همچنین احساس معنا ، مالکیت و ارتباط را از دست می دهند – چیزی که او صدا می کرد بیگانگیبشر
به سرعت به سمت امروز ، و ما در حاشیه انقلاب دیگر ایستاده ایم. هوش مصنوعی به سرعت در حال تبدیل صنایع ، گردش کار و حتی ماهیت شغل است. و در حالی که این فناوری نوید بهره وری بیشتر و رشد اقتصادی را می دهد ، همچنین یک سؤال آشنا و ناخوشایند را مطرح می کند: هرچه کار به صورت خودکار تر می شود ، آیا ما در معرض خطر بیگانه تر شدن هستیم؟
از نظر مارکس ، بیگانگی فقط مربوط به نارضایتی شغلی نبود. این یک ارتباط عمیق تر عاطفی و روانی از کار بود که با از دست دادن نمایندگی و بیان خلاق به وجود آمد. وی چهار روش اصلی را توصیف کرد که کارگران می توانند احساس بیگانگی کنند:
در حالی که مارکس در حال بررسی طبقه کارخانه بود ، ایده های وی در اقتصاد دیجیتال امروز بسیار مهم است ، به خصوص که هوش مصنوعی شروع به انجام کارهای انسانی بیشتری می کند.
امروزه هوش مصنوعی در حال تغییر شکل بازار کار است. از مراکز تماس خودکار گرفته تا زنجیره های تأمین AI محور ، وظایفی که توسط افراد انجام می شود به طور فزاینده ای توسط ماشین آلات اداره می شوند. نتیجه؟ مشاغل در برخی از بخش ها ناپدید می شوند ، در حالی که برخی دیگر به روش هایی تعریف می شوند که می توانند کارگران را احساس کنند.
اکنون از بسیاری از کارمندان خواسته شده است که به جای تصمیم گیری فعال یا ایده های مشارکت ، داده های نظارت ، مدیریت یا ورودی را به سیستم های هوش مصنوعی وارد کنند. در این محیط ها ، کار انسان تکه تکه و واکنشی می شود – بیشتر در مورد نظارت بر فرآیندها نسبت به شکل دادن به آنها. این تغییر ممکن است باعث افزایش کارآیی شود ، اما همچنین می تواند منجر به توخالی از کار شود ، جایی که مردم از آنچه انجام می دهند احساس ناراحتی می کنند.
برای کسانی که در نقش های کم مهارت یا روتین قرار دارند ، تأثیر آن به ویژه کاملاً واضح است. جابجایی شغل و فشار برای بازگشت مجدد واقعی و فوری است. اما حتی وقتی کارگران نقش های جدیدی را پیدا می کنند ، تنظیم همیشه صاف نیست. فشار مداوم به فراز و نشیب – و ترس از جایگزین شدن – می تواند احساس ناامنی و قطع ارتباط را عمیق تر کند.
جالب اینجاست که برخی از کارگران کشورهای در حال توسعه – به ویژه در بخش غیررسمی – به طور سنتی استقلال بیشتری نسبت به کار خود داشتند ، حتی اگر شرایط سخت باشد. فروشندگان خیابانی ، صنعتگران و کارگران حیرت انگیز ممکن است اشتغال پایدار نداشته باشند ، اما اغلب ساعت ها ، روش ها و تعامل مشتری خود را کنترل می کنند. این استقلال ، هرچند محدود ، می تواند احساس مالکیت را که در برابر بیگانگی محافظت می کند ، تقویت کند.
اما هنگامی که هوش مصنوعی وارد این زمینه ها می شود-به عنوان مثال ، از طریق سیستم های پرداخت خودکار ، تدارکات با مدیریت پلتفرم یا نظارت بر وظیفه از راه دور-ممکن است کارگران حتی آن میزان کمی از کنترل را نیز از دست بدهند. آنچه زمانی رابطه بین کارگر و مشتری بود توسط یک الگوریتم واسطه می شود. نتیجه؟ یک تجربه استاندارد تر ، کمتر شخصی و بالقوه بیگانه تر.
لازم نیست همه عذاب و غم و اندوه باشد. هوش مصنوعی ، در صورت استفاده متفکرانه ، می تواند ابزاری برای کاهش بیگانگی باشد. با بارگیری کارهای تکراری و دنیوی به ماشین آلات ، می توانیم زمان و مکان را برای کارگران آزاد کنیم تا روی کارهای خلاقانه تر ، استراتژیک یا متمرکز تر تمرکز کنند. اما این به تنهایی اتفاق نمی افتد. این امر به طراحی آگاهانه ، سرمایه گذاری در آموزش و آموزش و فرهنگ در محل کار نیاز دارد که بهزیستی انسان را بر سر کارآیی سرما در اولویت قرار دهد.
هوش مصنوعی ضروری است
شرکت ها باید در مورد چگونگی مشارکت کارمندان در شکل دادن به سیستم های AI فکر کنند نه اینکه آنها را به بیرون بپردازند. کارگرانی که احساس قدرت و ارزشمندی می کنند ، به مراتب کمتر احساس بیگانگی می کنند. برنامه های آموزشی ، ارتباطات باز و استراتژی های پذیرش فناوری فراگیر مهم هستند.
دولت ها نیز نقش ایفا می کنند. سیاست هایی که از یادگیری مادام العمر ، شبکه های ایمنی انتقال شغل و توسعه اخلاقی هوش مصنوعی پشتیبانی می کنند ، می توانند به ایجاد آینده ای انسانی تر از کار کمک کنند. بدون این محافظت ، راندمان هوش مصنوعی ممکن است با هزینه انسانی بسیار بالا باشد.
کارل مارکس هشدار داد که وقتی مردم کنترل کار خود را از دست می دهند ، خطر از دست دادن یک قطعه از خود را دارند. در عصر هوش مصنوعی ، این هشدار از همیشه ضروری است. اما همچنین راه پیش رو را نشان می دهد: اگر ما از فناوری برای تقویت ، به جای جایگزینی ، قابلیت های انسانی خود استفاده کنیم ، ممکن است هنوز آینده ای بسازیم که کار نه تنها کارآمد باشد بلکه معنادار است.
[ad_2]
