تلاش برای مدیریت علائم کمبود توجه/بیش فعالی (ADHD) بیش از هر زمان دیگری برجسته است. طبق یک نظرسنجی ملی از والدین با استفاده از داده‌های سال 2022، مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) تخمین می‌زند که تقریباً 7 میلیون کودک آمریکایی (11.4 درصد) تشخیص ADHD را دریافت کرده‌اند. این رقم برای بزرگسالان یا افرادی که به مراقبت دسترسی ندارند، محاسبه نمی شود. احتمالاً 7 میلیون عدد کم توپی است. علاوه بر این، CDC بیان می کند که تا 81 درصد از والدین این 7 میلیون کودک در مقطعی درمان مدیریت دارویی را برای ADHD فرزندشان انتخاب کرده اند و تا 62 درصد نیز رفتار درمانی را امتحان کرده اند. جالب اینجاست که اکثر والدین همچنین اذعان می‌کنند که دارو دادن به فرزندشان معمولاً اولویت درمانی خط اول نیست.

منبع: bottomlayercz0/Pixabay

«ما همه چیز را امتحان کرده‌ایم و به نظر می‌رسد هیچ چیز کمکی نمی‌کند، بنابراین فکر می‌کنم به دارو نیاز داریم» یک احساس رایج در میان والدین کودکان مبتلا به ADHD است. وقتی با این والدین کار می کنم، اغلب می پرسم چه چیز دیگری امتحان شده است. علاوه بر مداخلات «معمولی» رفتار درمانی یا مربیگری عملکرد اجرایی برای مهارت هایی مانند مدیریت زمان، شروع کار، یا کنترل بازدارنده، والدین همچنین می گویند که ورزش را امتحان کرده اند. تحقیقات گسترده از تاثیر ورزش بر مدیریت ADHD حمایت می کند. در واقع، یک مطالعه نشان داد که تقریباً 8 درصد از ورزشکاران کالج یا نخبه، از جمله المپیکی‌ها، مبتلا به ADHD هستند. این تقریباً دو برابر جمعیت عمومی 4.4 درصد است (اکمن و همکاران، 2021).

مونتالوا-والنزوئلا و همکاران (2022) نشان داد که تنها 20 دقیقه فعالیت بدنی، ورزش یا ورزش منجر به بهبود عملکردهای اجرایی در کودکان و نوجوانان مبتلا به ADHD می شود. اما آیا همه ورزش ها یکسان هستند؟ آگاهی رو به رشدی وجود دارد که برخی ورزش‌ها ممکن است در مدیریت علائم ADHD مؤثرتر از سایر ورزش‌ها باشند.

برای سادگی، ورزش ها را می توان به ورزش های تیمی یا انفرادی و ورزش های مهارت باز یا بسته تقسیم کرد. ورزش‌های با مهارت باز معمولاً سریع‌تر هستند و می‌توانند در حین بازی به درجه زیادی از سازگاری و تنوع نیاز داشته باشند. به عنوان مثال می توان به بسکتبال، فوتبال یا تنیس اشاره کرد. از سوی دیگر، ورزش‌های با مهارت‌های بسته، ورزش‌هایی هستند که به مهارت‌های ثابت و قابل پیش‌بینی مانند شنا، ژیمناستیک یا دویدن نیاز دارند.

وانگ و همکاران (2013) نشان داد که ورزش با مهارت باز می تواند برای مشکلات توجه مفید باشد، اما همچنین می تواند پیامدهایی برای افزایش کنترل بازدارنده داشته باشد. علاوه بر این، زی و همکاران. (2021) نشان داد که ورزش با مهارت بسته می تواند برای بیش فعالی و تکانشگری مفید باشد. علاوه بر این، ورزش هایی که نیاز به بیرون بودن یا «زمان سبز» دارند نیز می توانند مفیدتر از ورزش هایی باشند که نیاز به تمرین در داخل خانه دارند. به طور معمول، ورزش هایی که ممکن است زمان استراحت زیادی داشته باشند، مانند فوتبال، بیس بال، یا گلف، سود کمتری دارند و همچنین ورزش هایی با قوانین زیاد یا تغییرات بازی که می تواند طاقت فرسا باشد. علاوه بر این، ورزش های گروهی برای افرادی که مشکلات توجه دارند مفید است، در حالی که ورزش های انفرادی تمایل دارند برای افرادی که بیش فعالی یا تکانشگری دارند مفید باشد.

من یک بار پسری 15 ساله را در پرونده خود داشتم که با ADHD، ارائه ترکیبی دست و پنجه نرم می کرد. والدین داروهای متعدد، درمانگران متعدد و ورزش های متعددی را امتحان کرده بودند. داروها کمک کردند، اما نه کاملا، و با عوارض جانبی ناخوشایندی همراه شدند. به نظر نمی رسید که درمان کمکی کند و ورزش «فقط به نظر می رسید که او را بیشتر آزار می دهد». او در یک چرخه ناگوار گیر کرده بود که نیاز به افزایش دارو هر شش ماه یکبار داشت.

پس از چندین جلسه، مادرش فاش کرد که او در فوتبال، بیسبال، هاکی و بسکتبال بوده است. او گفت که او با بسکتبال “خوب” کرد، اما در طول ورزش های دیگر بیش از حد مسخره کرد و حتی از تیم فوتبال اخراج شد. او انکار کرد که او هر گونه ورزش انفرادی مانند دوومیدانی، تنیس یا شنا را امتحان کرده است، و زمانی که من در ابتدا این موضوع را برای مشتری مطرح کردم، با مقاومت مواجه شد.

با گذشت زمان، مشتری در نهایت موافقت کرد که شنا را امتحان کند. اتفاقی که بعدا افتاد برای مشتری، مادرش و من یک شگفتی بزرگ بود. نه تنها مشتری به سرعت شروع به برتری کرد، بلکه عوامل دیگر نیز تغییر کردند. نمرات او بهبود یافت، تکانشگری او کاهش یافت و حتی توانست دوز داروی خود را کاهش دهد. او در ادامه رکورد مدرسه در پروانه را شکست و حتی برای شنا در کالج بورسیه گرفت. اگرچه این ممکن است یک نتیجه استثنایی مثبت باشد، اما مطمئناً اهمیت استفاده از “حقورزش برای کمک به مدیریت علائم ADHD. شنا به این مشتری این امکان را می دهد که بدون پرت شدن توسط وسایل ورزشی مانند توپ/چوب یا هم تیمی ها روی خود تمرکز کند و باعث آزادسازی سالم انرژی می شود.

لازم به ذکر است که ADHD یک تشخیص پیچیده است که اغلب نیاز به چندین سطح مراقبت دارد. دارو ممکن است برای برخی زیرمجموعه مورد نیاز درمان باشد و باید به عنوان ابزاری در درمان به جای وسیله ای برای رسیدن به هدف در نظر گرفته شود. در صورت امکان، سایر سطوح مراقبت باید شامل ورزش و همچنین سایر تغییرات سبک زندگی باشد. با انتخاب بهترین ورزش، این افراد نه تنها ممکن است توانایی ورزشی خود را بهبود بخشند، بلکه کیفیت زندگی خود را نیز بهبود بخشند. و اگرچه ممکن است همه ما به مایکل فلپس بعدی تبدیل نشویم، می‌توانیم برای شکستن رکوردهای شخصی خود تلاش کنیم.