[ad_1] دروغ گفتن، به ما یاد داده اند، چیز بدی است. هنگامی که ما دروغ می گوییم – و در حال انجام این کار دستگیر می شویم – مردم ما را در نور جدیدی می بینند. آنها متوجه می شوند که نمی توانند به ما اعتماد کنند تا آن کسی باشیم که می...
[ad_1]
دروغ گفتن، به ما یاد داده اند، چیز بدی است. هنگامی که ما دروغ می گوییم – و در حال انجام این کار دستگیر می شویم – مردم ما را در نور جدیدی می بینند. آنها متوجه می شوند که نمی توانند به ما اعتماد کنند تا آن کسی باشیم که می گوییم هستیم. آنها تعجب می کنند که ما چه چیزی را پنهان می کنیم و چه دروغ های دیگری گفته ایم. به یکباره، یک دوستی مشترک، ازدواج یا رابطه تجاری تیره می شود. آیا اکنون باید کسی از خود در برابر معتمد سابق خود محافظت کند؟
از آنجایی که دروغ یک رفتار تحقیرآمیز است، انتظار می رود که به ندرت انجام شود. مطمئناً، ما نباید آن را آشکارا در زندگی عمومی به نمایش بگذاریم، جایی که می توان اظهارات را به سرعت بررسی کرد و در غیر این صورت زیر سوال رفت. بالاخره کدام آدم منطقی با یک تاجر فاسد یا یک رهبر دولتی که برای پیشبرد منافع خود هر حرفی میزند، مذاکره میکند؟
راحت است که بگوییم دروغگویان مزمن کلاهبردار هستند یا آسیب شناسی هایی دارند که نمی توانند کنترل کنند. گاهی اوقات، روانشناسان، اعمال نادرست پیشگو را به ماکیاولیسم، یکی از ویژگی های «سه گانه تاریک» (همراه با خودشیفتگی و روان پریشی) نسبت می دهند که تعداد کمی از افراد نشان می دهند. ماکیاولیستها که خود را باهوشتر از دیگران تصور میکنند، پیوسته درگیر فریبکاری و فریبکاری هستند. منفعت شخصی آنها در درجه اول اهمیت قرار دارد. افراد دیگر، و روابط با آنها، تنها پله هایی برای رسیدن به این هدف هستند.
من مخالف این نیستم که دروغگویی مزمن الگویی برای تحلیل روانشناختی است. واضح است که برخی از ما زیاد دروغ می گوییم و باید با این واقعیت مقابله کنیم. با این حال، من میخواهم در اینجا شرایط اجتماعی و فرهنگی را مورد بحث قرار دهم که دروغگویی را – چه در مجامع عمومی و چه در محیطهای صمیمی – ممکن میسازد. در اصل، زمینه اجتماعی که به دروغگو اجازه می دهد از آن دور شود چیست؟
اگرچه مواقعی وجود دارد که افراد به خودشان دروغ می گویند (معمولاً اینها توهم هستند تا دروغ)، در بیشتر موارد دروغ یک مشکل ارتباط بین فردی است. وقتی دروغ می گوییم، چیزی را به دیگران می گوییم دانستن توصیف نادرست یا نادرست از یک موقعیت. قصد ما این است که آنها را وادار کنیم که آن روایت نادرست را باور کنند.
اغلب، نادرستی های ما بر شرایطی متمرکز می شوند که شنونده در بررسی و در نتیجه راستی آزمایی با مشکل مواجه می شود. معمولاً، آنها تلاش هایی برای ارتقای جایگاه خود در برابر آن شنونده هستند. ما با انگیزه، برخی از دستاوردهای آموزشی و تجاری خود را افزایش می دهیم. ما روابط عاشقانه گذشته را کم اهمیت جلوه می دهیم – یا کاملاً حذف می کنیم. مانند کارشناسان روابط عمومی، ما این چرخش را برای حفظ موقعیت “برند” شخصی خود در بازار امور انسانی ضروری می دانیم.
با این حال، ما همچنین اطلاعات نادرست در مورد افراد دیگر و رویدادهای عمومی منتشر می کنیم. معمولاً – و چه کسی می تواند به این افتخار کند؟ – این اطلاعات نشان دهنده تلاشی است برای بد جلوه دادن آن افراد دیگر یا نشان دادن موقعیت ها به عنوان گیج تر و خطرناک تر از آنها. ما «شنیدهایم» (و در حال عبور از آن هستیم) که یک جامعه قومی در شهر X به روشی کاملاً غیر آمریکایی رفتار میکند. مقامات دولتی یک فاجعه زیستمحیطی یا سیاسی فعلی را به هم میریزند (و در واقع بدتر میکنند). وقتی این شایعات و کنایه ها را دروغ می دانیم و به هر حال پخش می کنیم، دروغ می گوییم.
مجدداً، دروغ گفتن – به ویژه هنگامی که به این شکل شناخته شود – ممکن است منجر به تخریب روابط شود. اما باید آن را به عنوان تلاشی برای ایجاد روابط نیز تحلیل کرد. به طور مشخص، خودسازی به معنای جلب نظر خوب دیگران است. بنابراین، برای فرد پیشفرض، «دولت» با آن گروهها مستلزم تحقیر دیگرانی است که در راه آنها ایستادهاند.
آیا کسی هست که بخواهد اظهارات نادرست آنها “دروغ” خوانده شود؟ بسیاری از ما با استفاده از منطق پذیرفته شده عمومی، یعنی بهانه هایی که دیگران به راحتی می پذیرند، از این نامگذاری اجتناب می کنیم. بیایید به برخی از این موارد نگاه کنیم.
مشخصاً، برخی از مردم – از جمله برخی از رهبران برجسته سیاسی – قادر نیستند یا نمیخواهند دروغهای خود را بپذیرند. آنها چالشهای مربوط به صحت خود را نادیده میگیرند. آنها به تکرار دروغ های خود ادامه می دهند. چگونه این “دوبرابر کردن” ممکن است؟
در سنت غربی، فیلسوفان معمولاً بین دیدگاه های پیش سقراطی و پسا سقراطی درباره حقیقت و اخلاق تمایز قائل می شوند. قبل از عصر طلایی آتن (حدود قرن پنجم پیش از میلاد)، یونانیان با دنیایی از دولت شهرهای متخاصم آشتی داشتند. قبل از زمان حل و فصل بیشتر، دولت ها به شدت برای گسترش قلمروهای خود تلاش می کردند. قدرت با حق همراه بود و وفاداری به گروه های مبدأ بسیار مهم بود. فتح همه چیز بود.
در چنین شرایطی، گفتمان فلسفی بیشتر موضوع شیطنت و بمبافکنی بود و سعی میکرد تا بر حریف غلبه کند. کمی دروغ دلیلی برای نگرانی نداشت.
دیدگاه متفاوتی که سقراط و شاگرد بزرگش افلاطون از آن حمایت می کردند، پدیدار شد. مطمئناً، آن متفکران استدلال میکردند که حقایقی جهانی در مورد وضعیت انسان و معیارهای عمومی برای اندیشیدن درباره آنها وجود دارد. جامعه ایدهآل جامعهای است که در آن افراد در کلیتی اساساً صلحآمیز و منطقی منسجم قرار میگیرند. قوانین – که در نهایت نوشته شده و به طور جمعی تأیید می شوند – ضامن این دستور هستند.
اکنون، 2500 سال بعد، برخی استدلال می کنند که این دیدگاه مدرنیستی از یک جهان “متمدن” غیرقابل اجرا است. مردم معاصر را نمی توان به یک استاندارد فراگیر نگاه داشت. پراکندگی – و رقابت گروهی – اجتناب ناپذیر است. در آن زمان، مانند پیشاسقراطیها، گروههای رقیب – و قهرمانانشان – پروندههایشان را تحت پیگرد قانونی قرار میدهند. راه آنها راه درستی است. کسانی که دیدگاه ها و سبک زندگی متفاوتی دارند باید کنترل شوند. هیچ معیار کلی برای حقیقت وجود ندارد، فقط استدلال هایی وجود دارد که با تصور قبلی گروه از خیر مطابقت دارد. حقیقت چیزی نیست که با حقایق مطابقت داشته باشد، بلکه با ارزش ها مطابقت داشته باشد.
این جهان بینی در واقع یک «سیستم مجوز» برای کسانی است که اطلاعات نادرست می فروشند و از عقب نشینی امتناع می ورزند. دموکراسی – و روان جمعی ما – به رویارویی مستقیم با این چالش بستگی دارد.
[ad_2]
