چگونه افراد تخصص کسب می کنند؟ چگونه آنها ماهرتر و موفق تر می شوند؟

بسیاری از محققان و توسعه دهندگان آموزش در مورد روش ها و استراتژی های ارتقاء تخصص نوشتند. نمونه های برجسته ای هستند کتاب تخصص و عملکرد تخصصی کمبریج (2006) ، کتاب تخصصی آکسفورد (2020) ، Ericsson & Charness (2014) ، و هافمن و همکاران. (2014) کتاب تخصص شتاببشر

با این حال ، من فکر می کنم چیزی از دست رفته است: بررسی چگونگی دستیابی افراد به تنهایی ، بدون مربی یا مربیان یا کلینیک یا برنامه های ویژه طراحی شده. من حدس می زنم که بیشتر ما ، بیشتر اوقات ، برای دستیابی به تخصص خود در یک گذرگاه انفرادی کارگردانی می کنیم. چگونه این اتفاق می افتد و چه چیزی مانع از وقوع آن بیشتر می شود؟

من به تازگی یک فصل در مورد این موضوع با عنوان “سفر به تخصص” تهیه کرده ام که به زودی در AM Williams ، A. Kozbelt ، F. Preckel و RR Hoffman (در مطبوعات) ظاهر می شود. کتاب تخصص و عملکرد متخصص کمبریج (نیویورک ، نیویورک ، چاپ سوم). در آن فصل ، من چهار مسیر را توصیف می کنم که منجر به تخصص و بدون هیچ گونه آموزش رسمی یا مربیگری می شوند: به دست آوردن تجربیات بیشتر ، استفاده از تجربیات و تجربیات ، مشاهده تصمیم گیرندگان ماهر و درگیر شدن در فعالیت های خود کارگردانی.

این مسیرها همه ساده به نظر می رسند ، اما این گمراه کننده است. هر مسیر دارای پیچ و تاب و عوارض است – نماهای استاندارد به نظر می رسد ناکافی و گاه ضد تولید است. این پست نمی تواند پیچیدگی های موجود ، پیچیدگی هایی را که در فصل انتشارات دانشگاه کمبریج مورد توجه قرار می گیرد ، پوشش دهد. درعوض ، من فقط به طور خلاصه یکی از مسیرها را ترسیم می کنم – تجربیات بیشتری را نشان می دهم.

خیلی ساده به نظر می رسد با گذشت زمان ، ما تجربه بیشتری کسب می کنیم ، و در نتیجه ، تخصص کسب می کنیم. بحث و گفتگو با آن دشوار است. با این حال ، بازرسی دقیق تر مشکلات را نشان می دهد. در کار اولیه من با آتش نشانان ، از من خواستم با بیشترین تجربه با فرماندهان آتش نشانی مصاحبه کنم ، فقط به چالش کشیده می شود – آیا من می خواهم فرماندهان با بیشترین تجربه یا فرماندهان با بیشترین مهارت؟ به من گفته شد ، “برخی از فرماندهان 10 سال تجربه دارند که فقط یک سال 10 بار تکرار می شود. آنها در طول حرفه خود چیزهای زیادی آموخته اند. “

بنابراین صرفاً قرار دادن زمان کافی نیست. ما می خواهیم با موارد سخت روبرو شویم – نمایش هایی که توانایی های ما را به چالش می کشد. حتی بهتر ، ما موارد سختی را می خواهیم که گاهی اوقات به دلیل همه آنچه می توانیم از شکست و اشتباه یاد بگیریم منجر به شکست می شویم.

و حتی این کافی نیست. ما در مورد تصمیمات و اقدامات خود به بازخورد نیاز داریم. بازخوردی که نسبتاً سریع و دقیق است.

با این حال ، بازخورد به خودی خود ارزشمند نیست. ما باید بازخورد را تشخیص دهیم و برای یادگیری و گسترش مدلهای ذهنی خود ، آن را حس کنیم.

بنابراین ، می بینید که چرا صرفاً به دست آوردن زمان بیشتر در کار و تجربیات بیشتر برای دستیابی به تخصص قابل اعتماد کافی نخواهد بود. به سادگی به دست آوردن زمان بیشتر کم عمق و ناکافی به نظر می رسد. اتفاقات بسیار بیشتری در جریان است. به طور مشابه ، سه مسیر دیگر که در شکل نشان داده شده است ، مشکلات و بروز بیش از حد خود را نیز مطرح می کند.

در پایان ، اگر ما در مورد تمایل به تقویت تخصص جدی هستیم ، باید مسیرهای غیررسمی و همچنین مسیرهای رسمی آموزش و مربیگری را در نظر بگیریم. این مسیرهای غیررسمی ، که در شکل بالا نشان داده شده است ، ممکن است گسترده ترین وسیله ای باشد که افراد از طریق آن تخصص کسب می کنند. ما باید آنها را تصدیق کنیم ، آنها را درک کنیم و سردرگمی هایی را که در آنها دخالت می کند درک کنیم.