[ad_1] این روزها با وضعیت سریع و پر هرج و مرج اتحادیه ما کمی احساس می کنید؟ اگر یک چیز وجود داشته باشد که مغز انسان به طور طبیعی به آن علاقه ندارد ، عدم اطمینان است. انسانها برای کاهش عدم اطمینان سیم کشی می شوند ، حتی اگر این به معنای انت...
[ad_1]
این روزها با وضعیت سریع و پر هرج و مرج اتحادیه ما کمی احساس می کنید؟
اگر یک چیز وجود داشته باشد که مغز انسان به طور طبیعی به آن علاقه ندارد ، عدم اطمینان است. انسانها برای کاهش عدم اطمینان سیم کشی می شوند ، حتی اگر این به معنای انتخاب نتیجه منفی شناخته شده در مورد یک است مبهم این امر به این دلیل است که پیش بینی یک تهدید غیرقابل پیش بینی ، سیستم عصبی را در هشدار بالا نگه می دارد ، که از نظر بیولوژیکی و عاطفی مالیات است.
این پدیده گاهی اوقات “بی اطمینان” نامیده می شود و ریشه های تکاملی دارد: بهتر است برای یک خطر شناخته شده آماده شوید تا اینکه توسط ناشناخته ها فلج شود.
ما به دنبال پیش بینی ، کنترل و وضوح هستیم. مدار بقا باستانی ما وقتی جهان احساس ناپایدار می کند ، شروع می شود – آمیگدال ، آشکارساز تهدید مغز ، آتش سوزی می کند و ما را به مبارزه ، پرواز ، یخ زدن یا پاسخ دادن می فرستد. در مواقعی مانند اینها ، وقتی خیلی احساس می شود که چه شخصاً و هم جمعی در جریان است ، به ما یادآوری می شود که زندگی بدون زمین جامد در زیر پاهای ما چقدر بی نظم است.
با این حال ، این دقیقاً همان جایی است که رشد و بهبودی عمیق می تواند رخ دهد.
یکی از صداهایی که به من در حرکت در این آبهای آشفته کمک کرده است ، معلم بودایی تبت ، پما چدرن است. آموزه های او در مورد “بی حسی” عمیقاً به عمل شخصی من و کار بالینی من به عنوان روان درمانی و علوم اعصاب اطلاع داده است. او با حقیقت صحبت می کند که به طرز چشمگیری با آنچه در مورد مغز و مقاومت عاطفی می فهمیم مطابقت دارد: این که مسیر به جلو در جلوگیری از ناراحتی بلکه در چرخش به سمت آن با باز بودن و دلسوزی پیدا نمی شود.
او می نویسد: “حقیقت این است که همه چیز واقعاً حل نمی شود. آنها دور هم جمع می شوند و از هم می پاشند.”
بگذارید لحظه ای غرق شود. این یک مفهوم رادیکال در فرهنگ وسواس با راه حل ها و پایان های مرتب است. این ما را دعوت می کند تا از مهاربندی در برابر آشفتگی زندگی جلوگیری کنیم و در عوض با آن صمیمی شویم.
از دیدگاه علوم اعصاب ، عدم اطمینان باعث می شود سیستم لیمبیک ما ، به ویژه آمیگدال ، که ابهام را به عنوان یک تهدید بالقوه تفسیر می کند. این به نوبه خود ، می تواند قشر پیشانی ما را سرکوب کند-بخشی از مغز مسئول عملکردهای اجرایی مانند برنامه ریزی ، تصمیم گیری و تنظیم عاطفی. به عبارت دیگر ، هرچه احساس نامشخص تری داشته باشیم ، توانایی پاسخگویی کمتری را داریم.
اما این خبر خوب است: ما می توانیم این پاسخ را دوباره بسازیم.
وقتی با عدم اطمینان با ذهن آگاهی و کنجکاوی روبرو می شویم ، مسیرهای مختلف عصبی را درگیر می کنیم. ما از واکنش مبتنی بر ترس به حالت تحقیق باز تغییر می کنیم. این سیستم جستجوی مغز را فعال می کند – یک سیستم عاطفی اصلی که توسط دانشمند علوم اعصاب و عنوانی Jaak Panksepp مشخص شده است. سیستم جستجوگر اکتشاف ، یادگیری و پیگیری معنا را هدایت می کند. اینجاست که سرزندگی ما زندگی می کند.
بنابراین ، کنجکاوی به یک پادزهر بیولوژیکی برای ترس تبدیل می شود.
در جلسات درمانی ، من اغلب به جای تلاش برای رفع یا جلوگیری از آن ، مشتری ها را برای “ماندن با احساس” دعوت می کنم. این در مورد مارین کردن درد یا ناراحتی به طور نامحدود نیست ، بلکه در مورد توسعه ظرفیت شاهد تجربه درونی ما با مهربانی است. پما این را با “نقطه نرم” در حال حاضر می نامد – این مکان مناقصه و آسیب پذیر در درون ما است که اغلب در مواقع تحقیر در معرض دید قرار می گیرد.
نشستن با عدم اطمینان این است که بگوییم: حتی اگر نمی دانم چه می آید ، من اطمینان دارم که می توانم این لحظه را با دلسوزی برآورده کنم.
این کار آسانی نیست. مغز ما برای مسیرهای فرار فریاد می زند. اما با گذشت زمان ، با تمرین ملایم ، می توانیم پنجره تحمل خود را گسترش دهیم. ما در مقابل عدم دانستن ، مقاوم تر ، سازگارتر و متناقض تر می شویم.
هنگامی که در حال عدم اطمینان هستید ، این عمل ساده را با الهام از علوم اعصاب و ذهن آگاهی بودایی امتحان کنید:
این لحظه های خرد آگاهی و دلسوزی شروع به بازگرداندن مغز می کنند. با گذشت زمان ، آنها به ما کمک می کنند تا انعطاف پذیری عاطفی را ایجاد کنیم – توانایی ماندن و پایه و اساس حتی اگر دنیای خارجی نباشد.
پما به ما یادآوری می کند که بی حسی مشکلی برای حل شدن نیست بلکه یک درگاه برای بیداری است. وقتی همه چیز از هم جدا می شود ، به ما دعوت نادر می شود: برای بررسی آنچه به آن چسبیده ایم ، می خواهیم هویت های قدیمی را رها کنیم و معنا پیدا کنیم نه در یقین بلکه در حضور.
من به عنوان یک پزشک ، می بینم که چقدر رنج از این عقیده ناشی می شود که باید همه آن را بفهمیم. اما حقیقت این است که ، هیچ یک از ما این کار را نمی کنیم. و این آسیب پذیری مشترک در واقع همان چیزی است که ما را به هم متصل می کند. این همان چیزی است که ما را به زیبایی ، شجاعانه انسانی می کند.
بنابراین دفعه بعد که خود را در ناشناخته می چرخانید ، به یاد داشته باشید: این لحظه دشمن شما نیست. این معلم شماست.
بگذارید خودتان احساس کنید. بگذارید خودتان کنجکاو باشید. بگذارید خودتان بمانید.
خرد در مبهم وجود دارد. فیض در بی اساس وجود دارد.
[ad_2]
