بعضی روزها ، همه چیز خوب است. شاید کامل نباشد ، اما قابل کنترل باشد. شما از طریق حرکات حرکت می کنید و خواسته های معمول کار ، خانواده و زندگی را با احساس توانایی انجام می دهید. و بعد ، بدون هشدار ، یک روز دیگر مانند موج جزر و مد وارد می شود. همان شرایطی که دیروز احساس روال کرد ، اکنون احساس غیرقابل تحمل و خرد می کند ، گویی وزن جهان روی سینه شما ساکن شده است. شما احساس گریه می کنید ، اما حتی نمی دانید چرا.

به غلتک عاطفی Perimenopause و یائسگی خوش آمدید.

وقتی احساسات از منطق سرپیچی می کنند

تغییرات هورمونی می توانند احساسات را به روش هایی که از منطق سرپیچی می کنند بزرگنمایی کنند. ظهور و سقوط استروژن و پروژسترون بر انتقال دهنده های عصبی مغز ، به ویژه سروتونین و دوپامین تأثیر می گذارد – آن پیام رسان های شیمیایی مسئول تنظیم خلق و خو. یک روز ، شما ثابت و زمینی هستید. بعد ، به نظر می رسد که زمین زیر شما در حال خرد شدن است ، حتی اگر هیچ چیز از نظر ظاهری تغییر نکرده باشد.

نگران کننده است و بندرت در مورد آن صحبت می شود.

زیرا وقتی زنان در مورد آن صحبت می کنند ، ما خطر می کنیم نمایشیبا هورمونیبا خیلی زیادبشر جامعه سابقه طولانی در برکناری احساسات زنان دارد و مبارزات خود را به عنوان هیستری به حداقل می رساند تا تجربه انسانی. در نتیجه ، بسیاری از آنها در سکوت رنج می برند و سعی می کنند احساسات خود را از بین ببرند یا با دندانهای پراکنده فشار بیاورند.

اما اگر به جای مقاومت در برابر آنها ، فضایی برای این احساسات ایجاد کنیم؟ چه می شود اگر ما آنها را با همدلی ملاقات کنیم نه شرم؟

هزینه پنهان سرکوب احساسات

سرکوب احساسات باعث نمی شود که آنها از بین بروند. این آنها را دفن می کند ، و آنها را بعداً از طریق تحریک پذیری ، اضطراب ، فرسودگی یا علائم جسمی مانند سردردهای تنشی و مشکلات گوارشی به سطح دیگر می رساند. وقتی چشم انداز عاطفی خود را نادیده می گیریم ، خودمان را از این فرصتی برای گوش دادن به آنچه بدن ما سعی در گفتن ما دارد ، دزدی می کنیم.

به جای پرسیدن ، “چه مشکلی با من وجود دارد؟” چه می شود اگر از ما بپرسیم ، “من به چه چیزی نیاز دارم؟”

این مهم است که تشخیص دهیم که در حالی که هورمون ها نقش دارند ، آنها کل داستان را نمی گویند. استرس ، انتقال زندگی و زخمهای عاطفی گذشته همه می توانند احساس غرق شدن را تقویت کنند. بدن نمره احساسات فرآوری نشده را حفظ می کند ، و Perimenopause اغلب می تواند این تنش های حل نشده را به سطح برساند. اشکهایی که به نظر می رسد از هیچ جا ظاهر نمی شود؟ آنها ممکن است بیش از ناامیدی لحظه ای داشته باشند – ممکن است آنها سالها درد ، استرس و خستگی ناگفته داشته باشند.

تکیه دادن به دلسوزی

اولین قدم برای پیمایش در این غیرقابل پیش بینی عاطفی ، دیدار با خود با دلسوزی رادیکال است. در اینجا چند روش برای شروع وجود دارد:

1. اعتبارسنجی. برکنار نشو

به جای این سؤال که آیا احساسات شما “فقط هورمون ها” هستند ، تصدیق می کنند که آنها واقعی هستند. اگر احساس غرق شدن می کنید ، اجازه دهید این خوب باشد. شما نیازی به توجیه آن برای هر کسی ندارید – حتی خودتان.

اغلب ، ما مبارزات خود را با مقایسه آنها با دیگران به حداقل می رسانیم: افراد دیگر آن را بدتر می کنندبا من باید از آنچه دارم سپاسگزارم، یا من لیاقت این را ندارم که اینگونه احساس کنم. اما احساسات اینگونه کار نمی کنند. مبارزات شما معتبر است ، مهم نیست که چگونه آنها با شخص دیگری مقایسه می شوند.

2. برای احساسات خود فضایی ایجاد کنید.

به خود اجازه دهید بدون اینکه سعی کنید فوراً آن را برطرف کنید ، احساس کنید که چه چیزی بوجود می آید. در صورت نیاز گریه کنید. مجله یک پیاده روی آهسته انجام دهید. عمیق نفس بکشید. بگذارید احساسات به جای اینکه در درون شما گیر بیفتد ، از طریق شما حرکت کند.

به جای فکر کردن به امواج عاطفی به عنوان چیزی برای “کنترل” ، سعی کنید به عنوان بازدید کننده به آنها فکر کنید. برخی از آنها طولانی تر از سایرین باقی می مانند ، اما همه در نهایت می گذرد. هنگامی که شما از مبارزه با احساسات خودداری می کنید و به خود اجازه می دهید که آنها را احساس کنید ، آنها تمایل دارند که اگر مقاومت کنید سریعتر از دست خود را از دست دهید.

3 اتصال منزوی نکنید.

شرم پیرامون شدت عاطفی اغلب باعث می شود که ما عقب نشینی کنیم ، اما ارتباط یکی از قدرتمندترین پادزهرها برای درد عاطفی است. با یک دوست ، شریک زندگی یا جامعه ای که می فهمد صحبت کنید. گاهی اوقات ، فقط گفتن امروز احساس می کنم برای کسی که آن را دریافت می کند می تواند فوق العاده آزاد باشد.

اگر احساس راحتی نمی کنید با کسی در زندگی خود صحبت کنید ، به دنبال جوامعی باشید که در مورد این موضوعات آشکارا بحث کنند. تعداد بیشتری از زنان شروع به صحبت در مورد واقعیت های پیرایمنوپ و یائسگی می کنند و سکوت پیرامون آنچه که اغلب یک مبارزه پنهان بوده است ، شکستن می کنند.

4. با بدن خود وارد شوید.

احساسات ما فقط در ذهن ما زندگی نمی کنند – آنها در بدن ما آشکار می شوند. از کجا احساس تنش می کنید؟ آیا می توانید یک دست را در آنجا قرار دهید و نفس بکشید؟ آیا می توانید حتی کمی نرم کنید؟ اقدامات کوچک آگاهی می تواند باعث تسکین عمیق شود.

حرکت می تواند روشی قدرتمند برای پردازش احساسات باشد. یوگا ، کشش یا حتی یک پیاده روی ساده در خارج می تواند به آزادسازی تنش ذخیره شده کمک کند. برخی از خانم ها در نفس نفس یا مراقبه راحتی پیدا می کنند و به آنها اجازه می دهند سرعت خود را کاهش دهند و دوباره با خود ارتباط برقرار کنند.

5. قدرت تعریف مجدد.

قدرت در مورد عضله شدن نیست و وانمود کردن همه چیز خوب است. این در مورد این است که به خودتان اجازه دهید انسان باشید ، طیف کاملی از احساسات را بدون شرم تجربه کنید. قدرت در دلسوزی است ، در این امکان که به خودتان اجازه دهید بدون قضاوت احساس کنید.

جامعه غالباً از مقاومت عاطفی به عنوان “تندرست” یا “قوی ماندن” ستایش می کند. اما اگر قدرت به معنای درخواست کمک باشد ، چه می شود؟ چه می شود اگر مقاومت به این معنی باشد که به خود اجازه دهید احساس کنید به جای سرکوب احساسات تا زمان انفجار ، احساس می کنید؟

برقراری صلح با ناشناخته

غیرقابل پیش بینی بودن پیرامون و یائسگی می تواند نگران کننده باشد. عدم کنترل ، تغییر عاطفی ، احساس آسیب پذیری – همه در بعضی مواقع بیش از حد احساس می شود. اما پارادوکس این است که با تکیه دادن به این احساسات به جای مقاومت در برابر آنها ، آنها اغلب قدرت خود را بر ما از دست می دهند.

توسعه آیین های کوچک مراقبت از خود می تواند در میان عدم اطمینان ثبات ایجاد کند. این که آیا هر روز به ژورنال می پردازد ، تمرین عمیق قبل از خواب ، یا داشتن یک فعالیت راحت مانند نوشیدن چای یا گوش دادن به موسیقی آرامش بخش ، ایجاد لحظاتی از مراقبت های عمدی می تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند.

بنابراین ، اگر یک روز صبح از خواب بیدار شدید و بدون هیچ دلیلی احساس گریه می کنید ، این را بدانید: شما شکسته نیستید شما بیش از حد واکنش نشان نمی دهید. شما تنها نیستید

این بخشی از سفر است. و هرچه بیشتر در مورد آن صحبت کنیم ، کمتر احساس می کنیم.