احتمالاً به یاد دارید که چگونه در اوایل سال 2020 آتش سوزی های جنگلی در سراسر استرالیا بیداد کرد. لورنا علام، روزنامه‌نگار، با یادآوری راه‌پیمایی در بوته‌ها در دوران جوانی‌اش در کشور یوین، وحشت از دود شدن همه چیز را چنین توصیف کرد: «برای مردم ملل اول، خاطرات ما، مکان‌های مقدس ما، و همه چیزهایی که ما را می‌سازند را می‌سوزاند. ما که هستیم غم و اندوه خاصی است که برای همیشه آنچه را که شما را به مکانی در چشم انداز متصل می کند از دست بدهید.»

تخریب محیط زیست بسیار زیاد است. ما به طور فزاینده ای در مورد ویرانی طوفان ها، سیل ها و آتش سوزی های جنگلی می شنویم و بسیاری از جوامع تحت تأثیر اثرات کندتر اما مزمن خشکسالی یا آب شدن یخ های دریا قرار دارند. در تمام این تخریب‌ها، تلفات مستقیم جان‌ها و معیشت وجود دارد، اما تغییرات آب و هوایی نیز پیامدهای مهم سلامت روانی دارد که روانشناسان بالینی تازه شروع به باز کردن آن کرده‌اند. در میان این پیامدها، یکی از این پیامدها که ارتباط تنگاتنگی با زیان های زیست محیطی دارد، غم و اندوه زیست محیطی است.

اشلی کانسولو و نویل الیس در یک بررسی برجسته، غم زیست محیطی را به عنوان اندوهی که در پاسخ به تلفات زیست محیطی احساس می شود، تعریف می کنند. مطالعات موجود غم و اندوه اکولوژیکی را در زمینه هایی مانند ذوب شدن یخ های دریا در قطب شمال، گرم شدن دما در شمال شرقی سیبری، خشکسالی طولانی مدت در کمربند گندم استرالیا، یا جنگل زدایی در مناطق روستایی غنا بررسی کرده اند.

اما غم زیست محیطی چیست؟ در حالی که اصطلاح اکولوژیک غم و اندوه ممکن است شما را به عنوان یک انتخاب عجیب و غریب از کلمات مورد توجه قرار دهد (برای بسیاری، غم و اندوه معمولاً به از دست دادن یک شخص مورد علاقه اختصاص دارد)، تمرکز مجددی در روانشناسی بر غم و اندوه ناشی از فقدان غیر مرگ، مانند جدایی، بیماری، از دست دادن بارداری یا از دست دادن حیوان خانگی خود

غم و اندوه ناشی از تلفات غیرمرگ غالباً «از حق رای محروم می‌شود»، به این معنی که آشکارا تأیید یا حمایت اجتماعی نمی‌شود، اما با این وجود غم و اندوه است و محرومیت از حق رای دشواری هدایت احساسات را تشدید می‌کند. البته، گسترش دامنه غم و اندوه، تعریف آن را چالش برانگیزتر می کند، زیرا این سؤال را مطرح می کند که وجه اشتراک همه این اشکال غم چیست.

متیو رتکلیف و لوئیز ریچاردسون فیلسوفان معتقدند که اگر غم و اندوه را نه به عنوان از دست دادن یک شخص، بلکه به عنوان از دست دادن “امکانات زندگی” تعریف کنیم، می توانیم خسارات غیرمرگ را درک کنیم. ایده این است که ساختار زندگی ما یک آرایش سازمان یافته منسجم از احتمالات مهم است، مانند کارهای روزمره، انتظارات، پروژه ها یا سرگرمی های ما.

عزیزان ما جزء لاینفک ساختار زندگی ما هستند. بنابراین، وقتی یکی از عزیزان می میرد، غم و اندوه ما فرآیند احساسی درک پیامدهای از دست دادن ساختار است. با این حال، نه تنها عزیزان ما، بلکه پروژه های ما، شغل یا حیوانات خانگی ما نیز می توانند به روش های مختلف جزئی از ساختار زندگی ما باشند و وقتی آنها را از دست می دهیم، دچار غم و اندوه می شویم.

آنچه غم زیست محیطی نشان می دهد این است که مکان می تواند به همان اندازه در ساختار زندگی ما یکپارچه باشد. جف مالپاس، یکی از متفکران کلیدی در مورد ماهیت مکان، استدلال می کند که ساختار زندگی ما، احساس هویت ما، به طور جدایی ناپذیری با مکان هایی مرتبط است که “در و از طریق آنها زندگی ما انجام می شود – به این معنی که ما نمی توانیم درک کنیم. خودمان مستقل از مکان هایی که زندگی ما در آن ها می گذرد، حتی اگر آن مکان ها پیچیده و چندگانه باشند.

در نوحه برای سرزمینتونی اندرسن، شهردار جامعه نایین در لابرادور، یک فیلم مشترک تولید شده در جامعه درباره تأثیرات تغییرات آب و هوایی، کاملاً صریح در ترسیم پیوند بین مکان و هویت به عنوان موضوع اصلی غم و اندوه اکولوژیکی است: «اینویت ها مردمانی هستند یخ دریا اگر دیگر یخ دریا وجود ندارد، چگونه می توانیم مردم یخ دریا باشیم؟» مکان هایی که ما در آن زندگی می کنیم، با استفاده از اصطلاح رتکلیف و ریچاردسون، امکانات زندگی خود را ساختار می دهند. وقتی یخ های دریا خیلی زود آب می شوند، عبور از رودخانه، فعالیت های خارج از منزل، شکار و جشنواره ها همگی مختل می شوند.

با از دست دادن این امکانات زندگی، هویت شخص در بحران است. این یک عنصر تکرارشونده برای افرادی است که از غم و اندوه زیست محیطی رنج می برند. یکی از کشاورزان در بحث درباره تأثیر جنگل‌زدایی در غنا ابراز تاسف می‌کند که چگونه «شکار گاو چیزی بود که ما هستیم، اما این دیگر نیست. اینکه آیا ما آنها را بیش از حد شکار کردیم یا زمین برای آنها سمی شد (اشاره به سوزاندن بوته ها و افزایش استفاده از آفت کش ها)، نمی دانیم.

به طور مشابه، یکی از قربانیان آتش‌سوزی جنگلی در استرالیا توضیح می‌دهد که «به کلی همه چیز را در مورد مکان ما تغییر داد، نه فقط داخل، نه فقط خانه، نه فقط وسایل ما، بلکه تمام تاریخ ما». هویت ما با جامعه و پروژه‌های ما در هم تنیده است و اینها ریشه در مکان دارند، بنابراین وقتی مکان‌هایی که در آن زندگی می‌کنیم فرسوده می‌شوند، هویت ما مختل می‌شود.

غم و اندوه زیست محیطی نشان می دهد که چگونه امکاناتی که ما معمولاً تجربه می کنیم ریشه در جای خود دارند و پس از از دست دادن محیط زیست مختل می شوند. افرادی که بیشتر تحت تاثیر قرار می گیرند کسانی هستند که در خط مقدم تغییرات اقلیمی زندگی می کنند و صدای آنها اغلب نادیده گرفته می شود. درک این موضوع که غم زیست محیطی هم نوعی غم و اندوه واقعی است و هم پاسخی مشروع به از دست دادن محیط زیست، گامی ضروری برای جلوگیری از سلب حق رای کسانی است که از آن رنج می برند. اما این تنها اولین قدم است، و برای درک این غم خاص، یادگیری نحوه کنار آمدن با آن، و مهمتر از همه، بسیج جامعه برای مقابله با علل اصلی آن، باید کارهای بیشتری انجام شود.