توسط ناتان پترسون و جی وسلی بوید

سارا یک تکنسین دامپزشکی متعهد و دوستدار حیوانات (VT) است که در تمام عمرش حیوانات خانگی خود را داشته است و قلب خود را صرف مراقبت از حیوانات دیگران در شغل خود کرده است. اما نه به ندرت او با واقعیتی دلخراش در کار مواجه می‌شود، زمانی که متوجه می‌شود در حال انجام درمان‌هایی بیهوده برای حیوانات خانگی بیمار لاعلاج است. برای سارا، این یک بخش معمولی از کار است، اما همانطور که اخیراً کشف کردیم، برای بسیاری از VT ها نیز منبع ناراحتی اخلاقی عمیقی است.

با همکاران، ما به تازگی این مطالعه را در مجله منتشر کرده ایم مجله انجمن دامپزشکی آمریکا، که در آن ما یک واقعیت شگفت انگیز را کشف کردیم: تقریبا همه (94.7٪) VT ها آنچه را که از نظر پزشکی بیهوده درمان می دانستند، انجام داده اند. و انجام این کار منجر به ناراحتی اخلاقی قابل توجهی می شود، اغلب آنقدر شدید که بسیاری را به فکر ترک این حرفه می کشاند.

ما نظرسنجی خود را از طریق انجمن ملی تکنسین های دامپزشکی در آمریکا انجام دادیم و 1944 پاسخ از حدود 8500 عضو آن دریافت کردیم. ما متوجه شدیم که تقریباً همه پاسخ دهندگان شاهد درمان های بیهوده بوده اند، به طوری که 83.7٪ گزارش داده اند که از آنها خواسته شده است که بر خلاف وجدان خود عمل کنند. تلفات عاطفی می تواند شدید باشد، به طوری که 96.6٪ احساسات منفی را به این تجربیات نسبت می دهند، و بیش از 80٪ گزارش می دهند که آنها همچنین علائم فیزیکی مانند خستگی و بی خوابی دارند.

پریشانی تجربه شده در چنین برخوردهایی فقط بر سلامت روان تأثیر نمی گذارد. این یک محرک قوی برای فرسایش در بین VT ها است. در حوزه دامپزشکی که در حال حاضر با کمبود VTs مواجه است، نزدیک به 50 درصد از VTs به دلیل این موضوع به فکر ترک شغل خود افتاده اند.

ریشه‌های پریشانی اخلاقی در تضاد اخلاقی بین آنچه تکنسین‌ها احساس می‌کنند درست است و آنچه از آنها خواسته می‌شود انجام دهند، نهفته است، در صورتی که این دستورالعمل‌ها برخلاف احساسات آنها باشد. بسیاری از VT ها، مانند سارا، به ارائه مراقبت با کیفیت بالا و کاهش رنج اعتقاد دارند. اما هنگامی که از آنها خواسته می شود تا درمان هایی را که پیش آگهی حیوان خانگی را تغییر نمی دهند، تمدید کنند، این VT ها اغلب ناهماهنگی اخلاقی و روانی را تجربه می کنند که سازگاری آن برای آنها سخت است. بنابراین، ناراحتی اخلاقی آنها است.

اگرچه برخی ممکن است استدلال کنند که درمان‌های بیهوده با ارائه زمان بیشتر به صاحبان حیوانات خانگی سود می‌رساند، اما این استدلال عوارض روانی این گونه درمان‌ها را بر VT کاهش نمی‌دهد. از این گذشته، اغلب مسئولیت ارائه این درمان ها بر عهده تکنسین ها است و به آنها نقشی مرکزی در ارائه درمان بیهوده بدون حمایت اخلاقی یا سازمانی کافی می دهد.

اصلاحات برای کمک به VT ها به تاخیر افتاده است و یافته های ما چندین مسیر را برای اصلاح پیشنهاد می کند.

اول، ایجاد تالارهای گفتگوی باز بین VTs، دامپزشکان، و صاحبان حیوانات خانگی می تواند درک بیشتر را تقویت کند و ناراحتی اخلاقی را کاهش دهد. علاوه بر این، مشارکت دادن VT ها در برنامه ریزی درمان می تواند احترام بیشتری را برای بینش آنها نشان دهد و به کاهش احساس ناتوانی آنها کمک کند.

علاوه بر این، برنامه های آموزشی با تمرکز بر مسائل اخلاقی پیرامون درمان های بیهوده ممکن است VT ها را برای رسیدگی به این موقعیت ها با انعطاف پذیری بیشتر آماده کنند. با گنجاندن این مورد در آموزش آنها، ممکن است اطمینان حاصل کنیم که VT ها به ابزارهایی مجهز هستند که برای عبور از چالش های اخلاقی که به نظر می رسد در حین کار با آنها مواجه می شوند، نیاز دارند.

دامپزشکی باید به طور جامع به این موضوع بپردازد. در آینده، مراقبت از حیوانات خانگی باید شامل مراقبت از کارکنان دامپزشکی، حمایت از سلامت روانی و عاطفی آن‌ها در راستای انجام تعهدات حرفه‌ای خود باشد. از پیاده‌سازی سیستم‌های پشتیبانی همتایان گرفته تا ابتکارات با تمرکز بر پیشگیری از فرسودگی شغلی، نیاز دائمی به اولویت دادن به رفاه تیم‌های دامپزشکی وجود دارد.

برای اینکه VT هایی مانند سارا به این حرفه ادامه دهند و تکنسین های جدید به این حوزه بپیوندند، باید به ریشه های ناراحتی اخلاقی بپردازیم.

تحقیقات ما یک نقشه راه برای تغییر ارائه می دهد که ساختار نحوه اداره و حمایت از مراقبت های دامپزشکی را هدف قرار می دهد. با اذعان به چالش‌هایی که VTs با آن روبرو هستند و کار جمعی برای راه‌حل‌ها، می‌توانیم محیطی سالم‌تر و پایدارتر را برای کسانی که از حیوانات خانگی مورد علاقه‌مان مراقبت می‌کنند، ایجاد کنیم.

زمان آن رسیده است که صنعت دامپزشکی پیامدهای مطالعه ما را در نظر بگیرد و گام های معناداری بردارد. با ارزش گذاری VT های خود و رسیدگی به نگرانی های اخلاقی آنها، ما نه تنها سلامت و رفاه آنها را بهبود می بخشیم، بلکه نتایج را برای حیوانات خانگی که آنها از آنها مراقبت می کنند و همچنین صاحبان حیوانات خانگی را بهبود می بخشیم.

ناتان پترسون، DVM، MBE، DACVECC، دانشیار بالینی در کالج دامپزشکی دانشگاه کرنل است. او همچنین اخیراً با مدرک کارشناسی ارشد در رشته اخلاق زیستی از دانشکده پزشکی هاروارد فارغ التحصیل شده است.