در مواقع پریشانی ، اختلال در تنظیم و فاجعه ، تاب آوری به یک مهارت اساسی تبدیل می شود. انعطاف پذیری توانایی ما در حرکت در دشواری و سختی است و به ما امکان می دهد تا به طور مؤثر “عقب نشینی کنیم”. تحقیقات روانشناختی نشان می دهد که انسان از ظرفیت ذاتی برای مقاومت برخوردار است و با افزایش آگاهی ما از این مهارت ها ، می توانیم اقدامات توانمندی را برای پیشبرد پیش رو انجام دهیم.

هنگامی که سنگ بنای مداخلات سلامت روان فاجعه ، مفهوم تاب آوری روانشناختی اکنون در بسیاری از جنبه های زندگی به عنوان بسیار مهم شناخته می شود. حوزه روانشناسی از یک رویکرد مبتنی بر آسیب شناسی دور می شود و روانشناسی مثبت را در بر می گیرد و کاربرد استراتژی های مقاومت در برابر چالش های روزمره را گسترش می دهد.

سختی و پریشانی در طول زندگی ما اشکال مختلفی به خود می گیرد و هیچ کس دست نخورده نیست. برخی از موقعیت ها می توانند ظرفیت ما را برای مقابله با آن غلبه کنند ، و در آن زمان ها است که ما اغلب باید عمیق تر در ذخایر داخلی خود از مقاومت خود حفر کنیم. ما نمی توانیم خودمان را از تجربه سختی ها محافظت کنیم ، اما می توانیم آماده و پاسخ دهیم.

اعتقاد بر این است که انعطاف پذیری ترکیبی پیچیده از وراثت ، تجربیات اولیه زندگی ، شخصیت و عوامل مختلف دیگر است. خبر خوب این است که می توان آن را گسترش و بهبود بخشید ، که می تواند به حداکثر رساندن عملکرد ما کمک کند. مانند یک عضله ، می توان تاب آوری را تقویت کرد.

بسیاری از راهکارهای عملی برای تقویت مقاومت وجود دارد که می توانیم از علم روانشناختی مداخله بحران و درمان تروما جدا شویم ، اما به ویژه چهار حوزه اساسی را می توان با استفاده از مخفف گشت و گذار برجسته کرد.

یک چارچوب گشت و گذار یک رویکرد به یاد ماندنی چهار مرحله ای برای پیمایش ناسازگاری ها فراهم می کند:

• حرفخود را
• توnhook از عدم تعادل.
• حرفتمرکز بر روی Can-Can.
• جشکوفایی را انجام دهید.

در بررسی هر یک ، به نوبه خود ، می توانیم شکاف های مقاومت شخصی خود را مشخص کنیم و جایی که تقویت مقاومت بیشتر می تواند مفید باشد. بهبود در تغییر نگرش و “عمل” ما اتفاق می افتد.

خود را حل و فصل کنید

بسیاری از روش های فردی برای حل و فصل خود وجود دارد ، اما تمرکز روی بدن و ذهن بسیار مفید است.

در میان پریشانی ، انسان ها گاهی اوقات چرخه های خوردن ، خوابیدن و هیدراته ماندن را مختل می کنند که این امر بیشتر سیستم های ما را مالیات می دهد. اهمیت این اصول اولیه این است که چرا مردم کاسهول هایی را برای کسانی که اخیراً از دست دادن تجربه کرده اند ، به ارمغان می آورند و چرا صلیب سرخ آمریکا با میان وعده ها ، بطری های آب و تختخواب به سایت های فاجعه می رود. نیازهای بنیادی حتی در شرایط فاجعه بار باید برآورده شود.

از نظر روانشناختی ، ما همچنین به راه هایی برای حل و فصل خود از طریق تنفس ، استراحت ، زمین و حواس پرتی نیاز داریم. ما وقتی دائماً در حالت وحشت یا پریشانی قرار می گیرند ، تصمیمات خوبی نمی گیریم و دوباره گرفتن مغز ما بسیار مهم است. وقایع دشوار زندگی نیز سخت تر می شوند که آنها را با گفتگوی انتقادی خود لایه می کنیم. حل و فصل دلسوزانه خود به کاهش اضافه بار در سیستم عصبی کمک می کند.

مراقبت صحیح از لحاظ جسمی و عمدی از نظر روانشناختی ما را در مواجهه با قدم سخت بعدی به طور مؤثرتر به ما کمک می کند. یک مغز آرام تر نیز بهتر می آموزد و از آنجا که ما با چالش های جدیدی روبرو هستیم ، بازگرداندن بهتری انجام می دهد و این برای همه مفید است.

از عدم تعادل خارج شد

وقتی کارها سخت است ، تمایل به مارپیچ در اطراف منفی و وحشتناک وجود دارد. در حالی که این قابل درک است و ممکن است در بعضی مواقع مورد نیاز باشد ، اما ما را نیز در درجه اول روی قسمت های دشوار به روشی بسیار نامتعادل متمرکز می کند.

عدم استفاده از یک طرفه به ما کمک می کند نه تنها توجه کنیم که چه اشتباهی است بلکه به آنچه قوی است توجه می کند. این باعث افزایش انعطاف پذیری و محوریت می شود. این به معنای لوازم آرایشی روانشناختی نیست که لکه های زندگی را پوشش می دهد و نه یک احساس عاطفی که تجربیات زندگی ناخوشایند را از بین می برد. در عوض راهی برای مدیریت ناخوشایند ، دشوار و ناامیدکننده است.

مانند قایقرانی یک قایق به جلو ، مدیریت شرایط دشوار نیاز به دست و پا زدن در هر دو طرف قایق دارد. ما به بهترین وجه می توانیم سخت و قابل کنترل ، جدی و بازیگوش ، سخت و حساس را بشناسیم. ممکن است لازم باشد که برای اقدام به جلو قدم برداریم ، اما همچنین به عقب برگردیم ، اهداف جدیدی را توسعه دهیم ، اما روالها را نیز حفظ کنیم ، اقدام کنیم اما صبور باشیم ، به خودمان اعتماد کنیم اما همچنین درخواست کمک می کنیم.

پارادوکس کشیدن هر دو نگاه کامل به زندگی می دهد و ما را از گیر ماندن باز می دارد.

تمرکز مجدد روی کان

در حین پریشانی و ناسازگاری ، کارهای بسیاری وجود دارد که ما اغلب نمی توانیم انجام دهیم ، که از بین رفته اند ، این نشان دهنده ضرر است. با این حال ، تمرکز روی آنچه می توانیم کنترل کنیم ، ما را در صندلی راننده باز می گرداند.

هنگامی که ما توجه خود را به آنچه می توانیم کنترل کنیم ، حتی تصمیمات کوچک یا اقدامات کوچک را هدایت می کنیم ، شروع به بازسازی آن حس توانمندسازی می کنیم. تصمیم به خاموش کردن اخبار ، عقب نشینی روال معمول پیاده روی بعد از صبحانه ، کمک به همسایه یا حل مسئله یک بازپرداخت کوچکتر می تواند به ما کمک کند تا در مورد کارهایی که می توانیم انجام دهیم ، دوباره متمرکز شویم. این حس رهایی مشکل را از بین نمی برد ، اما می تواند با اطمینان و اطمینان کمی ما را از بین ببرد.

گاهی اوقات می توان مشکلات را پیش بینی کرد ، مانند نیاز به تمیز کردن مجموعه ای از چاقوها که روی زمین ریخته شده است: ما تصمیم می گیریم که آیا می خواهیم تیغه ها را بگیریم یا چاقوها را با دستگیره گرفتیم.

شکوفایی را پیدا کنید

هنگامی که ما بیشتر در یک زمان غم و اندوه و عذاب زندگی گیر کرده ایم ، امیدوارم که در نهایت به توجه آنچه مثبت است شکوفا و شکوفا می شود.

جهت گیری و به دنبال عمد به دنبال مثبت است ، به صورت ایده آل به روشی ملایم ، لطیف و بیمار انجام می شود. ما نمی توانیم این را به خودمان یا دیگران مجبور کنیم. و تلاش برای این زودرس می تواند گاهی اوقات آتش سوزی شود. اما باز کردن چشمان ما برای دیدن گل شکوفه در میان آوار ، خورشید پس از طوفان بیرون می آید ، یا نمونه های خوبی در جهان می تواند در تنظیم مجدد سیستم های عصبی ما کمک کند.

مشارکت در این تمرین گاهی اوقات می تواند با وجود پریشانی به ما در یافتن معنا و هدف کمک کند. این به معنای نشان دادن این دشواری مورد نظر یا استقبال نیست. این می تواند به این معنی باشد که ما راه هایی برای ایجاد رشد جدید پیدا می کنیم. ما نمونه هایی از این را در باغ های یادبود در محل فاجعه یا سازمان های غیرانتفاعی مانند MADD (مادران علیه رانندگی مست) مشاهده می کنیم ، که افرادی را که اندوه خود را به مراحل عمل تبدیل کرده اند ، جمع می کنند.

گشت و گذار در امواج سختی نمی تواند همه مشکلات را خنثی کند و احساسات دردناک را از بین نمی برد ، اما نگرش ها و اقدامات بنیادی می تواند کمک کند.