به ما آموخته می شود که بلندترین صداها شنیده می شود. این حجم نشان دهنده قدرت است. این اعتماد به نفس چیزی است که شما پروژه می کنید. به ما گفته می شود که صحبت کنیم. برای پیدا کردن صدای ما برای بلند کردن آن وقتی کسی گوش نمی دهد. بلندتر بودن قوی تر قانع کننده تر سر و صدا کنید فضا را بگیرید. آنچه می خواهید بگویید.

اما به ندرت به ما آموزش داده می شود که گوش کنیم. چگونه گوش کنیم – نه فقط به دیگران بلکه به خودمان. به صدای نفس خودمان. به ریتم های ظریف بدن ما. به چگونگی تغییر صدای ما وقتی مضطرب ، شرمنده ، هیجان ، اعتماد به نفس یا مطمئن نیستیم. به لحن عاطفی در صداهایی که به آنها روی می آوریم – برای راهنمایی ، اطمینان ، اعتبار یا انگیزه.

اگر یاد بگیریم که گوش کنیم – نه فقط از نظر ظاهری بلکه از درون – ما شروع به شنیدن آنچه بدن از قبل می داند شروع می کنیم: این ریتم اهمیت دارد. این صدا معنی دارد – در زیر کلمات. که حتی بدون کلمه ، بدن پاسخ می دهد.

به ما آموخته نمی شود که مکث کنیم. ساکت بودن برای لحظه ای طولانی تر از احساس راحتی. قبل از صحبت کردن به خودمان احساس کنیم. اجازه دهید سکوت بخشی از مکالمه باشد. برای توجه به آنچه در حال حرکت است – نه فقط در ذهن ما بلکه در بدن ما. قبل از اینکه صدا شود ، چه چیزی شکل می گیرد.

برخی از ما دیگر صدای صدای خودمان را تشخیص نمی دهیم. ما آن را شکل داده ایم تا در آن قرار بگیرد. برای جلوگیری از درگیری. برای کسب تأیید برای پنهان کردن برای بازی سخت برای ایمن ماندن بعضی از ما اصلاً صحبت نمی کنیم. ما می ترسیم صدا را بسازیم ، گویی سکوت امن ترین چیز برای گفتن است.

به ما آموخته نمی شود که به صداهایی که در بدن خود می گذرانیم – به طور عمدی یا سهوا. موسیقی ما پخش می کنیم. سر و صدای پس زمینه که فکر می کنیم تنظیم کرده ایم. صداهای اطراف ما هر روز. سیگنال های عاطفی که در آن حمل نشده اند چه گفته می شود اما در چگونه گفته می شود سرعت ، تن ، فرکانس و ریتم محیط هایی که در آن زندگی می کنیم ، یاد می گیریم ، کار می کنیم ، کار می کنیم ، بازی می کنیم و متصل می شویم.

قبل از زبان ، صدا وجود داشت. قبل از منطق ، ریتم وجود داشت. و قبل از اینکه بفهمیم کسی چه می گوید ، بدن ما در حال گوش دادن است – فرکانس های کدگذاری ، تشخیص الگوهای ، اسکن برای تهدید یا ایمنی ، تنظیم در داخل یا خارج.

شاید با گوش دادن از اینجا شروع شود. مکث یک نفس اجازه دهید بدن اول صحبت کند. حس صدا در حال حرکت در درون ما. ما را راهنمایی می کند تا واقعاً چه کسی هستیم.

تبدیل فشار به بازی

صدا اغلب اولین چیزی است که هنگام فشار و اولین چیزی که ممکن است سعی کنیم سرکوب کنیم ، تغییر می کند. اما سرکوب دسترسی را باریک می کند و ممکن است ما را به سمت دفاع سوق دهد. این ما را از ظرفیت بیانگر خودمان جدا می کند و ما را از بدن خود خارج می کند.

با ارائه آگاهی به نحوه صدا-و اینکه وقتی صدا می کنیم احساس می کنیم-ما شروع به ادغام مجدد صدا و بدن می کنیم. ما یاد می گیریم که سیستم عصبی را بشنویم. ما یاد می گیریم که آن را به آرامی و ماهرانه ، به ایمنی ، اعتماد و تعلق هدایت کنیم.

ملاقات با بدن ما جایی که در مورد تظاهر به آرامش نیست. این در مورد ارتباط با کنجکاوی و دلسوزی با آنچه در درون خودمان اتفاق می افتد و می یابیم که چه کسی و چه کسی بدن ما از آن استقبال می کند به عنوان ایمن ، اطمینان بخش و قابل اعتماد است.

اینگونه است که ما شروع به تغییر روابط خود به فشار می کنیم. به خواسته های بی امان از انجام و دستیابی. نه با قدرت بیش از حد. نه با بستن یا نگاه کردن به دور. اما با بیان آن نه با مهاربندی برای زنده ماندن. اما با یادگیری ، یک صدا در یک زمان ، چگونه در آن بازی کنیم.

سیستم عصبی صحبت می کند. وقتی صدا می دهیم ، یاد می گیریم که آن را بشنویم. نفس کشیدن صدا ریتم حرکت اینها فقط خروجی بدن تحت فشار نیستند. آنها ورودی هستند. ابزارها دعوت نامه هایی برای دیدار با خودمان در جایی که هستیم و خودمان را به خانه راهنمایی می کنیم.

بیلی ایلیش و صدای کافی

بعضی اوقات ، صداهای اطراف ما می توانند به ما در یافتن خودمان کمک کنند. نه به این دلیل که آنها به ما می گویند چه بگوییم بلکه به این دلیل که آنها دقیقاً در کجا هستیم با ما ملاقات می کنند. آنها با وضعیت ما مطابقت دارند. آنها به ما کمک می کنند تا احساس کنیم ، شنیده و شنیده و درک کنیم. آنها به ما اطلاع می دهند که ما تنها نیستیم.

بیلی ایلیش یکی از این صداها است. این حجم او نیست که ما را به سمت خود سوق می دهد بلکه نرمی او. ساکت او اطمینان او عمق عاطفی که در صدای او زندگی می کند. صدای او حتی وقتی سخنان او درد را توصیف می کند ، چیزی قابل پیش بینی را حمل می کند. چیزی ملایم در دنیایی که اغلب احساس خشن می کند. و با یک نسل جوان آرزوی اتصال ، اشتیاق به تعلق دارد ، چیزی که می تواند بر روی آن نگه داشته شود ، طنین انداز می شود.

با این حال ، بیلی اضطراب خود را پنهان نمی کند – اضطراب ، افسردگی و مبارزات عاطفی. او انسان را نشان می دهد. او اجازه می دهد تا ناآرامی او از طریق موسیقی ، صدای او ، حرکاتش بیاید. و به همین دلیل احساس اعتماد می کند. خیلی اطمینان بخش خیلی صادقانه

صدای او فقط فضا را پر نمی کند. این فضا را ایجاد می کند. و برای برخی از ما ، آن فضا به مکانی برای فرود تبدیل می شود.

“وقتی مردم از من سؤال می کنند که من به کسی می گویم که به دنبال مشاوره در مورد سلامت روان است ، تنها چیزی که می توانم بگویم صبر است. من با خودم صبر داشتم … منتظر ماندم. همه چیز محو شد.”
—billie eilish ، رواج ، مارس 2020

و در حالی که ما با صبر و حوصله در کنار خودمان می مانیم ، ممکن است صدا ، آهنگ ، ریتمی پیدا کنیم که به بدن ما این امکان را می دهد تا بداند که ما تنها نیستیم.