منبع: Dolly Marlin J/ Shutterstock

کنترل کنید. چنین کلمه کوچکی است، با این حال قدرت فوق العاده ای بر ما دارد. ما آن را میل می کنیم، آن را تعقیب می کنیم و زندگی خود را حول این باور شکل می دهیم که حفظ کنترل ما را ایمن نگه می دارد. هدف، امنیت و نظم را در هرج و مرج زندگی فراهم می کند. اما حقیقت این است که کنترل اغلب یک توهم است. مهم نیست چقدر به آن چسبیده ایم، زندگی راهی برای یادآوری این نکته دارد که همه چیز قابل مدیریت نیست. هنگامی که با چالش هایی مانند ناباروری مواجه می شویم، رابطه ما با کنترل به روشی آزمایش می شود که هرگز تصور نمی کردیم. این سفر به ما می آموزد که رها کردن برای تسلیم نیست، بلکه یافتن قدرت در آسیب پذیری است.

ترس از رها کردن

رها کردن کنترل می تواند احساس تسلیم شدن داشته باشد و این ترس را ایجاد کند که اگر کنترل خود را شل کنیم همه چیز از بین می رود. ما نگران این هستیم که کمتر تلاش کردن به معنای شکست است یا اینکه دست از کنترل، همان امید است. با این حال، چسبیدن به کنترل در طول ناباروری از ما در برابر شکستگی محافظت نمی کند. سپر شکننده ای است که اغلب زیر بار واقعیت می شکند. رها کردن به این معنی نیست که از اهمیت دادن دست بردارید یا دست از کار بکشید. در عوض، به این معنی است که شما فضایی را برای فرآیند بدون تنبیه خود برای چیزهایی که خارج از کنترل شما هستند، فراهم می‌کنید.

توهم کنترل

ناباروری قوانین را بازنویسی می کند و ما را در قلمروی ناآشنا قرار می دهد که در آن کنترل تأثیر کمی دارد. درمان های باروری ممکن است با پروتکل های ساختاری، جدول زمانی و برنامه های گام به گام خود، توهم کنترل را ارائه دهند. شما تخمک گذاری را ردیابی می کنید، سطح هورمون ها را کنترل می کنید و هر دستورالعملی را دنبال می کنید که گویی تلاش خود موفقیت را تضمین می کند. اما با وجود دقت شما، نتیجه همچنان نامشخص است.

این غیرقابل پیش بینی بودن می تواند عمیقاً ناراحت کننده باشد، گویی زمین زیر پای شما مدام در حال جابجایی است. مهم نیست که چقدر با دقت مسیر خود را نقشه برداری می کنید، ممکن است مقصد همچنان دور از دسترس باقی بماند. این از دست دادن کنترل، اساس نحوه هدایت زندگی ما را به چالش می کشد. در بیشتر زمینه ها، سخت کوشی و پشتکار اغلب منجر به نتیجه می شود. اما ناباروری از این فرمول پیروی نمی کند. درک اینکه نمی‌توانید نتیجه را کنترل کنید می‌تواند بسیار زیاد باشد و شما را آسیب‌پذیر کند و مطمئن نباشید که چگونه به جلو بروید.

کنترل به عنوان یک مکانیسم دفاعی

هنگامی که با چیزی عمیقاً شخصی مانند ناباروری مواجه می شوید، غریزه کنترل هر جزئیات چیزی فراتر از یک استراتژی عملی می شود. این به نوعی محافظت عاطفی تبدیل می شود. تدارکات بی‌پایان درمان‌های باروری، برنامه‌ریزی قرار ملاقات، مدیریت داروها، و تحقیق در مورد رویکردهای جدید، حس ساختاری را در فرآیندی پر هرج و مرج و نامطمئن ارائه می‌کند.

از بسیاری جهات، کنترل راهی برای محافظت از خود در برابر غم و اندوه خام، ترس و آسیب پذیری پنهان در زیر سطح می شود. تمرکز بر ردیابی اعداد، برنامه‌ریزی گام‌های بعدی و یافتن راه‌حل امن‌تر از رویارویی با این احتمال است که ممکن است همه چیز آنطور که انتظار می‌رود پیش نرود. در حالی که این مکانیسم دفاعی ممکن است تسکین کوتاه‌مدتی را ارائه دهد، اما می‌تواند شما را از پردازش کامل احساساتتان باز دارد و شما را در چرخه تلاش بیشتر و محکم‌تر نگه‌داشتن گیر کند.

تله سرزنش خود

وقتی درمان‌های باروری طبق برنامه‌ریزی عمل نمی‌کنند، به راحتی می‌توان به خود سرزنش کرد. ممکن است از خود بپرسید: “من چه اشتباهی کردم؟” یا “چرا این کار نمی کند؟” این احساس گناه به این باور غلط دامن می زند که موفقیت شما کاملاً به اعمال شما بستگی دارد. این روایت را تقویت می‌کند که شما باید بیشتر تلاش می‌کردید یا بیشتر تلاش می‌کردید، گویی تصادفی بودن زیست‌شناسی را می‌توان از طریق اراده محض کنترل کرد.

این چرخه سرزنش خود خسته کننده و منزوی کننده است. این احساس شکست را ایجاد می کند که می تواند ارزش خود را از بین ببرد و سفر را حتی سنگین تر کند. تشخیص اینکه این احساسات از توهم کنترل نشات می گیرند، گام مهمی برای رهایی از این الگو است.

خودمان را دوباره پیدا کنیم

چه می‌شد اگر رها کردن به خاطر تسلیم شدن نبود، بلکه برای یافتن آزادی بود؟ رها کردن یعنی رهایی از نیاز دائمی به کنترل و اجازه دادن به خود برای زندگی کامل در عدم اطمینان. این بدان معناست که تمرکز خود را از آنچه نمی توانید کنترل کنید به آنچه می توانید تغییر دهید. این در مورد ایجاد فضایی برای شفقت به خود، انعطاف پذیری و امید است، حتی در میان مشکلات.

رها کردن به معنای از دست دادن امید نیست. این بدان معناست که به جای نگه داشتن استانداردهای غیرممکن، با مهربانی با خود رفتار کنید. به این معنی است که به خود اجازه دهید نفس بکشید، احساس کنید و تشخیص دهید که ارزش شما به نتیجه یک چرخه یا درمان وابسته نیست. با رها کردن، به خود اجازه می‌دهید که انسان باشید و با مهربانی این سفر را طی کنید، حتی زمانی که مسیر پیش رو نامشخص است.

کنترل علائم ممکن است در دست گرفتن باشد

کنترل اغلب می تواند خود را به عنوان رفتارهایی بپوشاند که منطقی یا مفید به نظر می رسند اما در نهایت شما را از نظر احساسی و ذهنی تخلیه می کنند. اضطراب مداوم، کمال گرایی و ناامیدی از نشانه های آشکار است. ممکن است متوجه شوید که روی هر جزئیات کوچک وسواس دارید، بی‌پایان برنامه‌ریزی و تحقیق می‌کنید و احساس نیاز شدید به انجام همه چیز به تنهایی دارید. شناخت این نشانه ها می تواند اولین قدم برای رهایی از چرخه باشد.

مراحل رها کردن کنترل

رها کردن فرآیندی تدریجی است که با گام‌های کوچک و عمدی آغاز می‌شود. با تصدیق آنچه واقعاً خارج از کنترل شماست شروع کنید. این ممکن است شامل موفقیت یک چرخه درمانی یا نحوه پاسخ بدن شما به دارو باشد. شناخت این عوامل غیرقابل کنترل می تواند به شما در رفع نیاز به مدیریت آنها کمک کند.

تمرکز خود را روی چیزهایی که می توانید کنترل کنید، مانند نحوه مراقبت از خود، برقراری ارتباط با شریک زندگی خود و جستجوی حمایت معطوف کنید. تمرکز حواس را تمرین کنید تا در لحظه حاضر بمانید و اضطراب را در مورد آنچه پیش رو دارید کاهش دهید. به خود اجازه دهید که کمال گرایی را رها کنید و بی نظمی این سفر را بپذیرید. در نهایت، از دوستان قابل اعتماد، خانواده یا متخصصان حمایت کنید. به اشتراک گذاشتن وزن احساسی می تواند باعث شود که احساس کنترل پذیری بیشتری داشته باشید.

یافتن آزادی در رها کردن

رها کردن یعنی یافتن آزادی. این در مورد رهایی خود از نیاز دائمی به مدیریت هر جزئیات، از چرخه بی پایان اضطراب، و از بار سرزنش خود است، زمانی که همه چیز طبق برنامه پیش نمی رود. رها کردن به این معنا نیست که از مراقبت یا امید دست بردارید. این بدان معناست که شما ارزش خود را بر اساس نتایج تعریف نمی کنید و شروع می کنید به خود اجازه می دهید کاملاً زندگی کنید، حتی در عدم اطمینان.

در این فضا، جایی که کنترل دیگر حاکم نیست، ممکن است آرامش و قدرت حرکت رو به جلو را پیدا کنید. رها کردن می‌تواند راهی برای کشف دوباره امید، انعطاف‌پذیری، و توانایی در آغوش کشیدن زندگی در حین گسترش آن باشد، حتی زمانی که آینده نامشخص است.