بدن انسان مدتهاست که از طریق لنز شیمی و سیگنالینگ الکتریکی مورد مطالعه قرار گرفته است ، اما یک زمینه تحقیق در حال ظهور ، یک بعد جدید جذاب را اضافه می کند: نور. دانشمندان کشف کرده اند که سلولهای ما از نور کوچک به نام استفاده می کنند بیوفوتون های، و این انتشار گازهای گلخانه ای ممکن است پیامدهای عمیقی برای درک ما از سلامت ، آگاهی و به ویژه بهزیستی ذهنی داشته باشد.

نور در سلول های ما

بیوفوتون ها ذرات نور بسیار ضعیفی هستند که توسط تمام سلولهای زنده ساطع می شوند. آنها هزاران بار ضعیف تر از نور از یک کرم شب تاب و نامرئی برای چشم غیر مسلح هستند ، اما به نظر می رسد که برای عملکرد سلولی اساسی هستند.

الكساندر گورویچ ، دانشمند روسی برای اولین بار در دهه 1920 متوجه آنها شد و فریتز-آلبرت پوپ فیزیکدان آلمانی این تحقیق را در دهه 1970 گسترش داد و تجهیزات پیشرفته ای را برای شناسایی و اندازه گیری این انتشار گازهای گلخانه ای توسعه داد.

آنچه بیوفوتون ها را به ویژه جذاب می کند ، انسجام ظاهری آنها است. بر خلاف انتشار نور تصادفی ، تحقیقات نشان می دهد که آنها سازمان مشابهی با نور لیزر نشان می دهند ، که به طور بالقوه به عنوان یک شبکه ارتباطی فوق العاده سریع بین سلول ها خدمت می کنند. اگرچه این ادعا بحث برانگیز است و به تحقیقات بیشتری نیاز دارد ، اما کار پوپ نشان می دهد که DNA ما ممکن است منبع و منبع ذخیره سازی برای این نور باشد.

سایر منابع بالقوه انتشار بیوفوتون شامل میتوکندری ، انتقال دهنده های عصبی و اکسیداسیون اسیدهای آمینه خاص در پروتئین ها است. گیرنده های بیوفوتون های درون سلول ها شامل DNA ، میتوکندری و اسکلت اسکلت میکروتوبول هستند.

یک مدل جدید از ارتباط سلولی

زیست شناسی سنتی سیگنال های شیمیایی و تکانه های الکتریکی را به عنوان حالت های اصلی ارتباط سلولی تشخیص می دهد. با این حال ، این مکانیسم ها به تنهایی برای توضیح هماهنگ سازی قابل توجه مشاهده شده در میلیاردها سلول تلاش می کنند. ارتباطات مبتنی بر نور می تواند یک سیستم هماهنگی آنی را فراهم کند و به توضیح چگونگی حفظ هماهنگی بدن در شبکه های وسیع سلولی کمک می کند.

فوتون ها با سرعت نور سفر می کنند و می توانند اطلاعات قابل توجهی را به همراه داشته باشند. این می تواند سلولها را قادر سازد تا بدون تأخیر ذاتی در سیگنالینگ شیمیایی ، مقادیر زیادی از اطلاعات را به اشتراک بگذارند. این تبادل اطلاعات ممکن است به ویژه در سیستم های پیچیده مانند مغز بسیار مهم باشد ، جایی که زمان دقیق ضروری است.

بیوفوتون های مغز و سلامت روان

مغز انسان به عنوان یک کانون در تحقیقات بیوفوتون با چندین کشف جذاب ظاهر شده است. مطالعات نشان می دهد که مغز نسبت به بسیاری از انواع دیگر سلول های بیوفوتون ها به طور قابل توجهی بیشتر می شود. این تولید گازهای گلخانه ای در طول فعالیت عصبی افزایش می یابد و به نظر می رسد با الگوهای موج مغز اندازه گیری شده توسط EEG ارتباط دارد.

ارتباط با سلامت روان هنگام بررسی شرایطی مانند افسردگی و اضطراب ، بسیار قانع کننده می شود. این اختلالات به طور مداوم با استرس اکسیداتیو مرتبط هستند ، که عدم تعادل بین سطح گونه های اکسیژن فعال مضر (ROS) و آنتی اکسیدان هایی است که آنها را خنثی می کنند. این فرایند اکسیداتیو همان منبع اصلی انتشار بیوفوتون است.

اتصال میتوکندری

وقتی ما به میتوکندری نگاه می کنیم ، ساختارهای سلولی که انرژی تولید می کنند ، داستان عمیق تر می شود. این نیروگاه های سلولی در تولید بیوفوتون و اختلالات سلامت روان نقش دارند. مطالعات متعدد نشان داده است که اختلال عملکرد میتوکندری در بیماران مبتلا به افسردگی عمده ، اختلال دو قطبی و اسکیزوفرنی است.

این میتوکندری مشابه ممکن است منابع قابل توجهی از بیوفوتون ها باشد. این یک امکان جذاب را ایجاد می کند: آیا می توان مشکلات مربوط به این ژنراتورهای قدرت سلولی را در شرایط سلامت روان تا حدودی از طریق اختلال در تولید یا سازمان بیوفوتون ایجاد کرد؟

پیامدهای درمانی

اگر ارتباط بین بیوفوتون ها و سلامت روان وجود داشته باشد ، این می تواند بر رویکردهای درمانی تأثیر بگذارد. روشهای درمانی مبتنی بر نور (PhotobioModulation) در حال حاضر وعده اولیه برای افسردگی ، اضطراب و PTSD را نشان می دهد. این تیمارها از طول موج خاصی از نور برای تحریک عملکرد سلولی استفاده می کنند ، به ویژه تقویت فعالیت میتوکندری – همان ساختارهایی که در تولید بیوفوتون دخیل هستند.

مداخلات ذهن و بدن جهت امیدوار کننده دیگری را ارائه می دهد. شیوه هایی مانند مدیتیشن ممکن است انتشار بیوفوتون را در پزشکان تغییر دهد و سؤالاتی جالب در مورد چگونگی عملکرد این شیوه های باستانی در سطح سلولی ایجاد کند ، اگرچه این نیاز به اکتشافات بیشتر دارد.

کاوش در امکانات

مطالعه بیوفوتون ها در رابطه با سلامت روان نشان دهنده مرزی است که در آن فیزیک با روانشناسی ملاقات می کند. ضمن حفظ شک و تردید علمی مناسب ، دلیلی برای هیجان واقعی در این زمینه نوظهور وجود دارد. آنچه به طور فزاینده ای مطمئن به نظر می رسد این است که سلولهای ما نور را منتشر می کنند و این انتشار با وضعیت سلامتی ما تغییر می کند. همچنین ، حالات روانی ما در فرآیندهای بیولوژیکی در سراسر بدن ما منعکس می شود.

از آنجا که ما به بررسی پیچیدگی های افسردگی ، اضطراب و سایر چالش های سلامت روان ادامه می دهیم ، درک نور تحت اللفظی در سلول های ما ممکن است مسیرهای جدیدی را برای بهبود و بهزیستی به ما نشان دهد. با انجام این کار ، ما ممکن است شکاف درک شده بین وجود جسمی و روحی خود را ایجاد کنیم و تصویری یکپارچه تر از سلامت انسان را آشکار کنیم.

این تحقیق به ما یادآوری می کند که علم هنوز شگفتی هایی برای کشف دارد – حتی در مورد ماهیت اساسی بدن و ذهن خودمان.